aspripetraxexaspri

2009-02-26T12:51:00.002+02:00

Προς το παρόν, μετακομίσαμε: http://boustasia.blogspot.com/

Διάφορα.

2008-12-23T20:51:00.011+02:00

Η Ελλάδα στη δεκαετία του 1980: κοινωνία, πολιτική, μαζικός πολιτισμός: Ελπίζω να είναι εύκολα προσβάσιμο.

(Ευχαριστώ Ernst Und Sohn)

Ακόμα να καταλάβω γιατί οι βιντεοταινίες αυτής της ηλίθιας δεκαετίας γοητεύουν όσους νέους έτυχε να γνωρίσω. Νοστάλτζια...

*

Εν τω μεταξύ παραμένω χωρίς σταθερό τηλέφωνο. Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος... Αυτή τη στιγμή η σύνδεση μου με τον ΟΤΕ βρίσκεται σε αυτό το σημείο:

*

Αλλάζουμε σελίδα: Επιστρέφοντας στην Αθήνα, από το Ηράκλειο της Κρήτης, τα μεγάφωνα του πλοίου μας ανακοίνωσαν ότι κάποιοι τηλεφώνησαν για να ενημερώσουν ότι έβαλαν βόμβα στο πλοίο (εκείνη τη μέρα το Ηράκλειο ήταν γεμάτο από φιλάθλους του ΠΑΟ). Η πρώτη αντίδραση του μεγαφώνου ήταν "έχουμε πληροφορίες πως πρόκειται για φάρσα". Δέκα λεπτά αργότερα το μεγάφωνο μας παρακάλεσε να εκκενώσουμε το πλοίο με "ηρεμία και τάξη, για να γίνει αποτελεσματικότερος ο έλεγχος". Το πλοίο εκκενώθηκε:

Σημειώνω ότι οι υπεύθυνοι επέτρεψαν, κατά την εκκένωση, να συνωστιζόμαστε στις σκάλες του καραβιού. Αν έσκαγε καμιά βόμβα (o altra cosa) την ώρα που κατεβαίναμε, θα θρηνούσαμε σήμερα θύματα. Όχι εξ αιτίας της βόμβας, αλλά εξ αιτίας του συνωστισμού. Τι να κάνουμε, "αυτή είναι η Ελλάδα". Πέρασε μια ώρα στο ψιλόβροχο, ξαναμπήκαμε στο πλοίο:

Το κομμάτι του τυριού, που είχα αφήσει αφάγωτο στο πλωτό εστιατόριο, είχε αρχίσει να ιδρώνει:

*

Αλλάζουμε σελίδα: Νομίζω ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα έχουν κάθε λόγο να μπερδευτούν:

*

Πενήντα σελίδες.

2008-11-15T18:34:00.021+02:00

Μετακόμισα. Και είμαι δυο μήνες και βάλε χωρίς σταθερό τηλέφωνο.

2008: Ο ΟΤΕ στο Χαλάνδρι δεν είναι σε θέση, εφτά συνολικά μήνες τώρα, να συνδέσει μια ολόκληρη (καινούργια) πολυκατοικία με το δίκτυο του. Ο Οργανισμός δεν ευκαιρεί διότι ασχολείται, είναι φανερό, με την επανίδρυση του κράτους και δεν κατάφερε να κάνει τον απαραίτητο προγραμματισμό. Όμως ανοίγοντας το κομπιούτερ, μετά από καιρό, ανακάλυψα ότι μπορώ να συνδεθώ με το διαδίκτυο πλαγίως: Ο υπολογιστής ανιχνεύει, κάπου στη γειτονιά μου, ένα αφύλαχτο ασύρματο δίκτυο. Η σύνδεση χάνεται (συχνά) και επανέρχεται (σπάνια). Να είναι καλά ο άνθρωπος που δεν φυλάγεται. Άλλος τρόπος εισόδου είναι να χρησιμοποιήσεις ως μόντεμ το κινητό σου. Αλλά η ταχύτητα είναι απελπιστική και ο λογαριασμός σε γονατίζει.

Η ανανέωση της επαφής με το ίντερνετ με έκανε να πάρω το μέμορυ-στικ μου και να επισκεφτώ ένα ίντερνετ καφέ. Τώρα που έβαλα και κουρτίνες στο σπίτι μπορώ επιτέλους να βγω από τη σιωπή μου. Πότε θα ξαναέρθω δεν ξέρω.

Τα πιο πρόσφατα νέα είναι ότι μου φτιάχνει τα δόντια ο Νικήτας, ο καλύτερος οδοντίατρος του κόσμου:

[Μου ερχόταν πολύ περίεργες εικόνες στο παρελθόν κάθε φορά που άκουγα για γέφυρες στο οδοντιατρείο.]

Στον τομέα της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας τώρα: Δωροδοκήσαμε, με περίπου οχτώ χιλιάρικα, ο εργολάβος, ο εργολάβος που έφτιαξε την πολυκατοικία όπου μετακόμισα, κι εγώ, μερικούς δημόσιους λειτουργούς.

[Ένα μπαχτσίσι που προέκυψε ξαφνικά και (σχεδόν) εκ του μηδενός… Κοντέψαμε να πάθουμε συμφόρηση. Ο εργολάβος δήλωσε ότι «σκέφτηκα να σημαδέψω τα χαρτονομίσματα και να τους καταγγείλω στην αστυνομία, αλλά στις επόμενες οικοδομές θα με σκίσουν». Όσοι γνωρίζουν, θα καταλάβουν αμέσως για ποια υπηρεσία μιλάω. Οι υπόλοιποι θα το καταλάβουν μετά πάροδο δεκαλέπτου. Γαμώ την επανίδρυση, γαμώ… Οι νταβατζήδες κάθονται δίπλα σου και δεν είναι μεγιστάνες του πλούτου.]

Τα παλαιότερα νέα: Την άνοιξη που μας πέρασε ο Σέργιος (φίλος μου)

μού ανακοίνωσε ότι το Φθινόπωρο θα γινόταν παρουσίαση του βιβλίου του στο βιβλιοπωλείο του Ευριπίδη, εδώ στο κέντρο του Χαλανδρίου.

-Θέλεις να πεις δυο λόγια;
-Αμέ.

Με μια μετακόμιση να επίκειται, η μοναδική περίοδος που θα μπορούσα να συγκεντρωθώ και να γράψω κάτι ήταν τον Αύγουστο, στις διακοπές. Συγκεντρώθηκα, με τη βοήθεια μιας άλφα ποσότητας βότκας, και κατάφερα κι έγραψα κάτι:

*

Στην μνήμη της Κατερίνας Δανιηλίδου

[...]

Παραμένει δύσκολο να μιλήσω για ανθρώπους ή πράγματα που αγαπώ. Ανοίγω το στόμα μου και ακούω να κελαρύζουν μονότονα ρυάκια κοινοτοπιών. Φιλοδοξώ να γράψω ταινίες και καταλήγω μ’ ένα μάτσο θολές φωτογραφίες στο χέρι. Δεν έχω το χάρισμα. Κάποτε όμως βάζω ο ίδιος το πιστόλι στον κρόταφο και προσπαθώ να εκφραστώ, ελπίζοντας ότι ο εαυτός μου θα δείξει επιείκεια. Για τους υπόλοιπους ποντάρω στους καλούς τους τρόπους, υπολογίζοντας ότι θα χασμουρηθούν αφού μου πουν αντίο. Η συνέχεια έχει γίνει πια προβλέψιμη: Κάνω ό,τι κάνω, ύστερα βράζω για λίγο καιρό στο ζουμί μου και στο τέλος διαπιστώνω ότι έχει κι η προσπάθεια τη χάρη της.

[...]

Όταν διάβασα τις πρώτες πενήντα σελίδες του «Στάχτες» ήμουν φιλοξενούμενος του Σέργιου στο Ναύπλιο. Δίπλα μου κοιμόταν, στο πάτωμα, ο Νικήτας, ο καλύτερος οδοντίατρος του κόσμου. Στο διπλανό δωμάτιο ροχάλιζε ο συγγραφέας. Μυρωδιά ανθρωπίλας παντού, το έντονο άρωμα που μόνο εκείνοι που τα έχουν κοπανήσει ελαφρά το προηγούμενο βράδυ ξέρουν να αναδίδουν.

Μόλις είχα ξυπνήσει και δεν ήταν ακόμα ώρα για καφέ. Σηκώθηκα από το ράντζο αργά, όσο μπορούσα αθόρυβα, και κάθισα στην καρέκλα πίσω απ' το γραφείο. Τα παντζούρια του δωματίου ήταν κλειστά. Πάτησα προσεκτικά το κουμπί του πορτατίφ και το χαμηλό φως έδειξε έναν μικρό πάκο χαρτιά, σαν ξεχασμένο στην επιφάνεια του γραφείου. Ο σωρός βρισκόταν στα αριστερά της πεδιάδας των Ακατάληπτων Σημειωμάτων, μεταξύ της οροσειράς των Ρόθμανς και των λιμνών των Γεμάτων Τασακιών. Τράβηξα τα χαρτιά προς το μέρος μου και έμεινα ακίνητος διαβάζοντας.

Μου είχε πει, πριν από καιρό, ότι ξεκίνησε να γράφει καινούργιο βιβλίο. «Μια ιστορία έρωτα. Ένα τρίγωνο. Μια γυναίκα και δυο άντρες. Θα πρωταγωνιστεί κι ένας πυροσβέστης.» «Ο Συμεών θα παίζει;» είχα ρωτήσει. [Ο Συμεών ήταν ο ήρωας, ας τον πούμε ήρωα, του πρώτου βιβλίου· του «Κάσκο.»] «Ίσως κάνει μια εμφάνιση» απάντησε βαριεστημένα. Στις πενήντα σελίδες, που είχα αρχίσει να διαβάζω, ξημερώνοντας στο Ναύπλιο, ο Συμεών είχε αναβαθμιστεί σε πρωταγωνιστή. Μαζί του ο αστυνόμος Χαλκίδης. Και μια ηθοποιός της οποίας η απουσία γέμιζε το σύμπαν. Η Σόνια.

Κατά κάποιο τρόπο είχα συμβάλλει κι εγώ για να βγουν απ' το μυαλό του αυτές οι σελίδες. Είχαν προηγηθεί βλέπεις, και συνεχίστηκαν έως το τέλος, οι συνήθεις πιέσεις στον συγγραφέα από τους άμεσα ενδιαφερόμενους:

-Γράφεις;
-Γράφω.
-Πίνεις πολύ.
-Το έκοψα. Σχεδόν.
-Καπνίζεις πολύ.
-Το έχω ελαττώσει.
-Πόσες σελίδες έγραψες σήμερα;
-Όσες μπόρεσα.
-Τηλεφώνησαν απ’ το Χόλυγουντ.
-Το ξέρω.
-Θέλουν να μάθουν που πήγε η προκαταβολή που έδωσαν.
-Το έχω υπ’ όψη μου.
-Δώσε καμιά σελίδα να διαβάσω.
-Όταν θα είμαι έτοιμος.

Του χρειάστηκαν έξι χρόνια για να ετοιμαστεί.

Μια πρώτη διαπίστωση: Δεν θα κατάφερνα και πάλι να διαβάσω σαν να διάβαζα έναν άγνωστο. Τρέχοντας γραμμή-γραμμή στο κείμενο ή σταματώντας στην αρχή μιας παραγράφου, ένοιωθα να τρέχει ή να στέκεται δίπλα μου [το προηγούμενο βιβλίο του,] το «Κάσκο». Στάθηκε αδύνατο να σβήσω μίλια διαβασμένης ύλης.

Φυσικά δεν ήταν μόνο το βιβλίο που στεκόταν στο πλευρό μου. Με τον Σέργιο γνωριστήκαμε, αν θυμάμαι καλά, το 1978. Πέταξα μια εξυπνάδα, γύρισε και με κοίταξε, η σωστή έκφραση είναι μάλλον «με κάρφωσε», και συνέχισε την κουβέντα με την παρέα του. Πολύ αδύνατος, με μακρύ μαλλί, παντελόνι σωλήνα. Στον λαιμό του ένα τεράστιο κασκόλ. Μήνες αργότερα, αργά το βράδυ, θυμάμαι να συζητάμε για τον Άρη, έναν απ τους πρώτους καθοδηγητές του στην Οργάνωση, δυο-τρία χρόνια μεγαλύτερό μας. Συζητήσεις, με θέμα συζητήσεις, οι οποίες έδιναν ατελή μορφή στις καθημερινές εμπειρίες μας. «Αυτό το ανθρώπινο υλικό διαθέτουμε, με αυτό οφείλουμε να προχωρήσουμε». Η φράση ήταν η κεντρική ιδέα όσων προσπάθησε να του μεταδώσει ο Άρης, ο άξονας γύρω από τον οποίο χτίζονταν τα επιχειρήματα ή διαμορφώνονταν οι ενστάσεις μας. Ήταν μια καλή αφετηρία ανθρωπογνωσίας για πιτσιρικάδες στη δεκαετία των είκοσι: Εικοσιένα ο ένας τότε, είκοσιτριών ό άλλος. Έχω μείνει με την εντύπωση ότι όλες οι κουβέντες μας έγιναν στα μπροστινά καθίσματα του Φιέστα, την ώρα που εκείνος οδηγούσε με κατεύθυνση το σπίτι μου, αλλά, προφανώς, θυμάμαι λάθος. Κάμποσα χρόνια αργότερα ακολούθησαν παθιασμένες κουβέντες για τους Αχαρνής του Σαββόπουλου. Αυτός υπέρ, εγώ κατά. Συγκροτημένη σκέψη, καθαρά επιχειρήματα και υπομονή. Υπομονή και επιμονή. Συνυπήρχαν η επιθυμία να κερδίσει την κουβέντα και η επιδίωξη να είναι τίμιος προς τον συνομιλητή του. Πέρασαν κι άλλα χρόνια. Οι συζητήσεις για τους Αχαρνής πρέπει να έφταιγαν που μετά τη λαίλαπα του ‘89, έγινα δεξιός. Εκείνος παρέμεινε αριστερός· αν θέλεις όμως βάλε σε εισαγωγικά και τους δύο χαρακτηρισμούς.

Παρέκβαση τέλος, επανέρχομαι. Τέλειωσα λοιπόν την ανάγνωση και ήταν σαν να είχα ξυπνήσει ύστερα από βαθύ απογευματινό ύπνο. Νωρίς το πρωί στο Ναύπλιο και αισθανόμουν εκτός χρόνου. Τι είχα διαβάσει;

Ένας τρισέλιδος πρόλογος, κάτι σαν παραλήρημα, ακολουθούμενος από τριάντα, περίπου, σύντομες σκηνές, καλύπτουν, μαζί, γεγονότα τριών ημερών. Τα δεδομένα της ιστορίας παρουσιάζονταν με ταχύτατο ρυθμό. Όπως σε κάποιες ταινίες που η κάμερα στο χέρι πετάει αεικίνητη από πρόσωπο σε πρόσωπο, από στιγμή σε στιγμή. Οι σύντομες σεκάνς με άρπαξαν απ' τον γιακά προκειμένου να με οδηγήσουν στα επόμενα κεφάλαια, τα οποία εκείνη τη στιγμή μπορεί να ονειρευόταν ο συγγραφέας. Το ό,τι το κείμενο ήταν γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο, έκανε πειστικότερη την κινηματογραφική παραίσθηση. Κατά τη γνώμη μου, διάβαζα κάτι τόσο λαϊκό όσο ο κινηματογράφος πριν πενήντα χρόνια.

Εύρισκα, όπως πάντα, απόηχους όσων τον απασχολούν ή τον απασχόλησαν κάποτε, αλλά ταυτόχρονα διαπίστωνα την προσπάθεια να συλλάβει τα κοινά ενδιαφέροντα και την ψυχοσύνθεση μεγάλων ομάδων του πληθυσμού και να τα μετασχηματίσει, προφανώς με κόπο και ιδρώτα, σε έργο τέχνης, ψυχωφελές ή διασκεδαστικό ή και τα δύο. Στην προσπάθεια αυτή δεν χρειαζόταν εκθέσεις διευθυντών μάρκετινγκ ή περισπούδαστες έρευνες αγοράς. Μοναδικό του εφόδιο η αγάπη [ή η ανάμνηση της αγάπης] για ένα παλιό, δοκιμασμένο και διακριτό λογοτεχνικό είδος, τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Ένα είδος που αγάπησε μικρός γιατί έβαλε η τύχη το χεράκι της. Ένα είδος στο οποίο μένει (μέχρι στιγμής) πιστός ενώ ταυτόχρονα το ανανεώνει, χωρίς όμως να επιδιώκει την ανανέωση του.

Μου θυμίζει μαραγκό που θα ήθελε το τραπέζι που έφτιαξε να αρέσει. Να αγοράσουν το έπιπλο όσο γίνεται περισσότερα σπίτια. Να ακουμπήσουν οι αγοραστές επάνω του το ουίσκι τους, ξηρούς καρπούς, μια εφημερίδα που περιέχει, στην πέμπτη σελίδα κάτω-κάτω, την νεκρολογία ενός ηθοποιού που σε συγκίνησε· να ακουμπήσουν σουβλάκια από το γειτονικό μαγαζί, ένα σάντουιτς φτιαγμένο στα γρήγορα γιατί ξεθεώθηκες στη δουλειά, σκοτεινά σταχτοδοχεία γεμάτα αποτσίγαρα της προδοσίας ή ένα πιάτο το οποίο στολίζει η φιλοδοξία να γοητεύσει. Αυτός ο ιδεατός μαραγκός δουλεύοντας συνεχώς, καθώς περνά ο καιρός, βελτιώνει ή αλλάζει το στυλ του επίπλου, αλλά, ανεξαρτήτως στυλ, ένα τραπέζι χρησιμεύει πάντα για να ακουμπάς πράγματα. Εγώ κάπως έτσι χρησιμοποιω το περιεχόμενο ενός βιβλίου.

Τελειώνοντας το διάβασμα ήμουν σίγουρος ότι μόλις είχα συναντηθεί με τρεις κατηγορίες γυναικών. Απλοποιώ, αλλά ιδού: Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνες με τις οποίες είμαστε ερωτευμένοι. Πρόκειται για όντα τα οποία είναι σε θέση να μας προσφέρουν την απόλυτη ελευθερία, δηλαδή την ελευθερία της νηφαλιότητας μπροστά στο άγνωστο. Κάνουμε ό,τι μας ζητούν ή ό,τι υποθέτουμε ότι θα μας ζητήσουν. Αν μας ακούσεις να τους δίνουμε συμβουλές, το κάνουμε για το θεαθήναι. Κοντά τους ζούμε υπό το κράτος μιας διαρκούς απορίας: Μπορούμε να αγαπήσουμε ή μήπως δεν μπορούμε; Στις σελίδες που διάβασα, η εικόνα μιας τέτοιας γυναίκας ήταν ικανή να σου κάψει τα μάτια ή το πρόσωπο. Παρούσα, η ίδια γυναίκα ήταν σε θέση να χαρίσει με ευκολία μαγικούς ψιθύρους και ξεχασμένες κραυγές.

Τώρα, στη δεύτερη κατηγορία γυναικών ανήκουν εκείνες που δεν είναι ακόμα ώριμες να ερωτευθούμε, αν και τίποτα δεν αποκλείεται. Εδώ θα βρούμε εκείνες που προτιμούν να κατοικούν σε μπαρ, χαρτοπαικτικές λέσχες και άλλα ανάλογα. Τις εντυπωσιάσαμε, χωρίς να έχουμε καταλάβει καλά-καλά το γιατί. Μερικές φορές ξυπνούν το πρωί στο πλάι μας, έχοντας παίξει το παλιό συναρπαστικό παιχνίδι με το σαρκίο μας. Το είδος αυτό τείνει σχεδόν πάντα χείρα βοηθείας ή είναι διατεθειμένο να το κάνει.

Τέλος, στην τρίτη κατηγορία ανήκουν όλες όσες χρειάζονται ή χρειάστηκαν επειγόντως τη βοήθειά μας. Το αν έχουμε ή δεν έχουμε τη δυνατότητα να την παράσχουμε δεν έχει σημασία, τουλάχιστον όσο κινούμεθα στην επικράτεια των βιβλίων. Εκπρόσωπος αυτής της κατηγορίας, εδώ, μια μετανάστρια: «Η Μορενίκε με τη μικρή να γελάει βουτώντας τα δάχτυλά της στο ποτό του Νόνι».

Σόνια, Ράνια και Μορενίκε: Οι τρεις κατηγορίες γυναικών. Οι τρεις χάριτες.

Τα λεγόμενα σκοτεινά αστυνομικά διέδωσαν παγκοσμίως, μεταξύ άλλων, έναν τύπο γυναίκας: Τη φαμ-φατάλ. Τη γυναίκα-καταστροφή, τη γυναίκα-τυφώνα. Στα βιβλία, αυτό το πλάσμα πληρώνει συνήθως ακριβά τη φύση του. Αν όμως ο συγγραφέας είναι ένα είδος θεού, τότε ο Σέργιος χρησιμοποιεί τη θεϊκή του ιδιότητα για να συγχωρεί, που λέει ο λόγος, γυναίκες. Γι αυτό δεν έχω συναντήσει φαμ-φατάλ σε όσα δικά του διάβασα. Ίσως γιατί, σαν οπαδός της ισότητας που είναι, θεωρεί ότι όλες οι γυναίκες είναι φατάλ, με τον τρόπο της η κάθε μια. Δεν αποκλείεται όμως να ισχυριζόταν ότι δεν συναντηθήκαμε, γιατί οτιδήποτε κάνει μια γυναίκα είναι εντέλει ωφέλιμο για την ψυχή του άντρα που έχει δίπλα της. Εν κατακλείδι, νομίζω ότι ο Σέργιος ενώ κινείται στα πλαίσια που ορίζουν ένα παραδοσιακό σκοτεινό αστυνομικό μυθιστόρημα, πρωτοτυπεί ιδιαίτερα, όσον αφορά τον χειρισμό των γυναικείων χαρακτήρων.

Και οι άντρες; Ο αστυνόμος Χαλκίδης; Ο δικηγόρος Πιερτζοβάνης; Οι άντρες, ιδιαίτερα οι πρωταγωνιστές, βρίσκονται εκεί πρωτίστως για να ονειρεύονται τις γυναίκες και δευτερευόντως για χάρη της πλοκής. Ανάμεσα σε ελπίδα και νοσταλγία έχουν κάνει την επιλογή τους: Σπάνια θα θυσιάσουν στο θεό του Μέλλοντος, θα προσφέρουν όμως δεκάδες σφάγια, συνήθως κομμάτια από το σώμα τους, στο θεό του Παρελθόντος. Σέβονται τις αρχές που τους έμαθαν οι παλαιότεροι, αλλά πολύ συχνά, προκειμένου να μείνουν πιστοί στο πνεύμα των αρχών τους είναι υποχρεωμένοι να τις παραβούν. Προσπαθούν να κάνουν την καψοδουλειά τους όσο μπορούν καλύτερα. Είναι προϊόντα μιας μοίρας την οποία είναι σε θέση να περιγράψουν αναλυτικά και να κρίνουν ισορροπημένα, αλλά πάντοτε εκ των υστέρων· διότι αγνοούν τα μυστικά αυτής της μοίρας, άλλωστε δεν προσπάθησαν ποτέ να τα μάθουν. Ως εκ τούτου, οι άντρες του Σέργιου είναι ευάλωτοι στις ενοχές.

Όπως και να είχαν τα πράγματα, αφού τελείωσα αναρωτήθηκα προς στιγμήν αν θα ήθελα να έμοιαζα λιγάκι στον δικηγόρο Συμεών Πιερτζοβάνη ή τον αστυνομικό διευθυντή Χρόνη Χαλκίδη. Κατέληξα ότι το δικό μου πεδίο ταύτισης βρισκόταν μεταξύ των προλεταρίων τούτου εδώ αλλά και κάθε αφηγήματος: εκεί, στο γαλαξία των δεύτερων και των τρίτων «ρόλων». Θα μπορούσα να ήμουν ένας πυραγός που ξεροβήχει. Ένας Ζητάς, Ένας και δύο και τρεις και τέσσερις ταξιτζήδες. Να ήμουν Κουρκουβέλης ή Δέδες, αιώνιος βοηθός. Ή η Φωτεινή, κοντή γραμματέας, έξυπνη τριανταπεντάρα ζωντοχήρα. Με φανταζόμουν βλέμμα παρολίγον καλλονής. Έκφραση γιατρού στη θέα μιας ταυτότητας. Οφειλή Αρχηγού. Κατακόκκινα μάτια καλοντυμένου κυρίου. Φωνή του Πάνου Γεραμάνη. Και γιατί να μην ήμουν ο δίκαιος Αριστείδης ή ο φιλόδοξος και βολικός Αχιλλέας; Κουμπάρος με απόψεις; Έφηβος που ντρέπεται για τη δουλειά του πατέρα του; Νεαρός σε μπαρ ξενοδοχείου, πενηντάρης υπερτασικός, υπάλληλος βενζινάδικου, ιδιοκτήτης μίνι μάρκετ; Γηραιός εισαγγελέας; Ο Νόνι, ο γέρο Μάνθος ή η μαμά του Συμεών; Γιατί όχι το φάντασμα του δικηγόρου Λουκά Μαρσέλου ή ο σοφός συμβολαιογράφος Λίλης; Είναι εντυπωσιακό το πόσα πρόσωπα συλλέγεις όταν διαβάζεις προσεκτικά. Μια θάλασσα ανθρώπων που ανάμεσά τους ελίσσονται οι πρωταγωνιστές και που, όλοι μαζί, τείνουν να σχηματίσουν μια εικόνα του συλλογικού μας εγώ.

Καθώς διάβαζα φανταζόμουν το ανθρώπινο τοπίο και τα γεγονότα να ξετυλίγονται σε έναν κόσμο χωρισμένο σε εκείνους κι εμάς, αλλά ούτε οι περισσότεροι από εκείνους, ούτε, προπαντός, εμείς ήμασταν ανυποψίαστοι για το τι εστί άνθρωπος, για το τι εστί εαυτός. Η απόχρωση του κόσμου, που μέσα του κινούνταν άντρες και γυναίκες, ήταν ένα γκρίζο ασπρόμαυρο, αν δεν σε ενοχλεί το οξύμωρο. Ασπρόμαυρο, γιατί καθώς μαύριζε η ψυχολογία των ηρώων [και του ευαίσθητου αναγνώστη], η παρηγοριά τόσο του συγγραφέα όσο και του αναγνώστη, απαιτούσε τη σαφή [και, γιατί όχι, σοφή] αντίθεση του άσπρου και του μαύρου. Και γκρίζο ασπρόμαυρο, γιατί οι μορφές που κατοικούσαν το χαρτί μου έδιναν την εντύπωση ενός τεράστιου συστήματος συγκοινωνούντων δοχείων. Δεν θα ήταν αστυνομικό το «Στάχτες», και μάλιστα σύγχρονο αστυνομικό, αν δεν ήταν αυτή η απόχρωση του κόσμου του.

Όταν σηκώθηκα απ’ το κάθισμα του γραφείου είχαν περάσει σχεδόν δυο ώρες. Οι άλλοι δυο είχαν εν τω μεταξύ ξυπνήσει. Μύρισε καφές. Αν και τα παθήματα των πρωταγωνιστών του κειμένου δεν ήταν ευχάριστα, ήμουν χαρούμενος με όσα είχα διαβάσει. Ήθελα επειγόντως να διαβάσω τη συνέχεια. Πέρασαν οι μήνες, προστέθηκαν και τα υπόλοιπα κεφάλαια. Ας πούμε ότι η ιστορία ολοκληρώθηκε. Διάλεξε ο μάγειρας σωστά τα υλικά; Χρησιμοποίησε τις σωστές αναλογίες; Δεν με ενδιαφέρει, αν και θα χαιρόμουν πάρα πολύ έτσι και το βιβλίο ενδιέφερε πολλούς. Έζησα καλά διαβάζοντάς το ολόκληρο και δεν αποκλείεται οι άλλοι που θα το διαβάσουν να ζήσουν καλύτερα. Εγώ θα ήθελα να υπάρξει κι άλλο βιβλίο. Κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο. Και για όλα τους να ισχύει η ατάκα του Μπέκετ: «Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.» Που θα πει στα Ελληνικά: Πάντα προσπάθησες. Πάντα απέτυχες. Άνευ σημασίας. Προσπάθησε πάλι. Απότυχε πάλι. Απότυχε καλύτερα.

[…]

-Εσύ πώς τα πας με τη σιωπή φίλε;
-Τι;
-Με τη σιωπή πώς τα πας;
-Παίρνω φάρμακα.
-Τι φάρμακα;
-Αποσιωπητικά.
[…]
-Υπάρχουν τέτοια χάπια;

[…]

*

Αυτό το κείμενο διάβασα στην εκδήλωση. Ο τελευταίος διάλογος ήταν απόσπασμα από το βιβλίο.

[Σημείωση: Έχουν γράψει κι άλλοι για το βιβλίο, γίναμε διάσημοι: Ένα και δύο.]

Η παρουσίαση πήγε μια χαρά. Μιλήσαμε η Αριάδνη (17 ετών) κι εγώ. Διάβασε αποσπάσματα από το βιβλίο ο Μανώλης. Είπε κι ο συγγραφέας δυο κουβέντες στο τέλος. Ο συγγραφέας δε, μου έκανε δώρο μια αφίσα που του τη ζητούσα δέκα, και βάλε, χρόνια τώρα. Του την είχε κάνει δώρο η Ντίνη βλέπεις. Τι έγινε και άλλαξε γνώμη δεν μπορώ να καταλάβω…

Το φιλμ που διαφήμιζε η αφίσα ήταν του Άκι Καουρισμάκι: La vie de bohème.

Αγαπημένο και πολύ αστείο, για τα γούστα μου, φιλμ. Λίγες μέρες αργότερα βρήκα την ταινία σε ντιβιντί (μαζί με άλλες τρεις του ίδιου σκηνοθέτη, μαζί με τον Κ. αγόρασα και μια σειρά τριών ταινιών του Eric Rohmer).

Είδα τις ταινίες και θυμήθηκα τις μεταμορφώσεις των ηθοποιών Matti Pellonpää και Kari Väänänen στις ταινίες του Καουρισμάκι.

O Matti Pellonpää στο La vie de bohème

Και στο Leningrad Cowboys go America

Και ο Kari Väänänen στα ίδια έργα αντίστοιχα.

*

Εν κατακλείδι: "Σπηκ σόφτλυ μπατ κέρυ α μπιγκ μέμορυ-στικ".

*

2008-09-02T00:57:00.001+03:00

Η Γκουγκλ προωθεί το καινούργιο της προϊόν με ένα κόμικς.

Το κατάλαβα απ την πρώτη στιγμή: Ο Scott McCloud έφτιαξε το κόμικς. Ο Σκοτ δίνει πληροφορίες:

Who wrote the script?
The engineers, for the most part! I helped conduct interviews with about 20 engineers who worked on the project, then adapted what they said into comics form. Some paraphrasing, lots of condensation, and one or two late drop ins, but basically it was a very organic adaptation and I had a lot of latitude.

Is the food at Google as good as they say?
Better.

Ξέρει τι κάνει η Γκουγκλ.

*

Μια εικόνα από το "Understanding Comics: The Invisible Art". Του αυτού Σκοτ Μακλάουντ:

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.

Ο SpiderFan σημειώνει:

"I would recommend "Understanding Comics" to anybody who has any interest in comics whatsoever, and also to anybody who has any interest in art, film, or literature."

Πανσέληνος

2008-08-25T13:36:00.002+03:00

του Αυγούστου.

2008-08-06T16:50:00.001+03:00

Δεν βρίσκω λόγια.

Tout va bien στην CCCP

2008-08-05T16:11:00.003+03:00

1969- Georgia on my mind. Έναν χρόνο μετά την ωραία εμφάνιση των "Орэра" στην εκπομπή "Η Μόσχα με νότες", εμφανίστηκε το "Ήταν ένας τραγουδιστής κότσυφας".

1968- One way ticket to Moskau. Οι "Поющие гитары", τραγουδούν One way ticket to the blues:

1966- Cosmonautical twist. Πρωτοχρονιά 1966 και tout va bien. Στο εορταστικό πρόγραμμα, ο Γιούρι Γκαγκάριν φιλμάρει με την μικρή κάμερα κι ο Αλεξέι Λεόνωφ με την μεγάλη (κάμερα). Τραγουδάει η Λαρίσσα Μοντρούς (ЛАРИСА МОНДРУС). Εφτά χρόνια αργότερα η Λαρίσσα θα αυτομολήσει στη Δύση.

Στα δυο τελευταία κλιπ προσέχω κάθε λεπτομέρεια. Πω πω: "Η φαντασία μου πήρε φωτιά".

*

bonus: 2006. Οι Messer fur Frau Muller, από την Αγία Πετρούπολη:

*

Εχουν παράξενο αλπενί οι γέροι

2008-08-02T09:48:00.011+03:00

Έδωσα τη λέξη "αλπενί" στο γκούγκλ και, σε πλανητικό επίπεδο, μου έδωσε πέντε αποτελέσματα. Και τα πέντε έχουν σχέση με τον Πετεφρή. "Αλπενί" δεν έμαθα τι είναι. Τέλος πάντων: Εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θάρθεις.

Αυτό μάλιστα! Πολιτικό τραγούδι για βαρύ μπάσο. [Και γράφτηκε σε 11 λεπτά;]

&

Μεταξύ των αποτελεσμάτων που μου έδωσε το γκουγκλ για το "αλπενί" συγκαταλέγεται κι αυτό το σχόλιο για το "Παρασκήνιο" που-ήταν-αφιερωμένο-στα-μπλογκ. Ο Πετεφρής απευθύνεται στον ANemos.

"Εξαιρώντας δύο ή τρία λεπτά γιά ένα άκεφο ζάπινγκ, προσηλώθηκα στο Παρασκήνιο. Ηταν σεμνά γυρισμένο, με οπτική ενός άλλου καιρού, αλλά θέλω να δηλώσω εντυπωσιασμένος με την εικόνα σου, αυτήν που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα: μιά άκρως ευγενική φυσιογνωμία, με καλή άρθρωση και ήρεμο φλέγμα. Δεν γνώριζα προσωπικώς και δια χειραψίας κανέναν σας.Ωστόσο, σκηνοθετικά, οι προσωπικότητες αναλύθηκαν όσο ήταν δυνατό. Με τα κάδρα, με το στήσιμο του πλάνου. Ένα νομίζω ήταν το πρόβλημα: το μέσο, μέσα σε ένα άλλο μέσο, έμοιαζε τελείως ξεκούδουνο. Ακόμη και οι ριπές από τις ματιές σε πληκτρολόγια και οθόνες, παρέπεμπαν σε μία άφιλη λογική. Πάντως μέσα μου φωτίστηκε ακόμη και το lay out που χρησιμοποιείς εσύ (σε βρίσκω πολύ όμορφο!), ο Old Boy (πολύ πιό νέος απ΄όσο τον φανταζόμουνα), o Arxediamedia (τύπαρος,φευγάτος, χαλαρός), η Ψιλικατζού (είχε κάτι από την τραγουδίστρια των Texas) ο Τριαρίδης (με χειρονομίες και αλπενί ταιριαστά με την βαρειά, εικαστικώς,ιστοσελίδα του). Πιστεύω ότι ως μαρτυρία δεν θα μετρήσει, αλλά ως πινελιά θα λειτουργήσει δραστικά. [...]"
[υπογράμμιση δική μου]

"Όσο για τον συντάκτη του άρθρου, που σας έλεγα παραπάνω,
ας σαπίσει απλώς στη φυλακή της αμετροέπειας."

Κι ο αναγνώστης που θα δει κάτι απ' τον εαυτό του στο άρθρο; Άραγε αυτός σε ποια φυλακή να σαπίσει;

[Η πρώτη και η τελευταία παράγραφος. Για την μεσαία τα λέει ωραία και ο Ολαστακάρβουνας.]

&

Πάω βόλτα τώρα.

*

"Out of the past", season 2

2008-07-31T16:35:00.004+03:00

Ένα σήριαλ.

*
Προσπαθώντας να κάνουμε την ποίηση κτήμα των μαζών, παρουσιάζουμε σήμερα ένα σχετικά μεγάλο ποίημα με την μορφή σήριαλ.

Όπως συνηθίζεται, πρόκειται για καλοκαιρινή επανάληψη. Το σήριαλ είχε παρουσιάστει και παλαιότερα κατά τις ώρες μεγάλης ακροαματικότητας.

*

"Half dead to know I shall die"
-TENNYSON, In Memoriam.

(intro, 17:46:03 p.m.- THE WIND)

Ο ήλιος έλουζε το σπίτι
από το πλάι· στις κουρτίνες
έβλεπε να περνούν οι μήνες
κι έτσι ξεχνούσε ότι πλήττει.

Σπανίως έβγαινε τα βράδια
(και που να πάει δίχως φίλο),
σ' ένα σκοτάδι ζούσε κοίλο
και ζούσαν μέσα του σκοτάδια.

Μπορεί και ν' άκουσε το νόμο
που ρύθμιζε το όντως όν,
κι ένας αέρας απ' το δρόμο
πλανόδιου ακορντεόν

ίσως του θύμισε ότι πλήττει·
κι όπως κατέρρεαν οι μήνες,
σάλεψαν λίγο οι κουρτίνες
και χάθηκε όλο το σπίτι.

*

(part II, 17:47:34 p.m.- MEMORIES)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα και ενώ ο Τζάκ Μπάουερ πλήττει, διαπιστώνει ότι ένα αεράκι αρκεί για να χάσει ξαφνικά το σπίτι του. Δεν προλαβαίνει να σκεφτεί ότι οι εργολάβοι αλωνίζουν ασύδοτοι και...

Πάλι το Πάσχα κι η πλημμύρα
του συναισθήματος· βαθύ
σκοτάδι, θάνατος και μύρα,
και θα 'χανε κι οι δυο χαθεί,

σαν πρόσωπα του επιταφίου
όταν τους σβήνει το κερί,
μια παρωδία του νυμφίου
αυτός, κι αυτή να καρτερεί.

*

(part III, 2:31:00 a.m.- GO TO BED)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Βραδιάζει. Ο Τζάκ Μπάουερ, ανέστιος, υφίσταται μια παράκρουση θρησκευτικού χαρακτήρα, όπου σημείο και σημαινόμενο αντιμετωπίζονται ανευλαβώς. Πώς θα τιμωρηθεί η ασέβεια του;

Περνούν τα χρόνια της ζωής του,
δεν έχει τίποτε να πει·
βάσανα, έρωτες αλήστου
μνήμης γυρίζουν στη σιωπή.

Τον κούρασε πια τόσος κόπος,
ο δρόμος που δεν έχει βρει,
οι έγνοιες, ο καιρός, ο τόπος,
κι η θέληση του, τόσο αβρή-

τον κούρασαν· πέφτει βαρύς
στο λίγο που κοιμάται, κι όμως
δεν κατευνάζεται ο τρόμος,
ο θάνατος θα 'ρθει νωρίς.

*

(part IV, 3:20:62 a.m.- REACH OUT, I'LL BE THERE)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: Η αιφνίδια εισβολή της παραληρηματικής μνήμης, ωθεί τον Τζακ Μπάουερ σ' έναν απολογισμό ζωής. Ακολουθεί την ασφαλέστερη διέξοδο στο τετ-α-τετ με το φόβο του θανάτου. Ή μήπως τον πείραξε κάτι που έφαγε;

Νύχτα· το χέρι της απλώνει
πάνω του ανάλαφρο σαν φύλλο,
κι εκείνος κάτω απ το σεντόνι
αγγίζει το υγρό της φύλλο.

Κι όπως γυρνά στο πλάι και κλείνει
το φως, την πνίγουν οι λυγμοί,
κι απ το παράθυρο η σελήνη
εξαργυρώνει τη στιγμή.

*

(part V, 7:01:12 a.m.- TOMORROW IS ANOTHER DAY)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ : Νύχτα βαθιά, η σελήνη μεσουρανεί. Ένα υγρό, άνω-κάτω, επεισόδιο. Όνειρο ήταν; Έπεται ο απαραίτητος διάλογος με τα φαντάσματα. Νύχτα δύσκολη. Ξημερώνει όμως. Ο Τζακ θα πάρει έναν υπνάκο.

«Ήρθες απόψε; Δεν σε βλέπω-»
«Πλάι σου είμαι και σε σκέπω,

πλασμένη απ' όλες τις αγάπες
που πίστεψες- όπως μου τα 'πες·

δεν έχεις λόγο να φοβάσαι».
«Κι όμως φοβάμαι· ξέρω, θα 'σαι

ίσκιος χαράς για μένα πάντα,
σαν αεράκι στη βεράντα

τα καλοκαίρια, σαν δροσιά-»
«Η τελευταία μοιρασιά

του κόσμου θα με βρει μαζί σου,
φως απ' το φόβο σου- κοιμήσου·

κρυφά μιλούν με τον αέρα
τα φύλλα κι έφεξε η μέρα».

*
ΤΕΛΟΣ

*

---------------
Οι τίτλοι των επεισοδίων δικοί μου, το ίδιο και οι "περιλήψεις". Στο τελευταίο ποίημα έκανα μια μικρή εικαστική, θέλω να πιστεύω, επέμβαση. Από το 22ο τεύχος του περιοδικού Ποίηση. Μια ενότητα ποιημάτων του Διονύση Καψάλη με το γενικό τίτλο Μικρή Νυχτερινή Ιστορία.
----------------

2008-07-27T12:17:00.005+03:00

Last night I had a dream
You were in it, I was in it with you
Everyone that I knew
And everyone that you know was in my dream
[...]
Everybody scared me but you scared me the most.

Θα με δεις, δεξιά, στο 0:20. Μέσω PCL LinkDump.

Και οι πιο ενδιαφέροντες τύποι

2008-07-25T11:23:00.008+03:00

"Ένα άλλο πρόβλημα
είναι η ανυπαρξία στο Ίντερνετ
απόψεων εντελώς αντίθετων απ΄ αυτές
[ακροδεξιές, εθνικιστικές, ρατσιστικές]
που είδαμε πιο πάνω."

-Βασίλης Κρεμμυδάς, καθηγητής Πανεπιστημίου
(υπογράμμιση δική μου).

Και οι πιο ενδιαφέροντες τύποι (= όλοι και όλες δηλαδή) κινδυνεύουν από την ανοησία (τους). Το αμάρτημα του Κρεμμυδά είναι ότι, διαθέτοντας ελάχιστα στοιχεία, όπως φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού, βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα. Βιάζεται άραγε να παίξει τον ρόλο του δημόσιου διανοούμενου;

Ας το έχουμε υπ όψη οι υπόλοιποι (πα να πει εγώ) που δηλώνουμε ότι δεν θέλουμε να είμαστε (ή να γίνουμε) μαλάκες. Ακόμα μια προσπάθεια Έλληνες (πα να πει εγώ) να γίνουμε λίγο πιο ανεκτικοί στην ανοησία (του άλλου, πάντα του άλλου, βεβαίως!).

*

Μέσω buzz, μέσω ANemos.

*

2008-07-23T23:24:00.006+03:00

watch my life like it's a movie, have to watch it twice

Τα λόγια κτλ.

*

Άσκηση για σπουδαστές.

2008-07-21T19:46:00.001+03:00

Άσκηση:
"Φτιάξτε μια ταινία με υπόθεση, όχι μεγαλύτερη από τρία λεπτά, στην οποία θα κινηματογραφήσετε οικεία αντικείμενα, πρόσωπα ή καταστάσεις με τέτοιον τρόπο ώστε να καταστούν ανοίκεια έως τρομακτικά. Στην ταινία σας θα πρέπει απαραιτήτως να πρωταγωνιστεί και το Google maps. Επιτρέπεται να χρησιμοποιήσετε στοιχεία από την παράδοση των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, των θρίλερ και των ταινιών τρόμου (ή την παράδοση των αντίστοιχων τηλεοπτικών σήριαλ)"

Σκέψου λίγο την άσκηση και μετά δες τις τέσσερεις ταινιούλες από κάτω. Τις βάζω με τη σειρά που τις είδα. Υποδείγματα της αρχής: "Δεν χρειάζεσαι πέντε λεπτά για να πεις ό,τι μπορείς να πεις σε δυόμιση." (Αν και βάσιμα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, ότι χρειάζεσαι μια αιωνιότητα για να περιγράψεις δυόμιση λεπτά.) Στο Γιου Τιούμπ οι ταινίες είναι καταχωρημένες ως κωμωδίες. Κωμωδίες; Παρωδίες μάλλον. Αλλά δεν είναι, με τον τρόπο της, κάθε ταινία τρόμου κτλ (γενικά, κάθε ταινία που ανήκει σε ένα διακριτό είδος) παρωδία μιας προηγούμενης ταινίας;

Νομίζω ότι, με λίγη φαντασία, ακόμα και μη αγγλομαθείς μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται στα κλιπ.

[Μισό λεπτό όμως: Πριν πας παρακάτω, ρίξε μια ματιά σε ένα σχόλιο του Ακίνδυνου που έγινε σε άλλο χώρο και αφορά ενδεχόμενες μελλοντικές δυνατότητες του Google. Μπορεί άραγε με βάση το σχόλιο αυτό να φτιαχτεί μια ενδιαφέρουσα σεκάνς δυόμιση λεπτών;]

*

*

Θα προτιμούσα την ταινία χωρίς το τελευταίο-τελευταίο πλάνο της. Αν και αυτά είναι γούστα...

*

*

δια μέσου του buzz

*

Πώς έχασα, για μια ακόμα φορά, τον χρόνο μου [αλλά ενημερώθηκα].

2008-07-19T17:44:00.011+03:00

προσοχή: κινδυνεύεις να χάσεις κι εσύ τον δικό σου (χρόνο).

[Ενημέρωση 19/7/2008]

Κανονικά θα έπρεπε να το βάλω στο τέλος του ποστ (που "έγραψα" στις 15/7/2008). Αλλά καλύτερα εδώ, πριν...

Ιδού ένα σενάριο για την υπόθεση "σβήσε - διόρθωνε" το οποίο, ακόμα κι αν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, απαντά σε όλες σχεδόν τις απορίες μου (τις οποίες, είπαμε, προσπαθώ να διατυπώσω παρακάτω). Το σενάριο έγραψε κάποιος ανώνυμος φίλος στα σχόλια (στις 5:08 μμ) και το ανεβάζω εδώ (μαζί με τις ευχαριστίες μου). Το ίντερνετ είναι καλό μαζί μου:

Ιδού πώς έχουν τα γεγονότα. Η πρόεδρος του βαθμολογικού, μη θέλοντας να εμφανίσει πολλές «διαφορές» στο βαθμολογικό της κέντρο, δίνει την εντολή της πλαστογράφησης λέγοντας οτι έχει προφορική εντολή απ' το Υπουργείο.

Οι καθηγήτριες την εκτελούν. Το βράδυ, δύο απ' αυτές τα πίνουν με παρέα στην οποία παραβρίσκονται και συνδικαλιστές, εννοείται αντιπολιτευόμενοι, οι οποίοι και τις πείθουν οτι πρέπει να καταγγείλουν το γεγονός.

Σχόλιο 1. Η Τσοτσόλη είναι γνωστή ----- [Για να διαβάσεις τον -ανώδυνο- χαρακτηρισμό, δες τα σχόλια. Αυτό ονομάζεται κολπάκι για να κλικάρεις τα σχόλια...] στους κύκλους των καθηγητών. Απολύθηκε με πρόσφατη απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου, αφού προηγουμένως είχε ξαναγίνει σχολική σύμβουλος και ούτως ή άλλως του χρόνου θα έβγαινε στη σύνταξη.

Σχόλιο 2: Ένας δημόσιος υπάλληλος και όχι υπαλληλίσκος, δουλοπρεπής ή αδιάφορος, όταν διορίζεται μαθαίνει μεταξύ άλλων οτι οφείλει να μην υπακούσει σε διαταγή προϊσταμένου του, όταν αυτή είναι παράνομη και βέβαια ζητάει να δει τη διαταγή- προφορικές διαταγές του Υπουργείου είναι σα να μην υπάρχουν.

Σχόλιο 3: Ο συνδικαλιστικός ζήλος για καταγγελίες πρέπει να συνοδεύεται κι από ενημέρωση για τις επιπτώσεις της καταγγελίας. Οι δύο καθηγήτριες ενώ είχαν ήδη κάνει την πλαστογραφία, έμειναν με την εντύπωση ότι θα τη γλυτώσουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι νεοδημοκράτες συνδικαλιστές κατηγόρησαν τους αντιπάλους τους ότι τις πήραν στο λαιμό τους. Αυτός είναι ο λόγος που οι συνδικαλιστές τρέχαν καλοκαιριάτικα να ξελασπώσουν τις 2 καθηγήτριες, παρουσιάζοντάς τες ως θύματα.

Αν είναι θύματα, είναι θύματα της δικιάς τους αδιαφορίας, για να αποφύγω βαρύτερους χαρακτηρισμούς.

Σημεία των καιρών!

*

Το κυρίως (παρωχημένο) ποστ:

Η υπόθεση είχε κάνει ντόρο πέρυσι το καλοκαίρι αλλά την είχα ξεχάσει. Παρακάτω συνοψίζω (όπως και όσο μπορώ) ό,τι κατάλαβα διαβάζοντας, πρόσφατα, τα αρχεία ορισμένων εφημερίδων. Αν ήμουν σοβαρός θα έπρεπε να είχα διαβάσει όλες τις εφημερίδες, να είχα παρακολουθήσει ανελλιπώς τα δελτία ειδήσεων. Αλλά δεν μπορώ να διαβάσω πολλές εφημερίδες γιατί έχω να τελειώσω τα άπαντα του Καντ. Και μετά περιμένει το "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο". Μπορεί να κάνω και κανένα μπάνιο. Δεν είμαι σοβαρός. Ό,τι κατάλαβα, κατάλαβα.

Έδωσαν οι μαθητές εξετάσεις Αγγλικών στις πανελλήνιες. Βαθμολογήθηκαν τα γραπτά τους από τους επιβεβλημένους δια νόμου δύο βαθμολογητές. Σε ένα βαθμολογικό κέντρο, στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, σε 33 γραπτά οι βαθμοί των βαθμολογητων είχαν μεγάλη διαφορά μεταξύ τους [μεγαλύτερη από 12 μονάδες, στην κλίμακα 0-100]. Αυτά τα 33 γραπτά έπρεπε λοιπόν να αναβαθμολογηθούν. Αναβαθμολογήθηκαν, αλλά διαπιστώθηκαν και πάλι σοβαρές διαφωνίες/αποκλίσεις μεταξύ των, τριών τώρα, βαθμολογητών. Η διευθύντρια του βαθμολογικού κέντρου απελπίστηκε. Πήρε παράμερα τους καθηγητές και τους λέει παίδες αν δεν θέλετε να γίνουμε ρεζίλι καλοκαιριάτικα διορθώστε τους βαθμούς που βάλατε. Γιατί με τέτοιες αποκλίσεις ο κόσμος θα πει ότι βαθμολογήσαμε ρίχνοντας ζάρια. Για να σας διευκολύνω, στο υπουργείο άκουσα ότι αυτές οι καταστάσεις πρέπει να αποφεύγονται. Ξύστε, σβύστε, αλλάξτε τους βαθμούς [να δικαιολογούν μεν την αναβαθμολόγηση, να είναι δε πιο κοντά στον βαθμό του τρίτου βαθμολογητή] κι ούτε γάτα ούτε ζημιά... Μερικοί καθηγητές δέχτηκαν... υπάκουσαν... ποιος ξέρει;.. Ίσως κάποιοι να φοβήθηκαν... Η παρανομία όμως (και η αδικία εις βάρος των εξεταζομένων) ήταν προφανής.

[Σημειώνω ότι ο τελικός βαθμός που θα μπει σε αναβαθμολογημένο γραπτό προκύπτει, περίπου, από τον μέσο όρο των βαθμών των τριών βαθμολογητών. Πλησιάζοντας οι βαθμοί του πρώτου και του δεύτερου τον βαθμό του τρίτου διορθωτή, είναι πιθανό να ανεβεί ο τελικός βαθμός του υποψηφίου. Ενδέχεται λοιπόν η διευθύντρια (και κάποιοι καθηγητές, γιατί όχι;) να ήθελαν να πριμοδοτήσουν ορισμένους υποψηφίους...

Επειδή είμαι καλός άνθρωπος, υιοθέτησα την "είμαστε μπουρδέλο" εκδοχή κι όχι την από πάνω.]

*

Τελικά όλα ήρθαν στο φως:

Οι εφημερίδες: "Σε 33 γραπτά στο μάθημα των αγγλικών διαπιστώθηκε αλλοίωση-νόθευση, με διόρθωση της βαθμολογίας, ενώ υπήρχε η βαθμολόγηση από τον τρίτο βαθμολογητή, πράξη η οποία απαγορεύεται".

*

Βρίσκω ένα παλιότερο άρθρο του Έθνους (2007), τόσο μπερδεμένο που μου φάνηκε απαραίτητο να το κόψω και να το ράψω, μήπως και καταφέρω να βγάλω νόημα:

Την περασμένη Παρασκευή 29 Ιουνίου και ενώ είχαν περατωθεί η βαθμολόγηση και η αναβαθμολόγηση των γραπτών, στο βαθμολογικό κέντρο ειδικών μαθημάτων, που βρίσκεται στο Μουσικό Σχολείο της Πυλαίας Θεσσαλονίκης [...] η πρόεδρός [του κέντρου], Κ[ατερίνα] Τ-----, κάλεσε [...] [ορισμένους από; όλους;] τους καθηγητές - βαθμολογητές των Αγγλικών για τις πανελλαδικές εξετάσεις και τους ζήτησε να αλλάξουν τις βαθμολογίες [...] Ο στόχος της όλης μεθόδευσης ήταν [...] τα μόρια του πρώτου και του δεύτερου βαθμολογητή [...] να προσεγγίσουν τον βαθμό του αναβαθμολογητή, ώστε να μην υπάρχουν κραυγαλέες αποκλίσεις που θα προκαλούσαν αντιδράσεις, αφού τα στοιχεία αυτά είναι στη διάθεση των υποψηφίων. [...] Εμβρόντητοι οι καθηγητές αντέδρασαν και ζήτησαν να πληροφορηθούν επίμονα για το αν νομιμοποιούνταν -και από ποιον- τέτοιες ενέργειες αλλαγής της βαθμολογίας, αφού αυτή είχε ήδη ολοκληρωθεί με τις νόμιμες διαδικασίες. Η απάντηση της κ. Τ----- ήταν ότι είχε προφορική εντολή από το υπουργείο Παιδείας.[...]

Μερικοί "εμβρόντητοι" υπέκυψαν στις οδηγίες της κ. Τ-----.

Θέλησαν να εξυπηρετήσουν την ανώτερή τους; Φοβήθηκαν μήπως γίνουν ρεζίλι όταν θα ανακοινώνονταν τα αποτελέσματα και γινόταν γνωστό (;) ποιος είχε διορθώσει τα συγκεκριμένα γραπτά; Όποια κι αν ήταν η αιτία "υπάκουσαν"... Αλλά

Δύο καθηγήτριες αντέδρασαν [και] ενημέρωσαν αρχικά τους προέδρους των ΕΛΜΕ [ΕΛΜΕ = Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης] και [κατόπιν] προσήλθαν στα γραφεία του περιφερειακού διευθυντή Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Γιώργο Κ-----, και κατέθεσαν έγγραφη καταγγελία.

Άραγε οι δύο καθηγήτριες “αντέδρασαν” αφού είχαν πειράξει και οι ίδιες τους βαθμούς με βάση τις οδηγίες της κας Τ-----;
Πολύ περίεργο μου φάνηκε το ότι πρώτα ενημέρωσαν τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους τους και ύστερα τους ανωτέρους τους (Δικαιούμαστε σε αυτήν την περίπτωση να μιλάμε για παρακράτος;).

Η πρόεδρος της Ε΄ ΕΛΜΕ, Αννα Ρ----- δηλώνει: «Αυτήν τη στιγμή ένας θεσμός που θεωρείται αδιάβλητος φαίνεται πως δεν είναι, γιατί έχουν γίνει κάποιες ενέργειες που δεν μας πείθουν για το αδιάβλητο των εξετάσεων. [...]»

*

Ένας χρόνος μετά (2008), από το Έθνος και πάλι:

Το Κεντρικό Πειθαρχικό Συμβούλιο του υπουργείου επέβαλε τελικά την ποινή της οριστικής παύσης στην πρόεδρο του Βαθμολογικού Κέντρου, η οποία [...] δεν είχε τεθεί σε αργία, και έβγαλε μάλιστα όλη τη χρονιά ως σχολική σύμβουλος στις Σέρρες. [...] Στις 8 βαθμολογήτριες [που συμμετείχαν στην αλλοίωση των βαθμών] επιβλήθηκαν ποινές αργίας και στέρησης μισθού από 90 έως 100 ημερών από τα περιφερειακά υπηρεσιακά συμβούλια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής και Ανατολικής Θεσσαλονίκης.

Στο in.gr όμως διάβασα ότι η διευθύντρια του βαθμολογικού κέντρου απευθύνθηκε σε 19 καθηγήτριες. Τιμωρήθηκαν 8. Με τις υπόλοιπες 11 τι έγινε; Υπήρχε λοιπόν η δυνατότητα να αντιδράσει κανείς διαφορετικά στις εντολές (ή "εντολές") της διευθύντριας; Ο επαγγελματίας της ενημέρωσης κρίνει ότι δεν χρειάζεται να το ψάξει. Και συνεχίζει:

Μαζί με την πρόεδρο του Κέντρου και τις 8 βαθμολογήτριες [...] τιμωρήθηκαν και οι δύο καθηγήτριες που είχαν την τόλμη και την υπευθυνότητα να καταγγείλουν τα γεγονότα στη συνδικαλιστική τους οργάνωση, οδηγώντας τελικά στην αποκάλυψη του σκανδάλου. [οι υπογραμμίσεις δικές μου]

Το ότι κατέθεσαν έγραφη καταγγελία στον περιφερειακό διευθυντή Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας ξεχάστηκε... Το αν συμμετείχαν κι αυτές στη "διόρθωση" των βαθμών δεν διευκρινίζεται... Ο επαγγελματίας δεν με βοηθάει να καταλάβω γιατί να μπει κανείς στον κόπο (με τόλμη και υπευθυνότητα) να καταγγείλει εκ των υστέρων μια βαρβάτη παρανομία (στην οποία ενδεχομένως συμμετείχε), όταν μπορεί να τηρήσει (με τόλμη και υπευθυνότητα) τον νόμο εξ αρχής; Κάτι δεν μου κάθεται καλά στο κείμενό του. Όμως

Για «αιτία πολέμου» κάνουν λόγο οι εκπρόσωποι των πέντε ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι θα προσβάλουν τις ποινές για τις καθηγήτριες, με πρώτες αυτές που κατήγγειλαν τα γεγονότα [και έπονται, προφανώς, οι υπόλοιπες που απλά υπάκουσαν!], ως μη νόμιμες, στο ανώτερο συμβούλιο του υπουργείου Εσωτερικών.

«Πρόκειται για άδικες και εξοντωτικές ποινές, που εξυπηρετούν την κυβερνητική σκοπιμότητα και όχι την απόδοση δικαιοσύνης. Ως τέτοιες προσβάλλουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα και δεν πρόκειται να νομιμοποιηθούν από τον κλάδο μας», είπε στο «Εθνος» ο πρόεδρος της Γ ΕΛΜΕ Τριαντάφυλλος Μ-----.

«Για μας οι ποινές αυτές είναι casus belli. Δεν μπορεί να τιμωρούνται υπάλληλοι επειδή εκτέλεσαν εντολές. Πρόκειται για αποφάσεις που αποσκοπούν στην τρομοκράτηση εργαζομένων, ενώ αποκρύπτονται οι πολιτικές ευθύνες, οι οποίες είναι πάνω από την πρόεδρο του βαθμολογικού κέντρου, καθώς οι εντολές είχαν δοθεί και σ' αυτήν από το υπουργείο Παιδείας»,τόνισε, από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Α ΕΛΜΕ Νίκος Α-----."

“Δεν μπορεί να τιμωρούνται υπάλληλοι επειδή εκτέλεσαν εντολές.” Κάτι μου θυμίζει αυτή η ατάκα αλλά δεν γράφω τίποτα γιατί θα παραβώ τον νόμο του Godwin.

Συμπέρασμα: Ο ελληνικός τύπος δεν κερδίζει το εν δυνάμει κοινό του [εμένα δηλαδή :)] γιατί όσοι δουλεύουν στις εφημερίδες αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να μου δώσουν μια, λιγότερο ή περισσότερο, καθαρή εικόνα των γεγονότων. Το να έχω γνώμη και να μοιράζω χαρακτηρισμούς δεξιά κι αριστερά (ευθέως ή με πονηριά) το ξέρω κι εγώ. Για να βγάλω όμως άκρη χωρίς να χάσω χρόνο χρειάζομαι, επί πληρωμή, βοήθεια από επαγγελματία. Είναι που είναι δύσκολο να βγάλεις άκρη και συμπεράσματα ακόμα και όταν διαθέτεις την καλύτερη ενημέρωση...

*

Από την άλλη, μπορεί να είμαι ηλίθιος.

*

Italian Spiderman

2008-07-12T00:54:00.017+03:00

1.996.425 θεατές μέχρι στιγμής. Έχουν δει το τρέηλερ τόσοι πολλοί που καταντάει σχεδόν κοινοτοπία. Καλοκαίρι του 1964 (1968;). Περ τούτι λα φαμίλια.

Και έπεται πλούσια συνέχεια.

Το όλο εγχείρημα έχει και δικό του μπλογκ.

*

Η δεκαετία του 60 μου αρέσει για τα συγκροτήματα που δεν τα ήξερε ~~ούτε η μάνα τους~~ ούτε ο Πετρίδης, όπως ο Gary Lewis and the Playboys [Little miss go-go, ο τίτλος του τραγουδιού. Καθώς έβλεπα το βίντεο άκουγα little miss Google. Τρέχα γύρευε.]

[Συμπλήρωμα 13/7/2008: Τον Γκάρι Λιούις τον ήξερε σίγουρα ο πατέρας του (άρα και ο Πετρίδης). Ευχαριστώ τον Αθεόφοβο (δες σχόλια).]

Μέσω The Lazy World of Arthur Ignatowski.

ή o Τζέρυ Γουίλιαμς.

Μέσω PCL LinkDump και mrdantefontana.

*

Και ξαφνικά, η δεκαετία του 70:

Μέσω Undead Film Critic. Κλικ στην εικόνα.

Το φωτορομάντζο είναι από το περιοδικό Νάσιοναλ Λαμπούν.
*

Μεταμορφώσεις.

2008-06-29T15:37:00.001+03:00

Το 1948 μια νυφίτσα δεν καταφέρνει να βρει ταίρι γιατί ψάχνει εκεί όπου οι νυφίτσες βρωμάνε. Μετά από παρέμβαση ερωτιδέος καταφεύγει σε κόλπα-μεταμφιέσεις, δοκιμασμένους βοηθούς της γοητείας. Η σεκάνς που με ενδιαφέρει αρχίζει όταν η νυφίτσα μεταμφιέζεται σε κρούνερ, σε Φρανκ Σινάτρα. Περί το 3:03 λεπτό. Ο μεταμφιεσμένος “Frankie” εμφανίζεται στην υπαίθρια σκηνή σαν αρσενική εκδοχή της νευρικής ανορεξίας πριν την ανορέξια νερβόζα. Ο θηλυκός πληθυσμός αντιδρά με ενθουσιασμό αλλά η απάτη θα καταρρεύσει για μια ακόμα φορά.

Τις ίδιες ενθουσιώδεις αντιδράσεις συναντάμε σε νάιτ-κλαμπ, το 1951, όταν ο μεξικάνος ηθοποιός Pedro Infante

μιμείται τον Φράνκ. Μόνο που εδώ οι γυναίκες αντί να φωνάξουν Φράνκι, κραυγάζουν “Sinatra”, προκαλώντας την μήνιν των ανδρών που τις συνοδεύουν. Στο νάιτ-κλαμπ η μίμηση γέρνει ελαφρώς προς το γυναικωτός.

*

Εν τω μεταξύ, το 1950, ο B.O. Skunk, η νυφίτσα του πρώτου καρτούν, μετεξελίσσεται σε Pepe Le Pew, γόη πρώτης διαλογής, ο οποίος, με τα άψογα γαλλικά του και τη βοήθεια της πρωτοεμφανιζόμενης Πενέλοπη Πούσυκατ, κερδίζει το Όσκαρ εκείνη τη χρονιά.

μοσχαροκεφαλή

2008-06-29T00:24:00.002+03:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά
στον Πετεφρή.

Μια μοσχαροκεφαλή

-Γεια σου Διονύση μου-

Μια μοσχαροκεφαλή
στο πιάτο μου αρμενίζει

*

Κάθομαι και την κυττώ

-Γεια σου Διονύση μου-

Κάθομαι και την κυττώ
χαρά με πλημμυρίζει

*

Κάνω μια βούτα στο ζωμό

-Γεια σου Διονύση μου-

Κάνω μια βούτα στο ζωμό
και βγαίνω κερδισμένος

[...]

Θ. Παπακωνσταντίνου-Δ. Σαββόπουλος, Αθήνα 2008

Υπέρ δημοψηφισμάτων λόγος.

2008-06-20T16:46:00.007+03:00

Ο talos επιχειρηματολογεί πειστικά, αλλά ας προσθέσουμε και την από κάτω παράμετρο.

Συγνώμη μη αγγλομαθείς.

"-- When we asked them if they see universal health care as an unfair burden to certain taxpayers and would they like a lollipop almost all children said yes
-- Ρήαλλυ;"

A day in the life.

2008-06-17T14:16:00.009+03:00

ή μια απ τα ίδια με σάλτσα.

*
-στον Old Boy.

-- kukuzelis, ρε συ, είσαι και πολύ μαλάκας.

-- Πρόσεχε τι γράφεις kukuzelis γιατί δεν θα τα πάμε καλά. Πάρε πίσω αυτό που έγραψες. Με θίγεις.

-- Ρε kukuzelis. Τώρα τι να σου πω; Ότι τον παίρνεις κι από πάνω; Άντε πάγαινε ρε αδελφάρα.

--Αν είσαι μάγκας κύριε να μου πεις ποιος είσαι. Nα πράξω τα δέοντα. Χρόνια τώρα
σπιλώνεις κατ επανάληψη το όνομα kukuzelis.

-- Δεν έχω ιδέα ποιος είμαι ρε. Δεν ξέρω. Σιγά μην κάνω ψυχανάλυση για πάρτη σου, μαλάκα kukuzelis. Ε μαλάκα kukuzelis.

-- Κύριε kukuzelis δεν συνεννοούμεθα! Σου λέω πρόσεξε. Δεν απευθύνεσαι σε άσχετο. Πρόσεξε! Αυτό το “δεν ξέρω”
δεν υπάρχει δικαστήριο να το δεχτεί.

κτλ, κτλ.

Μνημεία.

2008-06-13T23:10:00.014+03:00

[μέσω buzz]

"Αυτό το διαδίκτυο σαν χώρος είναι κάτι το ασύλληπτο,
κάτι το αέναο, του οποίου τα όρια μέχρι τώρα
δεν έχουν προκαθοριστεί."

Η ιστορία: Ένας δημοσιογράφος στη Θράκη (και από ότι κατάλαβα και τοπικός πολιτικός παράγων) θεώρησε ότι θίχτηκε από σχόλια για την πολιτεία του τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας σε ένα μπλογκ. Ακολούθησε τον συνήθη εν Ελλάδι δρόμο και έκανε μήνυση σε εκείνον που κατά τη γνώμη του ήταν “υπεύθυνος” του μπλογκ (παρά το γεγονός ότι ενδέχεται να είναι υπεύθυνος κάποιος άλλος) ζητώντας του αποζημίωση 56.000 ευρώ.

Ας ελπίσουμε ότι το δικαστήριο θα είναι σε θέση να δώσει λύση. Διότι αρκετοί ισχυρίζονται ότι η δικαστική πορεία ανάλογων υποθέσεων, στην Ελλάδα, είναι μάλλον ζήτημα τύχης και ελάχιστα επιστήμης. Ανεξάρτητα όμως από την ουσία της υπόθεσης και την έκβασή της, οι δηλώσεις τόσο του δικηγόρου του ενάγοντος όσο και του δικηγόρου του εναγόμενου στην εφημερίδα "Χρόνος της Κομοτηνής" είναι μνημεία του σύγχρονου ελληνικού στοχασμού και θα ήθελα να υπάρχουν, έστω εν μέρει, καταχωρημένες κι εδώ. Αν οι απόψεις και οι γνώσεις των δύο νομικών αντανακλούν τις απόψεις και τις γνώσεις του θρακιώτικου νομικού κόσμου τότε, δεν υπάρχει αμφιβολία, όλα θα πάνε καλά. Ακολουθεί συγκρατημένο κόπυ-πέηστ:

*

Πολιτική Αγωγή:

[...] Όπως κάθε τι καινούριο που μας γεμίζει ενθουσιασμό, έτσι έγινε και με το ίντερνετ. Όπως τώρα αναλογιζόμαστε την χρήση των κινητών, τώρα θα αρχίσουμε να μιλάμε για την υπερβολική έκθεση στην χρήση του ίντερνετ. Εάν λοιπόν δεν μπουν φραγμοί και ένα σαφές νομοθετικό πλαίσιο που θα προστατεύει τον πολίτη που δέχεται κριτική μέσα από τον ίντερνετ, γιατί η διαφορά με το ίντερνετ είναι ποια. Ότι την εφημερίδα την αγοράζεις και έχεις το δικαίωμα της επιλογής και αν θέλεις δεν την διαβάζεις. Στο ίντερνετ δεν υπάρχει αυτό. Όποτε ανοίξεις τον υπολογιστή σου θα δεις τα πάντα

σχολιάζει ο talos στο buzz:

Ο δικηγόρος του ενάγοντος δεν πρέπει να έχει μπει ποτέ στο ίντερνετ και ό,τι ξέρει για αυτό μοιάζει να το έχει μάθει από την Espresso. Προσέξτε δε ότι ζητά φραγμό στην δια του ίντερνετ *κριτική* και όχι στην δια του *ίντερνετ* δυσφήμιση. Πρόκειται για σύγχυση εξαιρετικά διαδεδομένη στην χώρα μας μέσα και έξω από τo διαδίκτυο!.

Λίγο πιο κάτω ο καλός νομικός εκθέτει τους φόβους του:

Μπορεί να κινδυνεύσει ο ίδιος ο κοινωνικός ιστός που τόσα χρόνια έχουμε δημιουργήσει. Και επειδή είμαστε άνθρωποι που αρεσκόμαστε να λειτουργούμε εκτός ορίων, εκεί λοιπόν χρειάζονται τα όρια πρωτίστως για να μπορέσει να ξεδιαλεχτεί και ο καλός από τον κακό δημοσιογράφο. [...] Αυτά λοιπόν τα όρια μπορεί να τα θέσει μόνο η πολιτεία. Αν μας αφήσει για λίγο καιρό ακόμη απροστάτευτους και αν δεν λειτουργήσουν οι θεσμοί της δικαιοσύνης προστατευτικά γι’ αυτό τον κόσμο, τότε θα έχουμε σοβαρά προβλήματα. Ήδη τα έχουμε. Βλέπουμε ότι ιστοσελίδες όπως η σημερινή ή κάτι ανάλογες με τον τίτλο blogspot όπου ο καθένας μπορεί να καταθέτει την γνώμη του, είναι ευρέως διαδεδομένα. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος πλέον λειτουργεί με αυτές τις σελίδες που έχουν αυτό τον τίτλο. Αν λοιπόν σε αυτές τις σελίδες δεν μπορέσουμε λίγο να εμβαθύνουμε με διακριτικότητα βέβαια, αλλά και με την βοήθεια καθηγητών ίσως και ιδιαίτερων νομικών σε αυτό το ζήτημα, θα έχουμε σοβαρά προβλήματα τα οποία εισπράττουμε ήδη σε μεμονωμένες περιπτώσεις όπως την δική μας.

Ρωτάει η δημοσιογράφος: Ήθελα να ρωτήσω, τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφήμισης, της εξύβρισης, αυτά που προβλέπονται από τον κοινό ποινικό κώδικα, εντάσσονται σε τέτοιου είδους φρασεολογίες των ηλεκτρονικών ιστοτόπων;

Σαφώς και εντάσσονται. Υπάρχει γενικό πλαίσιο. Θέλουμε όμως να το εξειδικεύσουμε τώρα που έχουμε και την ευρυζωνικότητα και την χρήση του ίντερνετ. [...] Ποιος είναι αυτός ο οποίος δίνει την άδεια για να μπορεί κάποιος να κάνει χρήση μιας ιστοσελίδας και να την διαθέτει στο ευρύ κοινό; Γι’ αυτό και λέω ότι θέλει ιδιαίτερη λεπτομερή ρύθμιση το ζήτημα.

*

Και η υπεράσπιση:

Αυτό το διαδίκτυο σαν χώρος είναι κάτι το ασύλληπτο, κάτι το αέναο, του οποίου τα όρια μέχρι τώρα δεν έχουν προκαθοριστεί. Κατά συνέπεια είναι πολύ δύσκολο κανείς να συγκεκριμενοποιήσει ευθύνες, πόσο μάλιστα να τις αποδώσει κιόλας.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το θέμα της παιδικής πορνογραφίας το οποίο και θίγει ολοκληρώνοντας ~~την αγόρευση του~~ τη συνέντευξή του ο συνήγορος υπεράσπισης:

Από εκεί και πέρα υπάρχουν διωκτικοί μηχανισμοί, υπάρχουν και όργανα αρμόδια να εξετάσουν και να διαλευκάνουν τέτοιες περιπτώσεις. Όπως για παράδειγμα, με ιδιαίτερη σπουδή στην Ελλάδα αλλά και στον ευρωπαϊκό χώρο γίνεται ένας έλεγχος της παιδικής πορνογραφίας που διακινείται μέσα από το διαδίκτυο

Αναρωτιέμαι καμιά φορά, τι θα κάναμε χωρίς την παιδική πορνογραφία;

*

Ας θυμηθούμε εδώ και μία άλλη υπόθεση.

*

Συλλέκτες

2008-06-09T00:25:00.003+03:00

Κάνοντας βόλτες, πέφτω πάνω σε ένα Μονόγραμμα της ΕΡΤ με θέμα τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό. Μ' αρέσει ο τρόπος του. Παλιομοδίτης. Με το ύφος του ανθρώπου που προσπαθεί να προλάβει τα πράγματα.

Κάθομαι και μεταγράφω όσα λέει. Πληκτρολογώ και ευλογώ τη στιγμή που είχα την ιδέα, με βοηθό ένα σιντάκι, δώρο σε έντυπο του Λαμπράκη, να μάθω να χειρίζομαι το πληκτρολόγιο με το τυφλό σύστημα:

Ήμουν παιδί, όταν ο δάσκαλος της μουσικής μου, ο Ρομποτής, εε, όταν τον ρώτησα “δάσκαλε, τι είναι τέχνη;” μου είπε την απλή φράση “η Τέχνη είναι αυτή που εκφράζει τα συναισθήματά μας”. Εγώ τότε δε θα μουν δωδεκαετής και το έδεσα κόμπο, όπως λένε, αυτό που μου πε ο Ρομποτής. Σήμερα, που τα χρόνια πέρασαν, μπορώ να πω ένα δικό μου ορισμό, ότι “η τέχνη είναι καθώς κομπιούτερ ηλεκτρονικό που ζητάει χειριστή”.

Μπορεί η φράση μου να είναι ακατανόητος, αλλά πια, μελετώντας όλη μου τη ζωή την τέχνη, κατέληξα ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι ο δημιουργός. Δημιουργός είναι εκείνος που χρησιμοποιεί την τέχνη. Είναι ο χειριστής του κομπιούτερ που το λέμε τέχνη. Είτε ποίηση, είτε ζωγραφική, είτε μουσική, χορός ή και κινηματόγραφος. Είναι δηλαδή η εποχή μας, είναι αυτό που λέμε, ζητάει, σήμερα, “τα κλειστά παράθυρα της άνοιξης”. Ζητάει έναν ειδικό άνθρωπο, ένα ειδικό μάτι, που θα ανοίξει το παράθυρο μιας νέας άνοιξης.

Ίσως να λέω κάτι πολύ σπουδαίο, ίσως να λέω κάτι πολύ αδύνατο. Πού θα βρεθεί αυτός ο χειριστής; Αυτός ο αματέρ, ο συλλέκτης, ο αναγνώστης; Πού θα βρεθεί μέσα στα εκατομμύρια των λαών; Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Αλλά μπορεί η δημοσιότης να τον φέρει κοντά σε κείνο που ζητάει. Γιατί αν είναι χειριστής της τέχνης-κομπιούτερ, ηλεκτρονικού κομπιούτερ, θα ζητήσει τον μηχανισμό. Θα ζητήσει το μηχάνημα, για να χρησιμοποιήσει την τέχνη για βιολογικούς σκοπούς. Για βιολογικούς σκοπούς ή ακόμα για ξόρκι μαγικό ιατρικής.

Και εκείνο που ήθελα να πω για την ποίηση το έχω και γράψει κιόλα στο “Σύγγραμμα”, τα λυρικά μου: “Δε σκέφτομαι κι ο σύκαμνος θυμώνει. Γιατί να σημειώσω γεγονότα που ποτέ δε θα γυρίσουν; Η ποίηση είναι-δεν είναι γράψιμο”. Δεν είναι μόνο γράψιμο η ποίηση, είναι και λόγος και απαγγελία, είναι και ζωή. Μπορεί, μπορεί να βρεθεί εκείνος ο αποδέκτης της τέχνης, ο αποδέκτης της ποίησης, μπορεί να είναι ανάμεσά μας, μπορεί αυτή τη στιγμή που εγώ μιλώ να με ακούει και να τον καλέσω και να του πω “αν εσύ είσαι χειριστής, αυτού που λέω εγώ κομπιούτερ ηλεκτρονικό, την τέχνη, φανερώσου. Για να δεις και να συλλέξεις την τέχνη είτε σε λόγο, είτε σε γραφή, είτε σε εικόνα, είτε σε καρέ κινηματογράφου."

Ο δάσκαλος της μουσικής του ο Ρομποτής! Ρομπότ-Ρομποτής, μάλιστα! Πότε μεταδόθηκε αυτό το Μονόγραμμα δεν μπόρεσα να το βρω... Βρήκα και ένα Παρασκήνιο.

Όσοι ξέρω, που ασχολούνται με τα καλλιτεχνικά, είναι ακριβώς αυτό: συλλέκτες-χειριστές. O Καετάνο Βελόζο σ' ένα αυτοβιογραφικό κείμενο τα γράφει.

Πριν όμως αντιγράψω το σημείο της αυτοβιογραφίας που ενδιαφέρει, παραθέτω ένα άλλο απόσπασμα του κειμένου του, που, κατά κάποιο τρόπο, εξηγεί αυτό που θα ακολουθήσει:

[...] έτσι έφτασαν στον δικό μας κόσμο οι καλλονές της Ευρώπης, όπως η Σοφία Λόρεν

[Aida του Clemente Fracassi. 1953. Τραγουδάει μια άλλη βεβαίως.]

και η Τζίνα Λολομπρίτζιτα,

[Μέσω flickr και zwaik.]

πριν υπογράψουν συμβόλαια με το Χόλιγουντ και γίνουν γνωστές στο αμερικάνικο κοινό. Τις λατρεύαμε σαν θεές, μαζί με κάποιες άλλες που πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες στις Ηνωμένες Πολιτείες -τη Σιλβάνα Παμπανίνι,

[Μέσω Vintagephoto. Κλικ για μεγέθυνση. Αυτό που προσέχω
είναι το πόσο παχιά μπράτσα είχε...]

τη Σιλβάνα Μανγκάνο,

[ταινία Mambo του Ρομπέρ Ροσέν. 1954.]

τη Ροζάνα Ποντεστά.

Στην πραγματικότητα είχαμε περισσότερους λόγους να θρηνούμε παρά να πανηγυρίζουμε όταν οι Ιταλίδες ηθοποιοί πήγαιναν στο Χόλιγουντ: Αυτές οι απλές, εντυπωσιακές γυναίκες, που ήταν φανερό ότι τις είχαν αρπάξει κατευθείαν από τους δρόμους της Νάπολης, έμοιαζαν σαν πρωτόβγαλτες στη μεγαλούπολη με όλο αυτό το φτιασίδωμα που δεν τους πήγαινε καθόλου. (Στην επαρχία, όταν ασκείται κριτική συνήθως επικεντρώνεται στον επαρχιωτισμό των ανθρώπων σε μεγαλύτερο βαθμό απ ότι στις μεγαλουπόλεις.) Πάντως τίποτα δεν ήταν ικανό να μας πείσει ότι η Μπριζίτ Μπαρντό

[Μπριζίτ Μπαρτό στην κακή ταινία "Και ο θεός έπλασε τη γυναίκα".
Astrud Gilberto και Joao Gilberto φωνή, Stan Getz σαξόφωνο, Antonio Carlos Jobim μουσική, Norman Gimbel και Vinicius de Moraes στίχοι. Το τραγούδι, λέει ο μύθος, λέει η Wikipedia, ενέπνευσε η δεκαπεντάχρονη Heloísa Pinheiro.]

υστερούσε έναντι της Μέριλιν Μονρόε ως προς το ύψος της αμοιβής, τον αριθμό των θαυμαστών ή το πόσο αντιπροσωπευτική εικόνα των καιρών αποτελούσε. Τα ονόματα που επέλεξα να συμπεριλάβω στα τραγούδια που έγραψα στη δεκαετία του '60 (τα οποία ακολουθώντας το ύφος της ποπ αισθητικής, αναφερόνταν σε ονόματα διασημοτήτων) ανήκαν σε Ευρωπαίους σταρ όπως η Κλαούντια Καρντινάλε,

[8 1/2.]

η Μπριζίτ Μπαρντό, ο Αλέν Ντελόν και ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό. Στα τέλη της δεκαετίας του '50, και ενόσω ακόμη καταγινόμουν με τη ζωγραφική, άφησα για λίγο στην άκρη την αφηρημένη τέχνη για να φτιάξω ένα πορτραίτο της Σοφίας Λόρεν βασισμένο σε ένα στιγμιότυπο από την ταινία Η γυναίκα του ποταμού [La donna del Po του Μάριο Σολντάτι].

[Σοφία Λόρεν, μέσω Percy Trout.]

Και φτάνουμε στο σημείο που με ενδιαφέρει, όπου ο Βελόζο, χάρη σε μια έκθεση ζωγραφικής, μυρίζεται το καλλιτεχνικό μέλλον του. Το ότι ο ζωγράφος ο οποίος τραβάει την προσοχή του, παραμένει αμφιλεγόμενος κάνει, νομίζω, την περίπτωσή του ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Συλλέκτης-χειριστής με τα όλα του.

Εντυπωσιάστηκα από τους εικαστικούς καλλιτέχνες της ποπ αρτ στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο το 1967. Τότε είχα ήδη έτοιμο το πρώτο tropicalista άλμπουμ μου και είχα μία ασαφή εικόνα γύρω από την καταναλωτική νοοτροπία και την επίδραση που ασκούσαν επάνω της τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν ήμουν βέβαιος με ποιον τρόπο μεταβαλλόταν ο ρόλος του σούπερ σταρ, αλλά ήξερα με σιγουριά ότι αυτό συνέβαινε. Το διαισθανόμουν διαβάζοντας διάφορα άρθρα στις εφημερίδες ή μέσα από συζητήσεις με φίλους, αλλά την εποχή εκείνη δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Νέας Υόρκης, ούτε γνώριζα τον άνθρωπο που θα διατύπωνε με πλήρη σαφήνεια αυτό το ρεύμα: τον Άντι Γουόρχολ. Στα πορτραίτα του Έλβις και της Μέριλιν που δημιούργησε, αναγνώρισα αμέσως ότι αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε να δω δεν ήταν ένας ηθοποιός ή ένας ροκ σταρ, αλλά μια οπτική απεικόνιση με αυτόνομη οντότητα. Στη Μέριλιν του Γουόρχολ είδα με ποιόν τρόπο απλές εικόνες μπορούν να μετατραπούν σε σχόλια για τον κόσμο μας, αρκεί να απέχουμε εμείς από τον σχολιασμό τους. Η Μέριλιν έμοιαζε να είχε γεννηθεί μονάχα για να γίνει ένας χαρακτήρας στο σύμπαν του Γουόρχολ. Και κατ επέκταση, παραφράζοντας το σχόλιο του Όσκαρ Ουάιλντ για τον Μπαλζάκ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο εικοστός αιώνας όπως τον ξέρουμε αποτελεί δημιούργημα του Άντι Γουόρχολ. [...] Η επίδραση μορφών σαν τη Μέριλιν και τον Έλβις ήταν έμμεση· η βαθμιαία συνειδητοποίηση εκ μέρους μου αυτού που έμελλε να εξελιχθεί σε μια άνευ προηγουμένου επικράτηση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, επρόκειτο εν τέλει να βρει την έκφρασή του στο tropicalismo, αυτό το βραχύβιο, ατίθασο και αυτο-αναλυτικό κίνημα στη μουσική και στις εικαστικές τέχνες στη Βραζιλία, στο οποίο συμμετείχα στα τέλη της δεκαετίας του '60.

*

Οι υπογραμμίσεις δικές μου. Βιβλίο: Caetano Veloso, "BRASIL, μια ιστορία μουσικής και επανάστασης". Εκδόσεις Ηλέκτρα. Μετάφραση: Λεωνίδας Αντωνόπουλος. Επιμέλεια: Αλέξης Καλοφωλιάς. Αγγλικός τίτλος "Tropical Truth: A Story of Music and Revolution in Brazil". Βραζιλιάνικος τίτλος: "Verdade Tropical".

*

2008-06-03T13:09:00.007+03:00

Η εξαιρετική Μήδεια του Παπαϊωάννου. Από τις παραστάσεις που σε οδηγούν ξανά στον μισητό πληθυντικό: Τελειώνει και σκέφτεσαι “καλά πάμε”. Καταλαβαίνω τους φιλάθλους. Στο μυαλό μου, παράσταση εφάμιλλη της μετάφρασης του Χειμωνά. Το σόλο της Μήδειας. Ευαγγελία Ράντου! Έγινα φαν. Καταλαβαίνω και τους κολλημένους της όπερας, με τις ντίβες τους κτλ. Άσε τους φιλάθλους και τις ντίβες στην ησυχία τους: Κυρίως συγκίνηση, συγκρατημένη (και γι αυτό βαθιά). Το 93 θυμάμαι μαύρο φόντο, τώρα λευκάζει. Το 93 θυμάμαι τον Ιάσονα κάπως κωμικό, θυμάμαι ότι μου άρεσε αυτό.

Οι δυο εικόνες από το σάιτ του καλλιτέχνη (που αργεί εκνευριστικά να φορτώσει). Για τις πέντε παραστάσεις του Ιουνίου χορηγοί είναι οι Γιάννα και Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Εικόνες από τη Μήδεια του 93. Μήδεια: Αγγελική Στελλάτου, Ιάσων ο Παπαϊωάννου.

*

Κατόπιν εορτής.

2008-06-01T22:49:00.003+03:00

Η μάνα μου, έτσι και την έπιανες να ευχαριστιέται, στραβομουτσούνιαζε. Ανήκε σε μια γενιά (σε μια τάξη; φάση μιας τάξης; τοπικό χαρακτηριστικό μιας τάξης;) που θεωρούσε ντροπή τη χαρά. Οι αδελφοί έπρεπε να παντρέψουν τις αδελφές, να φτιάξουν όλοι οικογένειες, κατά προτίμηση με πεντακόσια παιδιά η κάθε μία, και μετά όλοι μαζί να γηροκομήσουν τους γονείς, αν τα κατάφερναν οι δόλιοι να γεράσουν. Το φαγητό δεν ήταν χαρά. Αν ήταν νόστιμο, ήταν γιατί το παιδί έπρεπε να ξεγελαστεί και να παχύνει, αφού ο γιατρός το είχε χαρακτηρίσει ελλιποβαρές, ήταν νόστιμο για να κλείσουν τα στόματα των αδελφάδων του συζύγου. Η εφημερίδα για να ξέρει τι την περιμένει. Κατάφερε να σπουδάσει για να εξισορροπήση το γεγονός ότι θεωρούσε τον εαυτό της "ασχημόπαπο". Πήγαινε θέατρο, έβλεπε κινηματογράφο ή άκουγε μουσική για να πάρει δυνάμεις για αύριο. Τίποτα δεν υπήρχε αφεαυτού. Η χαρά σήμαινε ότι είχες χρόνο για χάσιμο. Ε, οι δρόμοι ζωής καμία σχέση (έτσι μου φάνηκε).

Απ ό,τι ακούω.

2008-05-28T10:39:00.004+03:00

*

Η υπόθεσι ξεκίνησε με ένα σπάνιο δημώδες άσμα που ανεκάλυψε ο hamarn papeerte:

Τι το τηράς το πέρδικλο
που ριτσινάει στο πέλαγο;
Ρομποσκινά κι ασκούρδητο
αφροκυλάει στο χλάπεργο. [κτλ κτλ]

Το άσμα πήρε μπάζζο από τον Σραόσα. Στο Μπαζζ μερικοί εξέφρασαν αμφιβολίες ως προς την γνησιότητά του

από talos πριν 1 μέρα 8 ώρες

Προφανώς και είναι σαφής πλάκα, ή νέο λεττριστικό μανιφέστο, τρισμέγιστε Sraosha, σας παρασέρνει ο ενθουσιασμός σας. Π.χ. ετυμολογείστε μου την λέξη "χλάπεργο"= "παφλασμός των κυμάτων". Επίσης όλες οι παράξενες λέξεις στον Γκούκλη εμφανίζονται άπαξ: μόνο στην εν λόγω σελίδα.

και οι υπόλοιποι έσπευσαν να συμφωνήσουν.

Και τώρα ο Μπερεκέτης επανέρχεται.

Τα σχόλια πνευματικών ανθρώπων που έπονται της αναρτήσεώς του είναι ιδιαζόντως ενδιαφέροντα.
*

will elder (1921-2008)

2008-05-27T18:28:00.015+03:00

Για μεγαλύτερο μέγεθος κλικ στην εικόνα.

"All I can tell you is that those legs were extremely important to boys all across America"...και για μερικούς τύπους στην Ελλάδα.

Little Annie Fanny: Μια από τις γυναίκες της ζωής μου (τη γνώρισα κι αυτήν κάπως καθυστερημένα, αλλά δεν την ξέχασα ποτέ).

Και ένα ντοκιμαντέρ (μέσω Mark Evanier).

Αναλυτικά.

Για τον Will Elder (και τον Harvey Kurtzman) ισχύει αυτό που έγραψε τις προάλλες ο back to mono:

"Τέτοιοι τύποι ήταν τελειομανείς, δουλευταράδες κι ευφυείς. Δε δημιουργούσαν χάρη σε επαναλαμβανόμενες επιφοιτήσεις, πουλημένες ψυχές στους διαόλους και κλοπιμαίες ευκολίες."

η δική μου παγκοσμιοποίηση.

2008-05-25T13:45:00.004+03:00

Ένα.

Μέσω Martin Klash

Τα λόγια. Τα λόγια.

*

Δύο.

Δεύτερο μισό του 11ου αιώνα:

“Τον λιάνισαν δυνατό. Στη μνήμη του Χόρσι, καλού πολεμιστή, οι άνδρες σκάλισαν ρούνους στο λιμάνι, δίπλα στη θάλασσα. Οι Σουηδοί σκάλισαν το λιοντάρι. Έφυγε σωστά ορμηνεμένος, κέρδισε χρυσάφι στα ταξίδια του.

Σκάλισαν ρούνους στολισμένους οι πολεμιστές. Ο Άσκελ κι άλλοι κι ο Μπορσλάιφρ, ο γιός τού----, που ζούσαν στο Ροσλάγκεν, σκάλισαν αυτούς τους ρούνους. Ο Ουλφρ τους χρωμάτισε στη μνήμη του Χόρσι. Κέρδισε χρυσάφι στα ταξίδια του.”

Ρούνοι στον Πειραιά.

Το τρίμετρο λιοντάρι βρισκόταν στον Πειραιά από τον πρώτο-δεύτερο μΧ αιώνα μέχρι το 1687, οπότε ο ναύαρχος Φραντζέσκο Μοροζίνι το βούτηξε και το μετέφερε στη Βενετία. Οι Σουηδοί (ή Ρως) βρέθηκαν στην Αττική μάλλον επί Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου (1042-1055).

*

[29/5/2008]...και χάρη στον "εστέτη, να 'ούμε" (δες σχόλια) θυμήθηκα ότι το λιοντάρι παίζει και σε μια περιπέτεια του Κόρτο Μαλτέζε. Κι έλεγα, μα πού το έχω ξαναδεί;

*
Και τα δύο μέσω Martin Klash.

*

Ζωρζ

2008-04-26T07:36:00.001+03:00

*

Με ζηλεύουν στη Κηφισσά, γιατί βγάζω τα περ'σσότερα και τα καλύτερα σκουπίδια... Εεν; Ανάσταση. Ανάσταση... δε πατάμε πουθενά απόψε... Δε πατάμε πουθενά.

Τέσσερις επιφυλλίδες.

2008-04-25T17:44:00.004+03:00

"Η πιο πικρή και δυνατή αυτοπροσωπογραφία του Καραβάτζο αποτυπώνεται στο κεφάλι του Γολιάθ που κρατά κομμένο ο Δαβίδ: ο νεκρός ζωγράφος έχει μια τρύπα στο μέτωπο... Ο τρόπος με τον οποίο αυτοπροσωπογραφούνται οι Ευαγγελιστές δεν απέχει πολύ."

Εν πάση περιπτώσει, ο Ιησούς γεννήθηκε σ' έναν κόσμο με κουλτούρα γραπτού κειμένου: στις συναγωγές ξετυλιγόταν η Γραφή κι ενδέχεται πρώτοι οι Χριστιανοί να ποντάρισαν στη λαϊκότητα του καινούριου, τότε, βιβλίου... Οι διηγήσεις για τη ζωή και τη διδασκαλία του σχεδόν αμέσως πρέπει να παροχετεύτηκαν σε κείμενα, οι μαθητές του παρήγαγαν κείμενα, οι μαθητές των μαθητών επίσης, καθώς κι εκείνοι που καθ' οδόν τούς αντέκρουαν - κι αυτή η συγκεχυμένη βιβλιοθήκη στο άδυτο των αδύτων του Χριστιανισμού αναμοχλεύτηκε, άνθησε, φυλλορρόησε, υπέστη κριτικές, αποστάξεις, ανακατατάξεις, ώσπου καταστάλαξε, αιώνες αργότερα, ο Κανόνας [...]
*
«μάτην φωνούν οι αλέχτορες την εθισμένην ώρα:
δεν ξεδιαλύνουν τα σκοτάδια, φως δεν έρχεται»...

[...]

«Γυναίκες ήσαν, και βαθύχρωμοι πανσέδες
οι νύχτες τους»

[...]

Αλλ' αν το παιγνίδι αμβλύνει κι αυτό για λίγο το δρέπανο του θανάτου και μ' ακούς, τότε, όπου και να 'σαι, Τάκη Παπατσώνη, καλή Ανάσταση!
*
[...] ο κόσμος, που βαδίζοντας σιγόψελνε, το αντελήφθη εξαρχής (και σωστά) ως απόθεμα οδύνης και αυταπάτης, παρηγοριάς και οιμωγών, ως καμβά εν ολίγοις, που πάνω του, κάθε απαράλλακτο χρόνο, επί αιώνες, όλη τη νύχτα κι ώς το ξημέρωμα της Μεγάλης Παρασκευής, στολίζοντας με λουλούδια τον Επιτάφιο, κάθε γριά κεντούσε κι άλλη φιλολογική εκδοχή, γιατί έκλαιγε άλλον πεθαμένο («έέέέραναν τον τάφο, αχ παιδάκι μου» - «σσστ!») [...] και τα θυμάμαι αυτά ολοκάθαρα αφού ξεροστάλιαζα κάπου εκεί, αλλά μου διαφεύγει το πού συνέβαιναν και πότε ακριβώς: 13 μέρες και κάτι αιώνες πιο πίσω, αναμφιβόλως...
*

Μια διαταραχή της όρασης, που αποκαλύπτει απλώς την αδυναμία μας να δούμε στο έργο τέχνης οποιοδήποτε ίχνος αλήθειας, ερμηνεύεται, καιρό τώρα, σαν τεκμήριο καινούριας κι απολύτως συμβατής προς το «πνεύμα της εποχής» οξυδέρκειας: Ετσι, μπορεί π.χ. να μην καταλαβαίνουμε τίποτα αν σταθούμε μπροστά σ' έναν πίνακα του Καραβάτζο· η τυφλότητά μας όμως αυτή εκδηλώνεται σαν ικανότητα να εστιάσουμε λίγο πιο πίσω από την εικόνα, στα προσχέδια και τις αλλαγές που μας αποκαλύπτει η υπέρυθρη ανάγνωσή της, ή λίγο πιο μπροστά, στο καρτελάκι με την τιμή η οποία ορίζει τη θέση της εικόνας στο Χρηματιστήριο Εργων Τέχνης.

*
Πρώτη
Δεύτερη
Τρίτη
Τέταρτη
*

2008-04-22T12:04:00.005+03:00

*

Περί Κασσιανής επανάληψη και μια μετάφραση.

in memoriam

2008-04-20T02:15:00.002+03:00

Πάει με thas.

Όταν γνώρισα τον κύριο Χρήστο φιλοξενούσε στα υπόγεια (έτσι μου φαινόταν) του περιοδικού τον Μάνο Χατζιδάκη, ο οποίος έστελνε, σαν στρατηγός, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, τρεις φωτογράφους, Χαλανδραίοι κι οι τρεις: Τον Τάσο Βρεττό, τον Χρήστο τον Βλάχο και τον Λευτέρη Μιαούλη. Ταξίδια επί ταξιδιών, εκδρομές επί εκδρομών... Αποστολή τους να φωτογραφίσουν κάθε έκφανση, αν είναι δυνατόν, της νεοελληνικής κακογουστιάς...

Τότε δεν είχα λεφτά να αγοράσω κασετόφωνο. Ο Τάσος κι ο Χρήστος με έφεραν σε επαφή με τον Παπουτσάκη. Ο Παπουτσάκης ήταν διατεθειμένος να πληρώσει.

τα σκιτσάκια έγιναν πριν είκοσι, περίπου, χρόνια.

Πρώτες σημειώσεις για ένα μεγάλο διαδικτυακό μυθιστόρημα...

2008-04-16T22:04:00.001+03:00

...που ετοιμάζω ή Freudian pop ή γιατί δεν πρόκειται να μας καλέσει ποτέ η υπουργός εξωτερικών και μπράβο στο επιτελείο της διότι είμαστε βίντεοκλεψγραψκαστάδες κι όχι μπλόγκερ.

*

Θα αρχίζει σχεδόν ανώδυνα. Με μια λεπτομέρεια:

"Oh hello mother. Yes it did feel good. Could you please get me some toilet paper, 3 more Quaaludes and some rope so I can hang myself?"

Μέσω the Percy Trout hour.

[...]

Και θα καταλήγει πολύ δραματικά:

Μέσω Schadenfreudian Therapy

*

Quaaludes.

Το σχόλιο στο πρώτο βίντεο του ErikAdlerSweden στο γιουτιούμπ.

*

οι παίδες χορεύοντες.

2008-04-14T10:22:00.004+03:00

Πάνε πάνω από δέκα χρόνια που προσπάθησα να μάθω να ψέλνω. Οι καλοκαιρινές διακοπές με είχαν αφήσει ερείπιο και κάτι έπρεπε να μάθω. Σταμάτησα να προσπαθώ όταν ο δάσκαλος κι εγώ διαπιστώσαμε ότι προτιμούσαμε το ουίσκι ον δε ροκς από το μάθημα. Το ότι ήμουν ατάλαντος έπαιξε κι αυτό το ρόλο του. Κάθε αρχάριος περί τα ψαλτικά θα με καταλάβει αν γράψω ότι πολλές φορές χάνεσαι στις γραμμές του μουσικού κειμένου. Αυτό το χάσιμο ήταν η ιδέα για το βιντεάκι από κάτω (3 λεπτά όλο κι όλο) που έφτιαξα εξ αιτίας του φίλου μου, που τον γνώρισα εξ αιτίας των ψαλτικών. Μέρες που είναι κιόλας... Τώρα θα μου πεις γιατί αυτή η μουσική; Γιατί ακούω μουσική (και στίχους) με τον τρόπο του ανθρώπου του μεσαίωνα: Μοντέρνα είναι η μουσική που άκουσα χθες...

Απευθείας.

Τα λόγια:

Η κάμινος Σωτήρ εδροσίζετο
οι παίδες δε χορεύοντες έψαλλον
ευλογητός ο θεός ο των πατέρων ημών.

ΥΓ. Πόσο χαίρομαι που ζω σ' έναν κόσμο που σου επιτρέπει να "παίζεις" μ' αυτά τα πράγματα, χωρίς να κινδυνεύεις να σου πάρουν το κεφάλι.

*

Invisible Republic

2008-04-08T08:41:00.006+03:00

ή ο παππούς του Μάρκου Βαμβακάρη (Mark Vamvas) στην Αμέρικα.
Μία ελάχιστα γνωστή "συνέπεια θραυσθέντος σβέρκου".
Το όνομα Vamvas εμφανίζεται στα αρχεία για πρώτη φορά κατά την "ριγώσα τριακονταετία".

Μέσω Weirdo Videos.

Τα λόγια.

Η καταγραφή είναι του 1920.
*

Διαδικτυακό διήγημα.

2008-04-06T22:54:00.009+03:00

Είδα στον γκουκλρήντερ ότι η la είχε ανεβάσει ποστ. Εξαιτίας του ποστ έδωσα στο γκούγκλ τη φράση

translate: krovushka.

Το δεύτερο αποτέλεσμα της αναζήτησης με οδήγησε στο μπλογκ της dadanoia.
Παρανόια + νταντά = νταντανόια, γκετ ιτ;.

Κλίκαρα αφηρημένα μια εικόνα και μεταφέρθηκα στο φλικρ. Κοιτάζοντας προσεκτικά τις φωτογραφίες συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για αυτοπροσωπογραφίες της ιδιοκτήτριας του μπλογκ.

Επιστρέφοντας στο μπλογκ της -ήθελα να το ψάξω καλύτερα- διαπίστωσα ότι τη βρίσκεις και στο γιουτιούμπ. Συμπαθέστατη κοπέλα και καλή φωτογράφος. Μου αρέσουν και τα εμπιθρί που ανεβάζει. Δεν καταλαβαίνω γρυ απ όσα γράφει αλλά τι σημασία έχει; Θα τη θυμάμαι.

*

ποστ
*
translate: krovushka
*
μπλογκ της dadanoia
*
φλικρ
*
γιουτιούμπ:

*

ΥΓ. Όπως βλέπω, μετά τη δημοσίευση του παρόντος ποστ, όποιος ψάξει translate: krovushka θα βρει πρώτο πρώτο αυτό το ποστ. Κάποια σχέση με την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ πρέπει να έχει αυτό...

*

Άλλη μία case study.

2008-04-05T11:37:00.008+03:00

Φαντάζομαι ένα κρατικό νοσοκομείο εξοπλισμένο με άρτιο ενδονοσοκομειακό δίκτυο προκειμένου να εξασφαλίσει καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των τμημάτων του (για φαντασιώσεις μιλάμε, αλλά ας γελάσουμε κιόλας: χα χα χα). Διαθέτει επίσης στους εργαζόμενους πρόσβαση σε διεθνείς βιβλιοθήκες και επιστημονικά περιοδικά. Τα πάντα προς όφελος του ασθενή. Φαντάζομαι τώρα έναν γιατρό (ή μία νοσηλεύτρια) που χρησιμοποιεί το δίκτυο για να ενημερώνεται για συνδικαλιστικά ή άλλα εξωιατρικά ζητήματα την ώρα της δουλειάς του, είτε ενδονοσοκομειακά είτε στα εξωτερικά ιατρεία. Ή να γράφει στο μπλογκ του τις ώρες που θα έπρεπε να αφιερώνει σε ασθενείς...

Για λόγους προσωπικής υγείας θα προτιμούσα το κράτος είτε να του απαγορεύσει να κάνει τον γιατρό, είτε να τον απολύσει, είτε να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Μα έχει χυθεί αίμα για το δικαίωμά του να ενημερώνεται. Αν χύθηκε, δεν χύθηκε το αίμα γι αυτό, αλλά, αφού επιμένεις, μερικές φορές το αίμα χύνεται για λάθος λόγους.

Αλλά και πάλι, αν είναι να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο στη δουλειά, για λόγους άσχετους με τη δουλειά, ας το κάνεις στα κρυφά. Με συνέπειες αν πιαστείς. Οι "παράνομοι" μου είναι πάντα συμπαθείς. Όχι όμως η άσχετη χρήση να γίνει αντικείμενο συνδικαλιστικής διεκδίκησης. Τότε αισθάνομαι ότι με δουλεύουν.

Ό,τι ακολουθεί δεν έχει σχέση με νοσοκομεία. Δεν ξεχνώ όμως ότι κάθε επίσκεψή μου σε οποιαδήποτε, εντελώς δημόσια ή λιγότερο δημόσια, υπηρεσία λειτουργεί ή δεν λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά. Έχουμε που έχουμε προβλήματα με το σύστημα υγείας, μην το φορτώσουμε κι άλλο.

The rest is pasokology.

*

Από το μπλογκ του alzap. Εγώ παραθέτω αποσπάσματα που μου έκαναν εντύπωση. Αυτό είναι επικίνδυνο για τον αναγνώστη. Για πλήρη εικόνα επισκέψου την πηγή.

*

Από ανακοίνωση του Σ [υλλόγου}Ε [ργαζομένων] Α.Τ.Ε.

Την αντιπαράθεσή του με το σ [υνδικαλιστικό] κ [ίνημα] και το Σύλλογο Εργαζομένων ΑΤΕ [Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας] , οδηγεί στα άκρα, ο Διοικητής κ. Μηλιάκος, κόβοντας, από σήμερα 1-4-2008, από το δίκτυο της Τράπεζας, (INTRANET), τις ενημερωτικές ιστοσελίδες του Σωματείου, καθώς κι εκείνες των Συνδικαλιστικών Παρατάξεων, οι οποίες φιλοξενούνται στον ίδιο κόμβο.
[...]

*
Από επιστολή του Συλλόγου προς τον Διοικητή της ΑΤΕ:

[...]
Θεωρούμε την ενέργεια αυτή, πέρα από αντιδεοντολογική και αντιδημοκρατική, παράνομη και καταχρηστική.

Σας καλούμε να αποκαταστήσετε άμεσα την απρόσκοπτη επαφή του ΣΕΑΤΕ με τους εργαζόμενους. Διαφορετικά είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε τα βασικά δημοκρατικά δικαιώματά μας. Όχι μόνον ως εργαζόμενοι στην ΑΤΕ αλλά και ως ΄Έλληνες πολίτες.

*
Από τα σχόλια:

PR0L0gic είπε...

Στο εταιρικό του δίκτυο, ο κάθε οργανισμός δικαιούται να αποφασίζει και να εφαρμόζει τη δική του πολιτική ακόμα και σε σχέση με το περιεχόμενο στο οποίο θα έχουν πρόσβαση οι εργαζόμενοι / χρήστες του εταιρικού δικτύου.

Αυτό που δεν έχει δικαίωμα ο οργανισμός να κάνει είναι χρησιμοποιώντας το εταιρικό δίκτυο να παραβιάζει το προσωπικό απόρρητο.

Ο σκοπός ενός εταιρικού δικτύου ΔΕΝ είναι ούτε η ψυχαγωγία των εργαζομένων, ούτε η ειδησεογραφική ενημέρωση τους, ούτε το σερφάρισμα στο διαδίκτυο.

Ο σκοπός ενός εταιρικού δικτύου είναι να διευκολύνει τη λειτουργία του οργανισμού και να διευκολύνει τους εργαζομένους ώστε να κάνουν ευκολότερα τη δουλειά τους.

Επιπλέον το ζήτημα ΔΕΝ αφορά την ελευθερία της άσκησης της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους εργασίας, διότι όπως ο συνδικαλιστικός φορέας δεν μπορεί να χρησιμοποιεί (κανονικά) τα τηλέφωνα που ανήκουν στον Χ οργανισμό για να επικοινωνεί με τα μέλη του, με την ίδια λογική δεν μπορεί να απαιτήσει να χρησιμοποιήσει το εταιρικό δίκτυο ή υπηρεσίες (όπως το WWW) που παρέχονται μέσο του εταιρικού δικτύου για να επικοινωνεί με τα μέλη του.
1/4/08 5:12 μμ

alzap είπε...

@prologic:
Είναι μια μεγάλη ιστορία και δεν υπάρχει χρόνος να στην εξηγήσω τώρα.
Σε αυτή τη χώρα, μετά από πολλές δεκαετίες αγώνων, καμιά φορά και αιματηρών, έχουν ψηφιστεί νόμοι.

Κάποιοι από αυτούς συμβαίνει να υπερισχύουν των "εταιρικών δικτύων".

Στην περίπτωσή μας ο νόμος είναι ο 1264 που προστατεύει το δικαίωμα των σωματείων να επικοινωνούν όταν χρειάζεται με τα μέλη τους και αντίστροφα.

Όλοι, μα όλοι λέμε, είναι καλό σε μια ευρωπαϊκή ας πούμε χώρα είναι υποχρεωμένοι να σέβονται τους νόμους.
Ακόμα και οι αγαπημένες σου εταιρείες.
1/4/08 5:20 μμ

PR0L0gic είπε...

Όπως κάθε οργανισμός δεν μπορεί να αυθαιρετεί και να παραβλέπει τη νομοθεσία, έτσι ούτε η συνδικαλιστική δραστηριότητα μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη ή υπερβολική.

Ας λάβουν κάποιοι υπόψη πως σε ένα εταιρικό δίκτυο τράπεζας, υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες οι οποίοι είναι σοβαρότεροι / κρισιμότεροι από το να ενημερώνονται οι χρήστες / εργαζόμενοι in real time (George speaking) για τα συνδικαλιστικά τους.

Αλλά μιας και αυτές οι παράμετροι είναι τεχνικής φύσεως και μάλλον θα προβληθούν από τη διοίκηση της ΑΤΕ ως επιχειρήματα, δεν θα τις αναλύσω για την ώρα για ευνόητους λόγους προάσπισης των συμφερόντων της «δεξιάς» διοίκησης… :)

Ας πάνε στα δικαστήρια να δούμε ποιος έχει δίκιο και ποια μεριά υπερβάλει.

[...]

breezer είπε...

Επιτέλους το εταιρικό δίκτυο χρησιμοποιείτε μόνο στο ωράριο εργασίας. Μήπως να δουλεύουν σε εκείνο το 7ώρο αντί να ενημερώνονται περί οποιοδήποτε δημοκρατικών θεμάτων; Με συγχωρείτε αλλά καλή η ενημέρωση και η δημοκρατία αλλά όχι εις βάρος της εργασίας και σε προέκταση του δημοσίου συμφέροντος. Μετά την εργασία αν ενημερωθούν από το web. Επιτέλους ας δουλέψει το δημόσιο όπως πρέπει.

nipou είπε...

[...]
Ως γνωστόν μετά την πώλησή της στην Πειραιώς [...] οι υπάλληλοι της ΕΤΒΑ από δημοσίου δικαίου βρέθηκαν να υπηρετούν ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΕΝΟΙ σε μια ιδιωτική τράπεζα, όπου δεν έχουν δικαίωμα να αρθρώσουν λέξη! Με συνεχείς πιέσεις, ψυχολογικούς εκβιασμούς κι ότι άλλο διαθέτει η αξιότιμη εργοδοσία, τους έχει καθηλώσει στη γωνία!
[...]

tzonakos είπε...

Πολύ φοβάμαι ότι θα μπει "χέρι" νομοθετικό και σε αυτά.
Θα επικαλεστούν ότι δεν μπορείς εν ώρα εργασίας να "σερφάρεις" και να χαζεύεις.
Σκέφτομαι ότι μάλλον πρέπει να σταματήσω να μπλογκάρω από τη δουλειά γιατί παρ ότι η δουλειά είναι τέτοια που μπορώ να την κάνω άριστα και να έχω κάποιον χρόνο που κάθομαι, δεν θα μπορώ να αποδείξω ότι ασκώ επιμελώς τα καθήκοντά μου και στον ελεύθερο χρόνο σερφάρω.
Εντάξει δεν μπαίνουμε και σε πορνοσελίδες, αλλά αν σου πουν ότι "κύριε αφού η όποια σελίδα μπαίνεις δεν είναι της δουλειάς, την έβαψες " ;
Είτε είναι του Σωματείου, είτε το μπλόγκ σου, είτε ιστοσελίδα εφημερίδας, το ίδιο θα θεωρήσει ο εργοδότης ότι κάνεις !
ότι του τρως τα λεφτά.

[...]

alzap είπε...

@breezer και ανώνυμος:
Είναι προφανές ότι υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα στην προσέγγιση.
Δικαίωμά σας να υπερασπίζεστε πρωτίστως το εταιρικό δίκαιο.
Το σέβομαι αλλά διαφωνώ απολύτως με την προτεραιότητα που βάζετε.

Από αυτό το σημείο μέχρι τον, πλάγιο είναι η αλήθεια, ισχυρισμό σας ότι οι συνάδελφοί μου κωλοβαράνε σερφάροντας στο διαδίκτυο και για αυτό μπήκε η φραγή, έχετε διανύσει πολύ δρόμο.

...

Μόνιτορ; Μόνιτορ.

2008-04-04T16:04:00.007+03:00

Όπως τα λέει η Magica de Spell.

Έτσι είναι: Όταν έχεις, έστω και αμυδρή, σχέση με το δημόσιο γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο. Θα διαμορφωθεί η ζωή σου (θες, δε θες) με πολιτικά κριτήρια. Και δικαίως. Από περιοδικά μέχρι ωδεία (ή δεν ξέρω τι άλλο) η ίδια ιστορία. Ιδιαίτερα όταν δεν είσαι μόνιμος... Μόνιτορ; Μόνιτορ. Περίπτερο; Περίπτερο. "Καμία τραγική αλλαγή." Για καλό και για κακό όμως (όχι ότι είναι τίποτα σίγουρο, όλα παίζουν) ας αρχίσουμε να ψάχνουμε για καινούργια δουλειά. Εδώ είναι Βαλκάνια...

Κόκκινο.

*

Paleo-Future ®

2008-04-01T01:12:00.000+03:00

ή δες σήμερα το χθεσινό ποστ.

*

Από κάτω μια σκηνή από το φιλμ η "Η ζωή και οι θαυμαστές περιπέτειες του Τζων Μάλκοβιτς" το οποίο γυρίστηκε το 2069. Τον Μάλκοβιτς υποδύεται το φάντασμα του Πετεφρή.

Ισως να μην παίζει κατά διαστήματα. Επέστρεφε.
*

Τζων Μάλκοβιτς

*

Πετεφρής

*

Η σκηνή του έργου μέσω WFMU's Beware of the Blog. Ο τίτλος του ποστ είναι κατοχυρωμένος.

*

2008-03-26T22:30:00.009+02:00

*
Μπράβο και πάλι μπράβο.

μπράβο [brávo] επιφ.: 1. δηλώνει έπαινο, επιδοκιμασία· εύγε: Η εργασία σου ήταν υπέροχη· μπράβο! μπράβο τους· κατάφεραν να τελειώσουν νωρίτερα απ΄ την προθεσμία. || (ως ουσ. ) το μπράβο: Του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για την πράξη του. 2. [...] [ιταλ. bravo]

*

Σημείωση:

Διάβαζα την περασμένη Παρασκευή [...] ότι μερικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ ζήτησαν την άδεια (sic) της ΕΣΗΕΑ για να μεταδώσουν την πληροφορία ότι το μετρό έχει ακινητοποιηθεί εξαιτίας απεργίας. Τα ΜΜΕ συνάντησαν τείχος άρνησης. Υπέκυψαν στα κελεύσματα της ΕΣΗΕΑ, δεν μετέδωσαν την πληροφορία, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθούν χιλιάδες πολίτες.

[...]

Οι κανονικοί μισθωτοί, δηλαδή τα εκατομμύρια κοινοί θνητοί, που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ καταβάλλουν το 16% των αποδοχών τους για την ασφάλισή τους. Ο εργοδότης τους καταβάλλει το 28,06%. Συνολικά λοιπόν η ασφάλιση των μισθωτών κοστίζει το 44,06% των αποδοχών του εργαζόμενου.

Ο μισθωτός δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, καταβάλλει το 12,95% των αποδοχών του για την ασφάλισή του. Ο εργοδότης του καταβάλλει 3,21%. Συνολικά η ασφάλιση των δημοσιογράφων μελών της ΕΣΗΕΑ κοστίζει το 16,16% των αποδοχών του μισθωτού δημοσιογράφου αντί του 44,06% των κοινών θνητών.

[...]

Αλλη μια ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι ότι για τους δημοσιογράφους, μη μέλη της ΕΣΗΕΑ, οι εισφορές τους αυξάνονται σε 16,5% και των εργοδοτών σε 12,06%. Σύνολο δηλαδή 28,56%.

Σημείωση β:

Το αγγελιόσημο είναι μια σταθερή επιβάρυνση 21,5 % επί του ποσού που δαπανάται για κάθε μια ενέργεια διαφημιστικής καταχώρισης ή προβολής σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, ραδιόφωνο. Τα έσοδα του αγγελιοσήμου, σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς, ανέρχονται στο ποσό των 190 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο και τα έσοδά του, μέσω των διαφημιστικών εταιρειών (οι μοναδικοί υπόχρεοι της απόδοσής του και μάλιστα με ρήτρες ποινικών ευθυνών), κατευθύνονται αποκλειστικά στα ασφαλιστικά ταμεία και οργανισμούς των δημοσιογράφων (ΤΣΠΕΑΘ, ΕΔΟΕΑΠ).

κτλ κτλ ων ουκ έστι αριθμός, όπως φαίνεται...

Σημείωση γ: Και βέβαια το θέμα δεν είναι οι δημοσιογράφοι...

*

There will be blood.

2008-03-22T11:04:00.001+02:00

Χρειάζομαι χρήματα. Ο πατέρας μου, μού άφησε 55 χρυσές λίρες. Που τις είχε κληρονομήσει από τον αδελφό του. Σκέφτηκα να πουλήσω 30 από δαύτες. Δεν είχα ιδέα πώς... Μου είπαν ότι ο χρυσός, όταν δεν είναι δηλωμένος στο κράτος, πουλιέται μόνο μέσω εξωτραπεζικών κυκλωμάτων. Παρακάλεσα μια φίλη τραπεζικό να βρει κάποιον που θα ενδιαφερόταν να αγοράσει. Σκίστηκε η γυναίκα (να είναι καλά) και βρήκε. Ο μάγκας που βρήκε, προσφέρθηκε να αγοράσει τις λίρες στην τιμή των 120 ευρώ τη μία, ενώ η επίσημη τιμή αγοράς είναι (σήμερα) 153 ευρώ. Μείον 33 ευρώ η μία... Τοκογλύφος!

Ρωτάω έναν καλόν άνθρωπο, συνταξιούχο της Τραπέζης της Ελλάδος, αν η τιμή αυτή είναι ικανοποιητική. Μου λέει

-Γιατί δεν πας να τις πουλήσεις, με την επίσημη τιμή, στην Τράπεζα της Ελλάδας;

-Μα δεν απαγορεύονται οι συναλλαγές μη δηλωμένου χρυσού;

-Όχι, το σύστημα έχει αλλάξει. Τις δίνεις στο γκισέ, παίρνεις τα λεφτά και δεν σε ρωτάει κανείς τίποτα!

-Α!

Αναρωτιέμαι: Πόσο χαμηλά είναι διατεθειμένος να πέσει κανείς για να κερδίσει μόλις 990 ευρώ (ή 1320 με άλλον υπολογισμό); Ο άνθρωπος προτίμησε να χάσει τα σίγουρα 330 ευρώ, τη διαφορά δηλαδή ανάμεσα στην επίσημη τιμή αγοράς και την επίσημη τιμή πώλησης, θεωρώντας καλό να ρισκάρει, εκμεταλλευόμενος την υποτιθέμενη άγνοια και την υποτιθέμενη ανάγκη μου, για να κερδίσει ένα υπερβολικό, τηρουμένων των αναλογιών, ποσό. Ίσως δεν ήξερε κι αυτός. Ίσως πάλι εκτίμησε ότι είχα κλέψει τις λίρες και τοποθέτησε τον εαυτό του στον ρόλο του κλεπταποδόχου...

Τα έγραψα σε φίλο, με μέηλ, και πήρα την εξής απάντηση:

"Πόσο χαμηλά είναι διατεθειμένος να πέσει κανείς για να κερδίσει μόλις 990 ευρώ;"

Αυτά τα μυαλά έχουμε, γι' αυτό δεν έχουμε πλουτίσει ακόμα.

Αμέ.

Μια μέρα πριν ρωτήσω τον τραπεζικό, είχα ρωτήσει έναν άλλον ειδικό.

Δεν μπορεί, κάποια μεταφορά για την Ελλάδα πρέπει να κρύβεται πίσω και από αυτήν την ιστορία...

τα μεμέ [σου με τρελαίνουν].

2008-03-15T10:57:00.006+02:00

Sraosha: "Λοιπόν το meme λέει να μιλήσουμε για τη σχέση μας με πέντε αμαρτίες: πορνεία, μαλακία, αρσενοκοιτία, αιμομιξία και μοιχεία."

[Τα μιμίδια αποτελούν θεμελιώδεις μονάδες-φορείς πολιτισμικής κληρονομιάς (τραγούδια, τρόποι συμπεριφοράς, μόδα, επιστημονικές ιδέες, θρησκευτικές πεποιθήσεις/δοξασίες, κτλ), οι οποίες μεταδίδονται από τον έναν εγκέφαλο στον άλλο. (βικιπαίδεια)]

*

πορνεία,

μαλακία,

μαλακία β,

αρσενοκοιτία,

αιμομιξία

και μοιχεία.

*
1. Ιαπωνία δεκαετία 1890-1900
2α. Somewhere There's Music - Larry Fink (Φωτογραφίες)
2β. David Sipress, περιοδικό New Yorker
3. Καθριν Χεπμπουρν (1907-2003). Εδώ: Συλβέστρος, Sylvia Scarlett, 1935
4. Μάε Γουέστ (1893-1980)
5. ?

Την ιδέα για το ποστ την έκλεψα από τον Αλέξανδρο, του οίκου των Βοργίων.

Μερικές εικόνες (ιδιαίτερα η πρώτη) μεγεθυνονται αν τις κλικάρεις.

*

SF

2008-03-14T13:14:00.002+02:00

Ένα άρθρο του Μάνου στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής. Εκτός από γνώμες, που δεν μπορώ να ελέγξω, όπως

"Τα περί εξοικονόμησης πόρων από τη διοικητική ενοποίηση ανήκουν μάλλον στη σφαίρα των ονείρων. Κατά τη γνώμη μου, η σχεδιαζόμενη διοικητική ενοποίηση όχι μόνο δεν θα περιορίσει τα έξοδα, αλλά θα τα αυξήσει σημαντικά."

το δίστηλο περιέχει και μια-δυο "παρατηρήσεις που ελπίζω να οδηγήσουν σε χρήσιμα ερωτήματα." Μεταξύ των παρατηρήσεων η ακόλουθη:

"Στον πληθυσμό της Ελλάδας, 2.100.000, δηλαδή το 19%, έχουν ηλικία 65 ετών ή μεγαλύτερη. Αν σε όλους δινόταν σύνταξη 10.000 ευρώ ετησίως –είτε έχουν συνεισφέρει είτε όχι– η συνολική δαπάνη συντάξεων θα έφθανε τα 21 δισ. ευρώ, 2,5 δισ. ευρώ λιγότερα από την πραγματική δαπάνη του 2007. Δεδομένου ότι οι μέσες ετήσιες συντάξεις του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ και του ΟΓΑ –που καλύπτουν τη μεγάλη πλειοψηφία των ασφαλισμένων– είναι σημαντικά μικρότερες από τα 10.000 ευρώ ετησίως, αναρωτιέται κανείς πού πάνε τα λεφτά. Πάντως, όχι στην πλειοψηφία των συνταξιούχων.

Ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα έδινε σε όλους ανεξαιρέτως τους άνω των 65 ετών μια σύνταξη 10.000 ευρώ θα κόστιζε λιγότερο από το σημερινό σύστημα. Ένα τέτοιο σύστημα θα επέτρεπε την κατάργηση όλων των ταμείων. Θα επέτρεπε, αν το ήθελε κανείς, την κατάργηση όλων των εισφορών –εργαζομένων και εργοδοτών– και τη χρηματοδότηση της δαπάνης συντάξεων από το φορολογικό σύστημα. Γεγονός που θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και θα έκανε το σύστημα πολύ πιο δίκαιο. Και κυρίως θα ήταν ένα ΑΠΛΟ και λειτουργικό σύστημα."

Η υπογράμμιση δική μου.

Αν τα στοιχεία είναι αληθινά, η παρατήρηση μάλλον αποτελεί κοινό τόπο στους χώρους των ειδικών (κι όχι μόνο) αλλά εγώ δεν έχω ξαναδιαβάσει ανάλογη.

Να υπενθυμίσω την πρόταση του κ. Μάνου για το πάρκο στο Ελληνικό. Ο άνθρωπος είναι εργοστάσιο ιδεών. Οι ιδέες του δε πάντα αποπνέουν έναν αέρα επιστημονικής φαντασίας.

ΥΓ Ψάχνεις πολύ καλύτερα την Κ. μέσω Γκουγκλ παρά με το ψαχτήρι της εφημερίδας. Πολύ πολύ καλύτερα... Όπως φαίνεται και ο ιδιωτικός τομέας πετάει τα λεφτά του...

Bob

2008-03-13T12:37:00.003+02:00

Bob Brozman

"Στην ηλικία μου, είμαι 54 χρονών, δεν πιστεύω στις συναυλίες. Πιστεύω στις ανθρώπινες παρέες όπως η αποψινή... [...] Ποτέ να μην εύχεσαι να κάνεις μεγάλη επιτυχία, γιατί μετά θα είσαι υποχρεωμένος να παίζεις πάντα το ίδιο. Αυτοσχεδιασμός-Δημοκρατία-Αναρχία, και τίποτα να μην μένει το ίδιο..."

National guitar.

Μέρες κινητού.

2008-03-11T16:14:00.003+02:00

Παρασκευή. Άφιξη στην πρωτεύουσα.

Οι πρόβες όμως συνεχίζονται.

Η πρώτη νύχτα είχε τραγούδι και ποτό.

Η δεύτερη ήταν αφιερωμένη στη γιορτή.

Μάθαμε για μια φορά ακόμα πως ό,τι ανεβαίνει...

...κατεβαίνει.

Ό,τι ανάβει...

...σβύνει.

Αέρας

και σκιά.

Αλλά "όποιος λείψει από αυτόν τον αγώνα
θα χαρακτηριστεί προδότης".

Boris

2008-03-07T11:46:00.002+02:00

Οι ήρωες είναι τρεις: Ο μεσήλικας Μοδέστος, ο μαύρος γάτος του Μπόρις (έρχονται μέσω Οδησσού στον Πειραιά) και ο παρατηρητής-αφηγητής (αγνώστων λοιπών στοιχείων). Και οι τρεις έχουν σχέση με τη μουσική. Και πίνουν, πίνουν πολύ.

"Μου άρεσε να τους χαζεύω από μακριά. Ο άνθρωπος σε πνευματικές αναζητήσεις, το ζώο σε σαρκικές, με το ζώο να τα καταφέρνει και στις δυο καλύτερα."

Η αρχή της ιστορίας εδώ.

hein?

2008-03-06T22:36:00.008+02:00

δηλαδή "huh?" ή the prince of hipsterdom.

Brazil classics 4: Tom Ze (Luaka Bop). Ευχαριστώ David Byrne και Arto Lindsay.

Ela disse nego

She said -homeboy (a male friend from your neighborhood or hometown)

Nunca me deixe só

Never leave me alone

Mais eu fiz de conta

But I pretended

Que não ouvi, hein?

I didn't hear -huh?

Ela disse: — orgulhoso

She said -stuck up (ψηλομύτης, ψωροφαντασμένος)

Tu inda vai virar pó

You'll still turn to dust

Mais eu insisti

But I insisted

Dizendo hein?

Saying huh?

hein?

huh?

hein?

huh?

hein?

huh?

hein?

huh?

Mais eu insisti

But I insisted

Dizendo hein?

Saying huh?

Ela arrepiou

She raised her hackles (make sb.'s hackles rise=εξοργίζω κάποιον.)

E pulou e gritou

And jumped out and shouted

Este teu — hein? — muleque

This -huh- of yours, you no good

Jea me deu — hein? — desgosto

Makes me -huh?- disgusted

Odioso — hein — com jeito

Hateful -huh?- like that.

Eu te pego — Ui! — bem feito

I'll get you -hey!- well done

Pra rua — Sai! — sujeito

On the street -Out!- buddy

Que eu não quero mais te ver

I don't want to see you again.

Eu dei casa e comida

I gave him room and board

O nego ficou besta

The guy went nuts

Quer me ajudiar

Wants to exploit me

Quer me ajudiar

To suck my blood

Me desacatar

To dis[card] me.

*

Μετάφραση από τα Βραζιλιάνικα: Arto Lindsay.

Περί Τομ Ζε. Μακάρι να είμαι κι εγώ έτσι στα 70 μου (ε ναι, δεν γίνονται όλοι Θεοδωράκης όταν γεράσουν).

*
O Amor é um Rock -είναι εγωιστής λέει ο έρωτας, δεν έχει χαρακτήρα.

Τα λόγια και μια μετάφραση με την βοήθεια του Google translate... Με λίγη καλή θέληση βγαίνει νόημα.

Στη χορωδία, όπως βλέπω, η Μήδεια, η Αριάδνη κι η Ηλέκτρα. Πρωταγωνιστής ο Ιάσων. Σε εκτενές σόλο η Οφηλία.

Άλλο ένα.
*

1232

2008-03-05T22:59:00.002+02:00

ή πώς το You Tube γίνεται πολύτιμος σύντροφος όταν διαβάζεις.

1231

*
1958-63 στη Βραζιλία έγινε χαμός στο ίσιωμα: Παράλληλα σχεδόν με το ροκ εντ ρολ η μπόσα νόβα. Η αρχή έγινε με το Chega de Saudade, μουσική: Antonio Carlos Jobim (γνωστός και ως Tom Jobim), στίχοι: Vinícius de Moraes. Πρώτη ερμηνεύτρια: Elizete Cardoso. Kαι λίγο αργότερα ο João Gilberto Prado Pereira de Oliveira, γνωστός και ως João Gilberto. Δυσκολεύομαι να συλλάβω πώς ακουγόταν η μπόσα νόβα σε παρθένα αυτιά.

*
Chega de Saudade -1980 μάλλον- João Gilberto και η κόρη του Bebel Gilberto.

14 χρονών τότε η Bebel ("is this kiddie porn?" σχολιάζει ένας σύγχρονος κακοήθης). Λίγα χρόνια αργότερα θα μεγάλωνε, όπως ήταν αναμενόμενο...

*
σελ. 48-49. Caetano Veloso, "BRASIL, μια ιστορία μουσικής και επανάστασης". Εκδόσεις Ηλέκτρα. Μετάφραση: Λεωνίδας Αντωνόπουλος. Επιμέλεια: Αλέξης Καλοφωλιάς.

Διαβάζουμε συχνά στον αμερικάνικο και τον ευρωπαϊκό τύπο ότι η πρωταρχική, η θεμελιώδης “κίνηση” της μπόσα νόβα ήταν ότι πήρε τη σάμπα από τους δρόμους, της αφαίρεσε τη χορευτική της λειτουργία και τη μετέτρεψε σε ένα ποπ ιδίωμα έτοιμο προς κατανάλωση από την αστικοποιημένη νεολαία της μεσαίας τάξης. [...] το 1988 ο Τζούλιαν Ντίμπελ [...] έγραψε μια κριτική στη Village Voice, στην οποία προσπάθησε να δώσει στον Αμερικανό αναγνώστη μια ιδέα της επαναστατικής διάστασης που κατέχει η μπόσα νόβα στο μουσικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Βραζιλίας. Στο άρθρο αυτό χαρακτηρίζει τον Ζοάο Ζιλμπέρτο “Έλβις της Βραζιλίας” [Χα χα]. Για έναν Βραζιλιάνο, αυτή η σύγκριση, διατυπωμένη περισσότερο ως αστείο, γίνεται αντιληπτή ως υπαινιγμός που φέρνει στο προσκήνιο τις σχεδόν διαμετρικά αντίθετες αφετηρίες της μπόσα νόβα και του ροκ: η μπόσα νόβα αναβίωσε τη σάμπα, αναδεικνύοντας τα πλέον εκλεπτυσμένα στοιχεία της, τα οποία είχαν επηρεαστεί από τα αμερικάνικα τραγούδια υψηλής ποιότητας της δεκαετίας του 30 και από την cool jazz της δεκαετίας του 50 –αντίθετα το ροκ αντιπροσώπευε την απόρριψη κάθε εκζήτησης και συνεχίζει να το αποδεικνύει αυτό κάθε φορά που αναζητά τη δική του επαναδιαβεβαίωση, επιστρέφοντας σε αυτό που ήταν στο ξεκίνημα του, ένα άκρως εμπορικό και πρωτόγονο είδος μουσικής [χμ, δεν είμαι σίγουρος ότι εδώ η μετάφραση είναι σωστή... Το εμπορικό θα μπορούσε να είναι δημοφιλές και το πρωτόγονο, τραχύ]. Ενώ το ροκ στηριζόταν στην υπεραπλούστευση, αποκηρύσσοντας τη φινέτσα και τη λεπτομέρεια [...] στον Ζοάο Ζιλμπέρτο μπορούσε κανείς να διακρίνει μια σχεδόν αντίθετη φορά, τη συνέχιση περισσότερο, παρά την αποσιώπηση της μουσικής ιστορίας: μέσω αυτού, ήρθε στο φως η μακρά παράδοση της στιλιστικής εκλέπτυνσης που ήταν η σάμπα, ένα μουσικό είδος που από τις αρχές του εικοστού αιώνα κράτησε αποστάσεις από τον ρυθμό των τυμπάνων στα candomble terreiro της Μπαΐας. Με τον ίδιο τρόπο είχε ήδη απομακρυνθεί από τη samba de partido alto των φτωχογειτονιών του Ρίο, όπου τα μπλοκ του καρναβαλιού μετατρεπόταν σταδιακά σε Φολί Μπερζέρ του δρόμου, όπως έχουν γίνει πλέον οι escolas de samba (γεγονός διόλου υποτιμητικό για τα συγκροτήματα των κρουστών –τα baterias [...])

*

*

123

2008-03-04T15:29:00.001+02:00

Για τον Friendrick Kinderpop και την helion.

*
Βιβλίο: Caetano Veloso, "BRASIL, μια ιστορία μουσικής και επανάστασης". Εκδόσεις Ηλέκτρα. Μετάφραση: Λεωνίδας Αντωνόπουλος. Επιμέλεια: Αλέξης Καλοφωλιάς. Αγγλικός τίτλος "Tropical Truth: A Story of Music and Revolution in Brazil". Βραζιλιάνικος τίτλος: "Verdade Tropical".

*

Η έκτη πρόταση της σελίδας 123:

Καμιά πολιτική ή πολιτιστική αντιπαράθεση δεν απέφευγε την ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του "Γη σε Έκσταση".

Οι επόμενες δύο προτάσεις είναι μεγάλες και εξίσου δύσκολο με την από πάνω να γίνουν κατανοητές, οπότε δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τις αντιγράψουμε. Πάμε για άλλα.

*

Ο Caetano Veloso κατάγεται από την Μπαΐα (την έχω ακούσει και Μπαχία). Εξωτικό μέρος για εμάς τους Βόρειους:

The Three Caballeros (1944)

*
Τα πράγματα δεν είναι και τόσο εξωτικά στην πράξη αλλά... Και οι Βραζιλιάνοι διέκριναν κάποια εξωτικά στοιχεία σ' εμάς (τους Βόρειους):

Η "θεία Ντάια", μια από τους πάμπολλους συγγενείς που έμεναν μαζί μας (και την οποία βλέπω ακόμη κάθε φορά που πάω στην Μπαΐα), κόντευε ήδη τα τριάντα και μου είπε με το μισοχαρούμενο, μισοαγριωπό, ανεπιτήδευτα ειλικρινές ύφος που παίρνουμε όταν μιλάμε στα παιδιά:"Αγόρι μου, μακάρι να έμενα στο Παρίσι και να ήμουν υπαρξίστρια". Αυτό μου κίνησε την περιέργεια: "Θεία Ντάια, τι είναι υπαρξίστρια;". Κι εκείνη απαντούσε φανερά εκνευρισμένη τώρα: "Οι υπαρξιστές είναι φιλόσοφοι που κάνουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι και μόνον αυτό. Μακάρι να ζούσα κι εγώ σαν κι αυτούς, μακριά από την αποπνικτική ζωή του Σάντο Αμάρο"

Τώρα αντιλαμβάνομαι ότι ο ορισμός της θείας Ντάια για τον υπαρξισμό -που αποτελούσε αναμφίβολα ένα "ποπ" φαινόμενο της δεκαετίας του 40- ήταν εμπνευσμένος από τους στίχους μιας δημοφιλούς marchinha του Καρναβαλιού, της "Chiquita Bacana"

υπαρξίστρια ήταν
τι ομορφιά,
που ό,τι κι αν κάνει
έρχεται απ την καρδιά.

-σελ. 28 του βιβλίου.

Θα έχει και συνέχεια (μάλλον)

*

Μισοαστεία, μισοσοβαρά.

2008-03-03T10:44:00.009+02:00

0.1.1. Προκείμενες: Μία και δεύτερη.

[...]

1.2. 53. Τελικό συμπέρασμα: Καλύτερα φιλοαμερικανός και λάθος, παρά αντιαμερικανός και λάθος.

[...]

1.2.56. Καλύτερα να πιστεύεις το 1.2.53 και να είσαι λάθος, παρά να μην πιστεύεις το 1.2.53 και να είσαι λάθος.

[...]

Η έκθεση.

2008-03-03T10:42:00.001+02:00

Από εδώ

Όχι, δεν μου άρεσαν όλα τα εκθέματα. Έχεις όμως τη χαρά που σου δίνει κάθε ανθρώπινο έργο (κι όταν λέμε "κάθε" εννοούμε κάθε), άλλο αν δεν είναι αισθητικής τάξεως. Και γνωρίζεις και μερικούς αξιαγάπητους τύπους και τύπισσες: Σταρζ!

Το γράμμα.

2008-03-01T11:35:00.002+02:00

Για ρίξε μια ματιά.
Κάτι γίνεται στο Γκάζι.

*

Η Αφροδίτη είναι τσιγγάνα.

Δεκατετράχρονη τότε [για όλο το κείμενο, φόλοου δε λινκς], ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά, επειδή ήταν η μόνη από όλα τα αγόρια και τα κορίτσια του καταυλισμού Νέας Αλικαρνασσού [Ηρακλείου, Κρήτης], που πήγε στο Γυμνάσιο.

[...] Η Αφροδίτη τελικά άφησε το σχολείο στην Τρίτη Γυμνασίου και κλέφτηκε με ένα νεαρό Τσιγγάνο.

*

Από ένα γράμμα της, όπου προσπαθεί να εξηγήσει τις επιλογές της:

[η ορθογραφία και η στίξη πειραγμένες]

[...] Μακάρι να μπορούσα να μην ακούω κανένα και να κάνω αυτό που εγώ θεωρώ σωστό και καλύτερο. Αλλά αυτό είναι αδύνατο. Παρόλο που πιστεύω ότι μπορώ να γίνω κάτι καλύτερο από τους ανθρώπους που μέχρι τώρα γνώρισα, για παράδειγμα τους γονείς μου. Όχι πως ντρέπομαι, αντίθετα είμαι πολύ περήφανη, απλά, δεν θέλω να έχω την ίδια τύχη με αυτούς, γιατί θέλω να νομίζω πως μπορώ να καταφέρω κάτι που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν.
Πιστεύω πως μπορώ να καταφέρω πολλά και δύσκολα, αλλά φοβάμαι κάτι το ανεξήγητο, που δεν μπορώ να εξηγήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.
Έχω ανακαλύψει πως έχω πολλές δυνατότητες να καλυτερέψω τη ζωή μου. Και αυτό δεν είναι συμπέρασμα ώστε να επαινέσω τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή με ενθάρρυναν πολύ τα λόγια της οικογένειάς μου και ζήτησα στήριξη μόνο απ αυτήν. Μου λέγανε δηλαδή πως : κάνε εσύ την αρχή για μια καινούργια ζωή. Και αυτό για μένα ήταν η αποκορύφωσή μου. Πίστευα πως δεν υπήρχε σημαντικότερο πράγμα για μένα εκτός από το σχολείο.
Αυτό πίστευα μέχρι την ώρα που άρχισα να σκέφτομαι πράγματα που ήταν εντελώς αντίθετα με αυτά που πίστευα. Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι πως : τι θα μπορούσε να μου κάνει το σχολείο αφού ήξερα ότι στο μέλλον δεν θα μου χρειαστεί; Γιατί σίγουρα ήξερα πως θα επαναλάβω την ιστορία των γονιών μου. Δηλαδή, θα παντρευόμουνα, θα έκανα παιδιά και θα ασχολιόμουνα μόνο με το νοικοκυριό και την φροντίδα των παιδιών
Με αυτή τη σκέψη γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Γκρεμίστηκε όλο μου το είναι. Γιατί; Γιατί τότε άρχισα να παίρνω στα σοβαρά το τι μου λέγαν οι άλλοι, δηλαδή πως θεωρείται ντροπή να πηγαίνει κάποιος μέχρι το γυμνάσιο και ειδικά όταν πρόκειται για κορίτσι. [...]

Ολόκληρο το γράμμα.

Και μια σελίδα του σκαναρισμένη (κλίκαρε την εικόνα).

Τη θαυμάζω την Αφροδίτη.

*

Τεχνολογία αγάπη μου.

2008-02-28T08:36:00.006+02:00

Στις αποσκευές του, δυο διασωθέντα – για πολύ λίγο - μπουκάλια βότκα
και ο μαύρος γάτος του Μπόρις.

Μου είχε στείλει ένα vapor-mail στον ατμοκίνητο υπολογιστή μου
και τον περίμενα αργά το βράδυ κοντά στις παράγκες του τελωνείου
κρατώντας στο χέρι τον κινητό μου τηλέγραφο ανοικτό.

Μπορείς να ακούσεις τον Μπόρις εδώ.

*

Από τον ίδιο χώρο, μια αναφόρα στο πρόσφατο χιόνι φτιαγμένη με σύνθετα υλικά ή μάλλον με φαινομενικά απλά. Τα πάντα εξηγούνται επι τόπου.

2008-02-27T11:14:00.009+02:00

*

Το Βήμα.

*

[Μέσω Media Blog]. Επιστολή στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έστειλε σήμερα -25/02/08- η ΕΣΗΕΠΗΝ (=Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου, Ηπείρου και Νήσων):

"Με την παρούσα επιστολή, ως έχοντες έννομο και άμεσο συμφέρον για τον εντοπισμό και την αποκάλυψη των ανώνυμων bloggers, παρακαλούμε να προχωρήσετε σε έρευνα στον νομό Αχαΐας, εντός των προσεχών ημερών."

Όλο το κείμενο.

*

cosmix: H λογοκρισία στο διαδίκτυο, στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας [...], έστω και στη περίπτωση μιας πολιτισμικά και κοινωνικά χρεωκοπημένης χώρας όπως η Ελλάδα, είναι τεχνικά και πολιτικά αδύνατη. Η εμμονή της κυβέρνησης με τα ‘blogs’ — πέραν από κατάχρηση της λέξης ‘blog’ και τη σπασμωδική, γελοία αντιμετώπισή της τεχνολογίας — προδίδει αμηχανία και δίνει συνέχεια στη μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων στο να εξευτελίζονται διεθνώς [...]

*

Best Girl from USSR

2008-02-26T10:27:00.008+02:00

ή πλίνθοι και κέραμοι πάλι.

Καλώς να ρθουν και οι φριχτοί μικρομεσαίοι να ξεσαλώσουν
χωρίς αυτούς τα μαγαζιά ούτε το φως δεν θα πληρώσουν.
-Δ. Σαββόπουλος.

Το πρεσ τζιάρ με ζαλίζει. Πόσες φορές να διαβάσει κανείς την ίδια βρισιά; Η μεγάλη απήχηση στρέφει, μέσα μου, τους προβολείς αλλού. Με κάνει να σέβομαι τους πολιτικούς, τους βουλευτές και τους πολιτευόμενους... Όσοι πολίτες το διαβάζουν, όσοι σχολιάζουν εκεί, έχουν δικαίωμα ψήφου. Υποθέτω ότι οι περισσότεροι συχνάζουν στο πρεσ τζιάρ για να επιβεβαιώσουν, ή να κατευνάσουν, ό,τι κουβαλάνε ήδη μέσα στην κούτρα τους. Μπλογκ όπως αυτό δεν τα παρακολουθείς για να διαμορφώσεις άποψη. Σκέφτομαι: Άραγε τι θυσίες πρέπει να κάνει ένας ικανός πολιτικός, καλός άνθρωπος, καλών προθέσεων, του όποιου κόμματος, για να τσιμπήσει έστω κι ένα μικρό ποσοστό από δαύτους; Δραματική η κατάστασή του... Καλές οι αρχές, αλλά σε μια δημοκρατία, ένας πολιτικός που δεν διεκδικεί σοβαρά την εκλογή του, που δεν λαμβάνει δηλαδή σοβαρά υπ όψη του το ποιόν των πιθανών ψηφοφόρων του, είναι, για εμένα, αναξιόπιστος... άρα... Χμμ, διεστραμμένος σεβασμός...

Τέλος πάντων. Αυτό που θα ήθελα για τον δικό μου (έστω, "δικό μου") χώρο είναι μια ελευθερία τα όρια της οποίας δεν γνωρίζω. (Τα όρια υπάρχουν και είναι πολλά! Με πρώτο και καλύτερο τις προσωπικές μου δυνατότητες, το τι μπορώ να κάνω και το τι μπορώ να φανταστώ ότι μπορώ να κάνω...) Αφού λοιπόν ονειρεύομαι να μη γνωρίζω τα όρια, αποκλείεται να με συγκινήσουν οι προσπάθειες "αυτορρύθμισης", τα μανιφέστα κι οι δεκάλογοι (3:07 μμ -εξαιρούνται οι χρησμοί του Πετεφρή). Να μη μιλήσω για νόμους (: Aυτοί που θα ψηφίσουν τους νόμους, ξέρουν τουλάχιστον πόσο "ανόητοι" είναι οι ψηφοφόροι τους... μέρος μάλλον των ψηφοφόρων τους... με τι κριτήρια θα ψηφίσουν τον ανταγωνιστή υποψήφιο του ίδιου κόμματος... ίδιου, με τη στενή ή την ευρεία ή την ευρύτατη έννοια).

Άλλο πράγμα η συμμετοχή κι άλλο η συγκίνηση...

*

Lounge από την Αγία Πετρούπολη. Best Girl from USSR. Αρχές 21ου αιώνα.

Μέσω PCL linkdump. Οι Messer fur Frau Muller δεν είναι αυτό που ίσως νομίζεις. Ούτε και οι Messer chups.

*

Συνέχεια.

2008-02-25T09:28:00.001+02:00

Μου αρέσει περισσότερο η έρευνα [...] αλλά δίδαξα κιόλας. Ήταν δική μου η απόφαση να διδάξω και είχα τη δυνατότητα να διαλέξω και ποια μαθήματα θα δίδασκα. Δεν είχα την υποχρέωση, αλλά μου άρεσε και έτσι δίδαξα επί δεκαπέντε χρόνια.

Αυτό που πρέπει να αποφεύγουμε είναι τα κλισέ και τα ασπρόμαυρα.

Μια ολοκληρωμένη συνέντευξη. Κατά τη γνώμη μου, η πιο επιτυχημένη αναφορά στο θέμα.

*

Πολλά λόγια χωρίς συμπέρασμα.

2008-02-22T10:52:00.017+02:00

Σημειώνει ο Στέφανος Μάνος στην Καθημερινή:

Ο δήμαρχος της Αθήνας ζήτησε την επέκταση του ωραρίου [του μετρό της Αθήνας] κατά δύο ώρες και ο υπουργός Μεταφορών αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημα.

Και πολύ σωστά αναρωτιέται “Η διοίκηση της ΑΜΕΛ [Αττικό Μετρό Εταιρεία Λειτουργίας] δεν έχει άποψη;”

Για να σχολιάσει παρακάτω :

Ο ρόλος του υπουργού Μεταφορών [έπρεπε να ήταν] να καλέσει τους συγκοινωνιακούς φορείς της Αθήνας να προτείνουν την ορθολογικότερη λύση στο υπαρκτό πρόβλημα «μεταμεσονύκτιες μεταφορές».

Και να ολοκληρώσει την παράγραφο με μια ατάκα παρμένη λες από ελληνική ταινία:

Διότι, αν τη δουλειά μπορεί να την κάνει μια βάρκα, δεν δρομολογείς ένα υπερωκεάνιο.

Ο Μάνος αναφέρεται στην επιφυλλίδα του και σε ένα γράμμα που έστειλε στην Κ. ένας εργαζόμενος της Αττικό Μετρό. Δεν κατάφερα να το βρω.

Έψαξα. Αλλά άντε να το βρω με το άθλιο ψαχτήρι της Καθημερινής... (Θα μπορούσε να παραπέμπει στο γράμμα, που εντυπωσίασε τον Μάνο, ένα απλό λινκ μέσα στο άρθρο του, αλλά πού τέτοιες πολυτέλειες... Web 2.0 είπατε; Χα χα χα!)

Διάβασα όμως στην Athens Voice ένα άλλο γράμμα εργαζομένου στο Μετρό.

Το γράμμα δεν μπορώ να το βρω στο σάιτ της εφημερίδας. Χρησιμοποίησα ψάχνοντας το όνομα του επιστολογράφου και, εντός εισαγωγικών, μια φράση από το κείμενό του. Γράμμα όμως γιοκ. Κι ας επιγράφεται το γράμμα της εβδομάδας. Φαίνεται ότι η εφημερίδα δεν γουστάρει να τσιμπήσει ένα σεμνό και ταπεινό λινκ... (Web 2.0 είπατε; Χα χα χα!)

Θα μεταφέρω ό,τι κατάλαβα από την επιστολή, με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό. Τα επιχειρήματα του επιστολογράφου, εν συντομία, είναι:

1)Ήταν λίγα τα εισιτήρια κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων στα νυχτερινά δρομολόγια του μετρό (μέσος όρος 1000 εισ. κάθε βράδυ). Άρα...
2) Οι νέοι δεν πρόκειται να διακόψουν τη διασκέδασή τους στις 1:50, Σάββατο βράδυ, για να γυρίσουν σπίτι τους με το μετρό.
3) Το Αθηναϊκό μετρό δεν σταματάει τη λειτουργία του νωρίς. “Είμαστε στον γενικό μέσο όρο της Ευρώπης”. Εξαίρεση το μετρό του Βερολίνου.
4) Αν το μετρό ξενυχτάει, θα γίνουν εκπτώσεις στην καθαριότητα και τη συντήρησή του
5) Αν το μετρό ξενυχτάει, θα αυξηθούν υπέρμετρα τα έξοδα για την ασφάλεια των συρμών και των σταθμών (μπα, δεν ήξερα ότι η ΑΜΕΛ πληρώνει την ΕΛΑΣ 1000000 ευρά τον χρόνο για να της φυλάει τους σταθμούς...)
6) Θα μειωθούν τα κέρδη της επιχείρησης.

Ο Γεωργελές στην απάντηση του είναι βέβαιος ότι “αν το μέτρο περπατήσει [...] θα βρείτε τα 40000 εισιτήρια που χρειάζεστε.” Και σημειώνει ότι πρόκειται “έτσι κι αλλιώς” για πιλοτική εφαρμογή.

Τρία ερωτήματα έχω:

Αν υποθέσουμε ότι η ΑΜΕΛ, σαν επιχείρηση που είναι, προσφέρει ένα προϊόν που λέγεται “μεταφορά” στο καταναλωτικό κοινό, πώς σκέφτεται να αντιμετωπίσει τους ανταγωνιστές της (ταξί, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, λεωφορεία) σε ένα, πιθανότατα, επικερδές niche της αγοράς: Τις νυχτερινές μετακινήσεις;

Άραγε έχει τη δυνατότητα, σαν επιχείρηση που είναι, να δοκιμάσει ποικιλία τιμολογιακών πολιτικών;

Αν η ΑΜΕΛ, σαν επιχείρηση που είναι, θελήσει να δοκιμάσει “πιλοτικά” μια “καινούργια” ιδέα, που ενδεχομένως θα της αποφέρει κέρδη (ή και υπερκέρδη) αλλά, ενδεχομένως, απαιτεί (η ιδέα) την πρόσληψη επιπλέον προσωπικού για περιορισμένο χρονικό διάστημα, αν θελήσει, λέγω, να δοκιμάσει μια καινούργια ιδέα, πώς θα γίνει να μην βρεθεί, αν η ιδέα της, ενδεχομένως λέγω, αποτύχει, πώς θα γίνει να μη βρεθεί με ένα σωρό υπαλλήλους που θα διεκδικούν μαχητικά την μονιμοποίησή τους; Με τη συμπαράσταση, πιθανότατα, των συναδέλφων τους; Τοποθετώντας έτσι ένα δυσβάστακτο πολιτικό βάρος στους ώμους της όποιας κυβέρνησης;

(Να ένας ακόμα λόγος που μία δημόσια ή ημιδημόσια επιχείρηση στην Ελλάδα δύσκολα θα δοκιμάσει καινούργιες ιδέες... Ο εφιάλτης του τμήματος δημοσίων σχέσεων... Εκτός αν πρόκειται να τακτοποιήσει τους δικούς του ο καθείς, οπότε η καινούργια ιδέα έχει απτό και γρήγορο αποτέλεσμα.)

Και ένα έξτρα ερώτημα: Αν εφαρμόζεις μια καινούργια ιδέα ελπίζοντας ότι θα αποτύχει, τότε η, ενδεχόμενη, αποτυχία της είναι όντως αποτυχία;

*

Η λειτουργία του μετρό το βράδυ με βολεύει πολύ... Δεν γουστάρω να παίρνω το αυτοκίνητο... Δεν μου αρέσουν τα ταξί... Διαβάζω, αλλά συμπέρασμα δυσκολεύομαι να βγάλω.

Η φωτό: Ποδήλατο σε μια από τις πολλές πλατείες του Ναυπλίου. Το ίδιο και η φωτό εδώ.

*

τα πράγματα από την αρχή.

2008-02-20T11:06:00.004+02:00

από μια σειρά κειμένων της Ελευθεροτυπίας (Σαράντα συγγραφείς [...] αποκαλύπτουν τη βάσανο που υποσκάπτει την απόλαυση του γραφιά) που επιμελείται ο Μισέλ Φάις.

*

"Βγάλαμε τα κόκκαλα βιαστικά από το κοιμητήριο.
Άλλα σε ξύλινα κασόνια, άλλα σε σακούλες της ζάχαρης,
τα περισσότερα χύμα."

Γεννήθηκα στις 17 Ιανουαρίου του 1944 στο χωριό Τσαμαντάς της Θεσπρωτίας, μέσα στην Κατοχή δηλαδή, ενάμιση χρόνο πριν από την απελευθέρωση, δύο χρόνια πριν αρχίσει ο Εμφύλιος και τέσσερα χρόνια πριν βρεθώ μαζί με την οικογένειά μου, εκτός από τον πατέρα μου, στην Αλβανία για έναν χρόνο, 1948-1949, και στην Ουγγαρία πέντε χρόνια, 1949-1954, οπότε και γυρίσαμε στην Ελλάδα μαζί με άλλους 1.200 περίπου κατοίκους των χωριών της Μουργκάνας, αλλά και βορειότερα, μέχρι Κόνιτσα και Καστοριά, όλοι μας χαρακτηρισμένοι ως «απαχθέντες υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών».

Γυρίσαμε στην Ελλάδα τού '50 και σε μια Ηπειρο όπου έτρωγε η μύγα σίδερο, αφήνοντας στην Ουγγαρία δύο νεκρούς, τη γιαγιά Λένη, μάνα του πατέρα μου, και τη θεία μου τη Χρυσάνθη, μόλις 22 χρόνων, που πέθανε από μηνιγγίτιδα λίγους μήνες μετά τον γάμο της με τον Τάκη από την Πωγωνιανή ή Βοστίνα όπως την έλεγαν παλιά.

Αυτή είναι μία αρχή, σκέφτομαι, διαβάζοντας τις λίγες γραμμές που συνοψίζουν ξερά και τηλεγραφικά την πρώτη δεκαετία της ζωής μου και μία από τις δυσκολότερες της σύγχρονης Ελλάδας.

Αλλη μία αρχή θα μπορούσε να είναι η ακόλουθη: εν αρχή ην ο φόβος.

*
ολόκληρο το κείμενο.

*

X. 19/02/2008, πάει η τούρτα μου.

2008-02-19T11:35:00.001+02:00

Χαλάνδρι 17/02/2008

2008-02-17T18:02:00.007+02:00

Ξανά-μανά

2008-02-16T14:18:00.005+02:00

ή η διακριτική γοητεία της ανίας (μη σου πω και της άνοιας
-εγώ βαριέμαι έτσι; Εγώ πάσχω από άνοια, μην έχουμε παρεξηγήσεις).

Κώστας Γαβρόγλου (Αυγή):

Η απέχθειά μας για τον δογματισμό μετατράπηκε σε άλλοθι για ακινησία. Ενώ το ζητούμενο ήταν η συγκρότηση ενός ανανεωτικού λόγου, ενός πλαισίου προτάσεων και θέσεων, και, κυρίως, η κριτική αμφισβήτηση καθεστωτικών απόψεων, από την πολιτική μέχρι τις φυσικές επιστήμες.

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου (Ελευθεροτυπία)

Ποιος είναι ο «αριστερός ρόλος» της Αριστεράς στο πεδίο της τέχνης και της επιστήμης; Το να αμφισβητηθούν, λέει ο Γαβρόγλου, οι καθεστωτικές απόψεις - «από την πολιτική μέχρι τις φυσικές επιστήμες». Μα αν πρόκειται, για να το πω γκραμσιανά, να αποκαλύψουμε το σύστημα της ηγεμονίας το οποίο ισχύει σε δεδομένο τόπο και χρόνο σε διαφόρους κλάδους της καλλιτεχνικής και της επιστημονικής παραγωγής, δεν χρειαζόμαστε ούτε την κομματική βούληση της Αριστεράς ούτε τις κανονιστικές αρχές των όποιων (αρμόδιων ή αναρμόδιων) ομάδων μιλούν για λογαριασμό της. Χρειαζόμαστε, είναι αρκετά απλό, αναλυτικές πειθαρχίες και θεωρητικά εργαλεία ανοιχτά στην κριτική ζύμωση και στον ερευνητικό διάλογο.

[Οι υπογραμμίσεις δικές μου.]

*

Εμ, πώς να το κάνουμε; Είναι ποιοτικά διαφορετικοί οι όροι "καθεστωτικές απόψεις" και "σύστημα ηγεμονίας"... Ο ένας οδηγεί στη φτώχεια κι ο άλλος στον πλούτο... Και επειδή με εκφράζει ο Χατζηβασιλείου (τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση) κοτσάρω κι ένα δεύτερο τσιτάτο (υπερβολικά αιχμηρό, για τα γούστα μου, αλλά κάπως πρέπει να βγάλω το άχτι μου) από το άρθρο του:

Για ποιο λόγο μια εποπτική κριτική, μια κριτική που θα θελήσει να ξεφύγει από τις δεσμεύσεις της και να εξετάσει άφοβα όλες τις τυχόν επιλήψιμες πλευρές του αντικειμένου της, οφείλει να ονομαστεί «αριστερή κριτική»; Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβασε τα εκλογικά ποσοστά του στις τελευταίες εκλογές και συνεχίζει να τα ανεβάζει στις διενεργούμενες δημοσκοπήσεις ή επειδή η Αριστερά δεν πρέπει να «εκφράζει μονάχα μια ηθική και αξιακή συνέπεια» και οφείλει να αποσαφηνίσει σε όλους τους τομείς τον «αριστερό της ρόλο»;

*

Όποιος δε βαριέται, παρακολουθεί.

*

Υπεύθυνη αριστερής κριτικής (ένστολος) φυλάττει
τας θύρας-τας θύρας μη τυχόν και παρεισφρήσει
κάποιος φορέας δεξιάς κριτικής.

*

κι αν δεν είμαι ροκ μη με φοβάσαι

2008-02-15T13:51:00.002+02:00

Άλλο ένα βιντεοκλεψγραψκαστ. Το κίνημα των βιντεοκλεψγραψκάστερς γιγαντώνεται. Για να δείξουμε τη δύναμή μας, καλώ όλους τους βιντεοκλεψγραψκάστερς να κλείσουν αύριο Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008 την τηλεόρασή τους.

κουκουζέλης-ακτιβισμός: αποκλειστικά πρωτοβουλίες με 100% επιτυχία!

*

Είσοδος:

*

Το έργο:

Δεκαετία του 70. Η Ευρώπη ψάχνει ακόμα τις ρίζες της. Στην Ιταλία δημιουργείται η Nuova Compagnia di Canto Popolare.

Festa Teatrale per il giorno onomastico del Teatro San Carlo.

*

1976. Ανεβαίνει το La Gatta Cenerentola - Opera musicale in tre atti.

Το οποίον σημαίνει Η Γάτα Σταχτοπούτα. Μουσική, κείμενο (στη ναπολετάνικη διάλεκτο) και σκηνοθεσία του Roberto De Simone. Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Δύο Κόσμων. Στο Σπολέτο. Συμμετέχει η Nuova Compagnia di Canto Popolare.

*

Κλείνω τα μάτια κι ακούω. Χωρίς να ξέρω ιταλικά, πολύ περισσότερο ναπολετάνικα, τα καταλαβαίνω όλα.

*

Τον δίσκο τον είχα λειώσει. Σκηνές από την παράσταση δεν είχα δει ποτέ. Μέχρι χθες. Νομίζω ότι η τηλεσκηνοθεσία αδικεί όσα συμβαίνουν επί σκηνής.

*

2008-02-14T15:57:00.001+02:00

Εντυπωσιακή Μπλανς! Κόλλησα.

Θέατρο Σφενδόνη, Μακρή 4, Μακρυγιάννη.
Στάση μετρό: Ακρόπολις
Απόγ: Κυρ. 7 μ.μ. .
Βραδ: Τετ., Πέμ., Παρ., Σάβ. 9 μ.μ.
Διάρκεια: 120'
€ 22, φοιτ.: € 15.
Τηλ. 210 9246692

*
κλικ στην εικόνα.

*

Μια άλλη εκδοχή της Νέας Ορλεάνης. Και της πολιτείας της Λουϊζιάνα.

*

σαταναναναν.

2008-02-14T04:08:00.011+02:00

Με αφορμή αυτό το ντοκιμαντέρ του Μακάριου Δρουσιώτη (μέσω buzz -θερμή σύσταση, αν σε ενδιαφέρει η πολιτκή, να το δεις όχι μία αλλά πολλές φορές). Βλέποντάς το, μου έλειψε η ιδιόμορφη φωνή του κυρίου Δρουσιώτη.

*

Η Μεγάλη της Πολιτικής Σχολή μου φαίνονται οι εξελίξεις τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο.

Σημειώσεις:
Οι Κύπριοι αδελφοί ζούσαν και ζουν υπό καθεστώς αυτοεξαπάτησης. Αδυνατούν να πουν τι θέλουν. Όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και στον εαυτό τους. Στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (=ενωμένη η Κύπρος, οι αδελφοί μας Τουρκοκύπριοι, διεθνοποίηση του προβλήματος της Κύπρου κτλ κτλ), στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα και στην επινόηση συνομωσιών παίρνουν άριστα. Δεν είναι φυσικά οι μόνοι, κάτι ξέρουν και οι Ελλαδίτες από φενάκες.

Παρά το ότι έλειψε ο Ντενκτάς (παραγωγός άλλοθι για το ελληνοκυπριακό πολιτικό προσωπικό και ουσιαστικά σύμμαχός του! Και τι να πεις για πολιτικούς που η πολιτική τους, όπως φάνηκε, καθοριζόταν αποκλειστικά από την πολιτική του "αντιπάλου";), μια χαρά τα κατάφεραν ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ... Μετά το Όχι, με την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεδομένη (από μια άποψη υποκλαπείσα), φαντάζομαι τον Παπαδόπουλο να καγχάζει από μέσα του: Για να δούμε τι θα κάνουν τώρα οι κουτόφραγκοι (οι οποίοι Φράγκοι, αποδείχτηκαν όντως κουτοί!)...

Με την κριτική τους οι αντίπαλοί του υπογραμμίζουν τη δική τους ανικανότητα... Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς, έμπειροι πολιτικοί, είδαν ξαφνικά τις απόψεις τους τόσο τραγικά απομονωμένες... Πώς άφησαν το πεδίο απολύτως ελεύθερο στον Παπαδόπουλο... Αντιθέτως ο Ερντογάν αποδείχτηκε ιδιαίτερα ικανός, γιατί μη νομίζεις ότι το θετικό κλίμα στην κατεχόμενη Κύπρο ήταν δεδομένο... Να δούμε ποιο θα είναι το τίμημα, αν υπάρξει ποτέ τίμημα...πέρα από το ότι ενωμένη Κύπρο μάλλον δεν βλέπω όσο ζω.

Και για να δούμε ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος, για να δούμε.

*

Απολύτως σεβαστοί όσοι ψήφισαν κατά του σχεδίου Ανάν. Κι όσοι είχαν επιφυλάξεις στην Αθήνα επίσης. Ποιος μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα; Αλλά κάθε μεγάλη απόφαση εμπεριέχει ρίσκα. Είτε όχι πεις, είτε ναι. Αυτές οι υποθέσεις είναι απαραίτητο να κριθούν στις κάλπες. Ο λαός δεν ψήφισε απλά, φώναξε! Και κάπως έτσι, με μεγάλο κρότο κι αλαλαγμούς, χάνονται οι ευκαιρίες...

*

Full disclosure: Το ότι ο Παπαδόπουλος μου γυρίζει τ' άντερα όταν τον δω ή τον ακούσω μάλλον πρόκειται για σοβαρή προσωπική αδυναμία.

*

Περί εισαγωγής

2008-02-13T10:56:00.005+02:00

ή Πώς τα πράγματα αποκτούν την αυτονομία τους.

*

Σε ένα εξαιρετικό ποστ του dysk περί αρνητικού χώρου στη μουσική ο Γεράσιμος Μπερεκέτης σημειώνει σε σχόλιο:

Σχετικά με την εισαγωγή ενός μουσικού έργου θα είχα να πω ότι αν αντικαθιστούσαμε τη λέξη "εισαγωγή" με τη λέξη "είσοδος" θα βρισκόμασταν φάτσα-κάρτα με τις γενεσιουργές συνθήκες που επέβαλαν τις μουσικές εισαγωγές.

Οι συνήθειες των ακροατών στις παλιές εποχές, μέχρι και τις αρχές του ρομαντισμού, δεν έμοιαζαν με τις σημερινές συνήθειές μας, όπου με σεβασμό μπαίνουμε στην αίθουσα και περιμένουμε να βγούν οι μουσικοί, ο μαέστρος και τέλος πάντων όσο μπορούμε δημιουργούμε τις σωστές συνθήκες αναμονής για να ξεκινήσει η ερμηνεία ενός έργου.

Οι ακροατές στην εποχή της Αναγέννησης ή του Μπαρόκ, ακόμα και στην εποχή του Κλασσικισμού, "ευγενούς" καταγωγής, πρίγκηπες, κόμητες βαρόνοι κλπ, θέλανε οι άνθρωποι την άνεσή τους. Οι μουσικοί και ο μαέστρος τους περίμεναν και οι "ευγενείς" κάναν την εντυπωσιακή τους είσοδο ενώ το έργο είχε αρχίσει. Οι συνθέτες "εφηύραν" την εισαγωγή για να δημιουργήσουν ηχητικό χρονοχώρο μέχρι που το ακροατήριό τους να "παλουκωθεί" και ν' ακούσει. Η Εισαγωγή-Είσοδος με περιορισμένο το θεματικό υλικό "προστάτευε" αυτό που θα ακολουθούσε, το θεματικό, που ήταν το κυρίως έργο.Ήταν σαν καμπανάκι έναρξης.

Στις εποχές που ακολούθησαν, όπου το καμπανάκι έναρξης βρήκε επιτέλους τη θέση του, και το ακροατήριο (ίσο ταξικά με τους μουσικούς) έμαθε να τους περιμένει υπομονετικά-τιμητικά, τότε οι μουσικές εισαγωγές απέκτησαν άλλο χαρακτήρα. Έπαιζαν τον ρόλο ενός ομαλού ακροαματικού προσανατολισμού, αυτό που λέμε "να σε εισάγουν στο κλίμα" του έργου.

(Ο αργοπορημένος ευγενής σε αυτές τις εποχές δεν είναι άλλος από το πνεύμα μας που τυρβάζει περί πολλά και χρειάζεται τον χρόνο μιας ήπιας εισαγωγής για να προσαρμοστεί και να συγκεντρωθεί).

[Ο χωρισμός σε παραγράφους δικός μου.]

Ο dysk κατάλαβε την αξία της σημείωσης και την "ανέβασε" στο κυρίως ποστ.

*

2008-02-10T23:18:00.000+02:00

1959. Μια ταινία μικρού μήκους του Ζαν Λυκ Γκοντάρ (εκείνη την εποχή 29 ετών). Σενάριο Ερίκ Ρομέρ (εκείνη την εποχή 39 ετών). Καρλότα και Βερονίκη ή Όλα τα αγόρια λέγονται Πατρίκ. Με (δυσανάγνωστους δυστυχώς) υποτίτλους στα αγγλικά. Τίποτα το εντυπωσιακό αλλά... "Είμαι εδώ Καζανόβα"... Με μία βιντεοκάμερα θα μπορούσε να γυριστεί πολύ εύκολα σήμερα...

Μου θύμισε το Ντέστινυ του Άκη Δήμου.

Υπενθύμιση: Αν κάνεις πολύ ώρα μέχρι να δεις το βίντεο σου βγάζει ένα "We are sorry but this video is no longer available". Αυτό δεν σημαίνει ότι το βίντεο εξαφανίστηκε. Κλικάρεις reload ή refresh ή όπως στο καλό λέει ο μπράουζερ σου αυτήν την εντολή.

*

*

Χρηματιστηριακά νέα.

2008-02-09T14:59:00.000+02:00

Όταν η εταιρεία Δούκα Μάρω ltd ανέφερε στον ισολογισμό της, ότι συνδιαλέγεται, όταν γράφει, με μερικούς κριτικούς λογοτεχνίας, μεταξύ των οποίων και ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, oι μετοχές της Β. Χατζηβασιλείου ΕΠΕ έπιασαν λίμιτ απ, στο προσωπικό μου χρηματιστήριο. Και μέχρι πρότινος παρέμεναν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Διάβασα ωστόσο το μεγάλο κείμενο,"Το εγώ και οι ιστορικές του περιπέτειες", που έγραψε για την βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας. Στην τελευταία παράγραφο διαπιστώνει σωστά (και αναπόφευκτα)

Από το ζεστό αίμα της πολιτικής και της ιστορίας στις ελεύθερες ανάσες της καθημερινότητας, αλλά και στην ασφυξία του ατομικού όταν μετασχηματίζεται σε προσωπικό και ιδιωτικό: η τριακονταπενταετής διαδρομή του σύγχρονου ελληνικού μυθιστορήματος από τις συλλογικές ταυτότητες στους μικρόκοσμους του εγώ δεν αποτελεί μονοφωνική επιλογή ή μονόδρομο [...]

Αφού διάβασα το κείμενο, διαπίστωσα ότι, ενώ βρίθει ονομαστικών καταλόγων, απουσιάζει το όνομα του αγαπημένου μου συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη. Άγνοια; Χλωμό. Όταν αναφέρεις Γ. Πάνου και Δεληγιώργη αποκλείεται να μην ξέρεις τον Θεοδωρίδη. Παράλειψη; Πιθανό. Δεν είναι εύκολο ωστόσο να γράψεις κείμενο για τις περιπέτειες του εγώ και να μην αναφερθείς στον Θεοδωρίδη. Οι εξελίξεις όπως αναμενόταν υπήρξαν ραγδαίες. Η μετοχή της Χατζηβασιλείου ΕΠΕ μετά το ενδεχόμενο βελούδινο διαζύγιο με τον Όμιλο Θεοδωρίδης ΑΕ, που ελέγχει το μπλογκ Πετεφρής, υπέστη ένα κύμα ρευστοποιήσεων με αποτέλεσμα η τιμή της, κατά τις τελευταίες συνεδρίες, να κινηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα εγκλωβιστεί στο διάχυτα αρνητικό επενδυτικό κλίμα των τελευταίων ημερών. Και κυρίως ας ελπίσουμε ότι, με αφορμή τις διαφαινόμενες εξελίξεις, θα πάρουμε επιτέλους απάντηση στο καυτό ερώτημα: Τι κάνει η κυβέρνηση για να αποκατασταθεί η ισορροπία στις αγορές;

---------------------------------------
Investor's corner.

Όμιλος Θεοδωρίδης ΑΕ:
αποτελέσματα 1999
αποτελέσματα 1992

---------------------------------------

2008-02-08T04:00:00.000+02:00

*

Το διάβασα το κάλεσμα...

Ποιοι συμμετέχουν; Μερικοί που ούτε να τους βλέπω, ούτε να τους ακούω, ούτε να τους διαβάζω θέλω. Αρκετοί που δεν τους ξέρω καθόλου. Και μερικοί/κες (όχι λίγοι) που τους χρωστάω αυτό που είμαι. Aισθάνομαι ευγνωμοσύνη για όσα μου πρόσφεραν. Τρεις ομάδες λοιπόν. Αδυνατώ να τις δω σαν σύνολο.

Πολιτικοιδεολογική-αγωνιστική-ενότητα καλλιτεχνών και "καλλιτεχνών" δυσκολεύομαι να συλλάβω. Η καλλιτεχνία είναι αντιδημοκρατική υπόθεση. Όχι με την αριστοκρατική έννοια, αλλά με την βαθύτατα υπαρξιακή. Κάποιοι μπορούν και κάποιοι όχι. Δεν αξιολογώ. Δεν αξίζει κανείς περισσότερο επειδή μπορεί, ούτε λιγότερο επειδή δεν. Και στο κάτω-κάτω, αν αγνοήσω τις προτιμήσεις του μεγάλου κοινού, δεν ξέρω ποιος είναι καλλιτέχνης, υποθέσεις κάνω.

Τέλος πάντων, ας τα πάρω ένα-ένα κι ό,τι μου βγει.

Όταν το κράτος ξεπουλά τον πολιτισμό. Σλόγκαν κατάλληλο μόνο για βραδινά δελτία ειδήσεων Αν η διαπίστωση ισχύει, τότε ποιος έδωσε στο κράτος αυτήν τη δυνατότητα; Δεν μπορώ να φανταστώ άλλον από τους "ψηφοφόρους"! Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους. "Αποπροσανατολισμένους" ή όχι. Το κράτος δεν έγινε χθες κι ούτε ταυτίζεται με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία (παιδαριώδεις διαπιστώσεις, κι όμως...) Αμέτοχος σχεδόν ουδείς... Διαβάζω κάτι τέτοια καλέσματα και σκέφτομαι ότι στην ουσία μου λένε "ψήφισε Σύριζα και θάρσει τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου".

Όταν αναγορεύουν σε υπέρτατη αξία το χρήμα, την εκμετάλλευση, την ευτέλεια. Ποιοι; Ποιοι είναι "αυτοί" άραγε; Την ελληνική κοινωνία την έχουν υπ' όψη τους όσοι υπογράφουν το κάλεσμα; Την έχουν ακούσει ποτέ;

Όταν ο πολιτισμός γίνεται αντικείμενο συναλλαγής. Και πότε ο πολιτισμός δεν ήταν και αντικείμενο συναλλαγών; Κάθε είδους;

Όταν «η τέταρτη εξουσία», αντί να ελέγχει, διαπλέκεται με τους ελεγχόμενους. Μάλιστα! Έχουν διαβάσει κριτική θεάτρου; Κριτική κινηματογράφου; Κριτική βιβλίου; Κριτική συναυλιών ή εκθέσεων; Τώρα ανακάλυψαν την Αμερική και θύμωσαν; Προσωπικά δεν ενοχλούμαι, αλλά κάτι ξέρει κι ο "πολιτισμός" από διαπλοκή. Καιρό τώρα...Και όχι, δεν εννοώ διαπλοκή με μεγιστάνες του πλούτου.

Όταν η τηλεόραση υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Υπονοείται υποθέτω ότι κάποιος θα πρέπει να αποφασίζει πότε και αν η τηλεόραση υποκαθιστά τους δημοκρατικούς θεσμούς. Ποιος άραγε; Οι καλλιτέχνες και καλλιτεχνίζοντες ή όσοι συρρέουν κάθε βράδυ στα κανάλια; Προτιμώ τους δεύτερους. Είναι το μικρότερο κακό. Η κοινωνία διαθέτει τεράστιο νομικό οπλοστάσιο το οποίο δεν φαίνεται διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει. Αν ο πολιτικός μιλήσει για νόμους τότε θα πρέπει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την εφαρμογή τους σε όλους τους τομείς. Αυτό συνεπάγεται το ενδεχόμενο χρήσης κατασταλτικών μηχανισμών... Έχει κόστος. Καλύτερα επιτροπές, ανώτατες αρχές (λιγότερο ή περισσότερο ελεγχόμενες) και αγανάκτηση. Ζούμε σε μια χώρα που το κανάλι της Βουλής εκπέμπει, από την αρχή, με παράσιτα (στη γειτονιά μου τουλάχιστον). Αλλά εμάς μας καίει να δώσουμε εξουσία σε πέντε-δέκα διορισμένους να κρίνουν αν έκανε καλά η τηλεόραση και πρόβαλε φιλί μεταξύ ομοφυλοφίλων. Ή για το αν καλώς ή κακώς έπραξε ο Μάκης και είπε στα συρρέοντα πλήθη μια καινούργια μαλακιούλα χθες το βράδυ... Μπορεί να μην δικαιούμαι να μιλάω. Έχω δυο χρόνια να δω πάνω από πέντε-δέκα λεπτά ελληνικό κανάλι. Δεν είναι ότι αποφάσισα να εφαρμόσω τις αρχές μου. Μου προέκυψε φυσιολογικά: Βαριόμουν θανάσιμα.

Όταν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν. Μα ποιοι επιτέλους; Και προς ποια κατεύθυνση; Και με ποιον τρόπο πρέπει ν' αλλάξουν τα πράγματα;

Είμαι άδικος ίσως, αλλά ένα τόσο γενικόλογο κειμενάκι προσφέρεται για βάρβαρη μεταχείριση... Καλή η τηλεοπτική λογική αλλά όχι να την υπογράφεις κιόλας...

Τι νομίζω ότι έγινε: Η Κ.Ο. του Σύριζα (τι στο καλό σημαίνει Κ.Ο.; Καλλιτεχνική Ομάδα; Κοινοβουλευτική Ομάδα; Κομμουνιστική Οργάνωση;) είπε ας φτιάξω ένα ωραίο, ουσιαστικά άχρωμο, τσουβαλάκι, να τους στριμώξω όλους μέσα... Έρχονται κι ευρωεκλογές, ας φανούμε πολλοί και πολύχρωμοι... Πώς να μην τους προκύψει κάτι εντελώς ξενέρωτο; Και οι άνθρωποι καλής πίστης, που προσφέρονται να υπογράψουν, δεν έχουν τελείως εκλείψει από τον χώρο της αριστεράς... Υπάρχουν φυσικά κι εκείνοι που έχουν να συντηρήσουν το προφίλ τους.

Nόμιζα ότι είχαμε ξεμπερδέψει με τέτοιου τύπου καταγγελίες αλλά όχι! Θυμάμαι (και πάλι, και ξανά, και πάντα) το μαρξιστικό και διαλεκτικότατο

"Η υλιστική διδασκαλία πως οι άνθρωποι είναι προϊόντα των περιστάσεων και της αγωγής και, κατά συνέπεια, οι αλλαγμένοι άνθρωποι είναι προϊόντα άλλων περιστάσεων και αλλαγμένης αγωγής, ξεχνάει πως οι περιστάσεις αλλάζουν ίσα-ίσα από τους ανθρώπους και πως ο παιδαγωγός πρέπει και ο ίδιος να διαπαιδαγωγηθεί. [...]."

Δεν ξέρω αν βγαίνει κάτι χρήσιμο πολιτικά από το τσιτάτο του Μαρξ. Σίγουρα δεν βοηθάει στις επόμενες εκλογές. Μπορεί να βοηθήσει όμως να έχει κανείς λιγότερη έπαρση.

Αυτούς τους θυμωμένους παιδαγωγούς ποιος θα τους διαπαιδαγωγήσει;

Στην άκρη το κάλεσμα. Αν θες να θυμώσεις ντε και καλά με κάτι πολιτιστικό, σου στέλνω κάτι ελάχιστο. Δες πού φτιάξανε, οι εργαζόμενοι (του δήμου; του υπουργείου δημοσίων έργων;), την ειδική διάβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες:

Και μη μου πεις ότι μόνο ο εργολάβος φταίει που δεν έγινε μισό μέτρο πιο πέρα. Ή ότι αυτό δεν έχει σχέση με τον πολιτισμό...

*

Σπαγγέτι Νο 6

2008-02-07T10:52:00.000+02:00

Μ' αρέσει το σπαγγέτι:

...Τρως και λες κι ένα τραγούδι.

Ή προτιμάς να θυμώσεις.

*

Turing award !

2008-02-04T13:19:00.000+02:00

ή Είμαι ενθουσιασμένος ή Ας προλάβουμε και μια φορά τους New York Times.

***

Η ώρα είναι 1:19 μμ (4 Φεβρουαρίου 2008). Τα βραβεία Turing θα ανακοινωθούν στις 5 μμ, ώρα Ελλάδος, στην Νέα Υόρκη.

***

Q: How did you become so interested in God and religion in the first place?

Donald Knuth: It was because of the family I was born into.
If I had been born in other circumstances, my religious
life would no doubt have been quite different.

- Things A Computer Scientist Rarely Talks About

Προετοιμαζόμουν, φαίνεται, καιρό τώρα, αλλά δεν το ήξερα...

Ένα ποστ του Ακίνδυνου, μια ανεπαίσθητη αναφορά, όπως το συνηθίζει, πέρυσι, λίγο πριν το Πάσχα, με έκανε να ασχοληθώ, μια ολόκληρη Κυριακή, με τον Donald Knuth. Δύο ποστ του Lazopolis, μήνες αργότερα, να ξανασχοληθώ. Πρόκειται για μια ιδιόμορφη προσωπικότητα. Ένας "γίγαντας του πνεύματος" (απ ό,τι διαβάζω κι από τα ελάχιστα που καταλαβαίνω, η ταμπέλα τού ταιριάζει καλά).

Μέσω Knuth έμαθα για το Turing award και τη σημασία του.

(Wikipedia: The A. M. Turing Award [...] Often recognized as the "Nobel Prize of computing" [...])

Πού να φανταζόμουν ότι το βραβείο θα έμπαινε στην οικογένειά μου;

Φέτος το πήρε, μαζί με δύο αμερικανούς ερευνητές, και ο εξάδελφός μου ο Σήφης! Ξάδελφος εξ αγχιστείας...

"ACM, the Association for Computing Machinery, has named Edmund M. Clarke, E. Allen Emerson, and Joseph Sifakis the winners of the 2007 A.M. Turing Award, widely considered the most prestigious award in computing, for their original and continuing research in a quality assurance process known as Model Checking. [...] The Turing Award, named for British mathematician Alan M. Turing, carries a $250,000 prize, with financial support provided by Intel Corporation and Google Inc."
[οι υπογραμμίσεις δικές μου]

Για τον Alan Turing.

***

Σήφης... Το κοινότοπο "συνηθισμένος άνθρωπος" μοιάζει να μην έχει θέση εδώ. Γιατί, όπως κάθε κοινοτοπία, είναι προφανώς η μισή αλήθεια. Από την άλλη, εγώ μόνον ό,τι μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, κοινότοπο είμαι σε θέση να σκεφτώ ή να επικοινωνήσω...

Ας τα βάλω σε μια τάξη, για προσωπική χρήση:

Ο Σήφης ξέρει απ έξω τον Ελύτη και τον Σεφέρη. Ο Σήφης κάποτε ήθελε να γίνει ποιητής.
Ο Σήφης ήταν Μαοϊκός. Οργανωμένος κανονικά. ΚΚΕ (μ-λ).
Ο Σήφης μου είχε πει: "Mην το πολυψειρίζεις, μπες στην ΚΝΕ και βλέπεις μετά". Τον άκουσα. Η συμβουλή αποδείχτηκε καθοριστική για τη ζωή μου.
Ο Σήφης έχει καταφέρει να μείνει στυλάκι όσα χρόνια τον ξέρω, πάντα όσα κιλά χρειάζονται.
Ο Σήφης αγαπάει τα ψαλτικά. Το αυτί του μπορεί να διακρίνει τους ήχους. Είναι ψάλτης, δεξιός κι αριστερός, στην εκκλησία της (σημαντικής, με πολλούς μικρασιάτες πρόσφυγες τρίτης γενιάς) ελληνικής κοινότητας της Γκρενόμπλ.
Ο Σήφης αγαπάει πολύ την Κρήτη. Ξέρει ένα σωρό τοπωνύμια, τραγούδια και λαογραφικά. Αγαπάει το Ηράκλειο. Το ξέρει απ έξω.
Ο Σήφης είναι οικογενειάρχης, εκφράζει ό,τι ευγενέστερο μπορεί να εκφράσει αυτός ο χαρακτηρισμός. Η οικογένειά του είναι

Ένα σημείο Ένα σημείο
και σ' αυτό πάνω ισορροπείς και υπάρχεις
κι απ' αυτό πιο πέρα ταραχή και σκότος
κι απ αυτό πιο πίσω βρυγμός των αγγέλων.

Δικαίωση του Σήφη (και της εξαδέλφης μου Κατερίνας βεβαίως, διακεκριμένη επιστήμων κι αυτή, οικονομολόγος) είναι όχι μόνο τα βραβεία, αλλά και τα παιδιά του, η Ελένη κι ο Μανώλης.
Όσες φορές φιλοξενήθηκα στο σπίτι τους στη Γκρενόμπλ, όσες φορές ζαλιστήκαμε με τσικουδιά στο χωριό, ένιωσα την ευγένεια του οικογενειάρχη, την οικογενειακή θαλπωρή, να με περιβάλλουν. Ανευ ορίων, άνευ όρων.

Ορίστε! Τα έβαλα σε μια τάξη. Σε μια σειρά.

***

Αντιγράφω: "Το Model Checking είναι μια αλγοριθμική μέθοδος επαλήθευσης η οποία επιτρέπει να καθοριστεί αν ένα μοντέλο, μέρος ενός συστήματος υλικού ή ενός σύνθετου λογισμικού, πληρεί τις σωστές προδιαγραφές, εκφρασμένες υπό κάποια μορφή λογικών προτάσεων. Επιπλέον, αν το μοντέλο δεν επαληθευτεί, η μέθοδος παράγει αντιπαραδείγματα τα οποία βοηθούν στον εντοπισμό της πηγής του προβλήματος."

[...]

"Οι θεωρητικές βάσεις του Model Checking τέθηκαν το 1981, από τους Edmund Clarke και Allen Emerson οι οποίοι εργαζόταν στις ΗΠΑ και τον Ιωσήφ Σηφάκη ο οποίος εργαζόταν ανεξάρτητα στην Γαλλία. Για να μπορέσει το Model Checking να χρησιμοποιηθεί επιτυχώς στην επαλήθευση πολυσύνθετων συστημάτων, χρειάστηκε να αναπτυχθούν θεωρητικά αποτελέσματα, μέθοδοι και εργαλεία για να αντιμετωπιστεί η πολυπλοκότητα του προβλήματος της «έκρηξης καταστάσεων» (state explosion)."

***

Και άλλη μια κοινοτοπία. Γάντι στην περίπτωση. Πρόκειται για στίχους του Σαββόπουλου. Aναφέρεται στους Έλληνες οι οποίοι διαπρέπουν στο εξωτερικό. Στιχάκια που τα θυμάμαι συχνά κι αβίαστα. Mια προσωπική κοινοτοπία:

Αλλά εκεί στην ξένη
στην οθόνη σκυμμένοι
θεϊκά δεμένοι
με την οικουμένη
στους απέναντι τόπους
φωτοκολλημένοι
απ τον εδώ ουρανό τους.

Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις
ο έξω ελληνισμός θα προχωρεί
και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης
στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί.

Αμήν και πότε.

***

Το ξέχασα: Homepage.

Οι πρώτες αναφορές μέσω Google: Μία, Δύο , Τρεις...

H επίσημη (μερσί plagal)...

Πέρασε και στη wikipedia.

Κάποιοι έφτιαξαν και βιογραφικά, αγγλικά (Joseph Sifakis is a Greek computer scientist) και γαλλικά (Joseph Sifakis est un chercheur français en informatique.)... Το πανεπιστήμιο Joseph Fourier (un chercheur grenoblois en informatique)

Ένα μπλογκ.

Το Μάτι.

*

-------------------------------------------------------------------------

ΥΓ. Το σχόλιο που είχα αφήσει πέρυσι στου Ακίνδυνου περί Knuth: "Η σημερινή μέρα ήταν για μένα μια λέξη και μου την έδωσες εσύ. Η λέξη ήταν Knuth. Για το επίπεδό μου, από το σύνολο της δουλειάς του, κατάλαβα αυτό. Γέλασα με αυτό (αν και λίγα κατάλαβα). Για τα υπόλοιπα δεν συζητάμε. Εντυπωσιακός άνθρωπος. Συγκινήθηκα με τον τρόπο του. Mου έδωσε ιδέες. Προς το τέλος νομίζω ότι τον πήρε το μάτι μου μια, δυο και τρεις φορές στα πέριξ. Μερσί. Φεύγω για το Πάσχα, καλή Ανάσταση εύχομαι.

***

Τα δύο ποστ του lazopolis για τον Knuth: Ένα και Δύο.

-------------------------------------------------------------------------

2008-02-03T13:34:00.000+02:00

"Η επέκταση του ωραρίου λειτουργίας του Μετρό και των άλλων συγκοινωνιακών μέσων είναι κοινωνικά χρήσιμη και αναγκαία."

Όμως ο τρόπος.... Αχ! Ο τρόπος... Πάντα ο τρόπος... Πάντα ο τρόπος που το επιχειρούν...Εκείνοι οι άλλοι... Οι κακοί... Οι ανόητοι... Οι βλάκες... Οι ψηφισμένοι... Και η απάντηση πάντα, επίμονα, βαρετά ίδια... Βαρετά, επίμονα, ίδια: Όχι, όχι, και πάλι όχι... Όχι σε τούτο και όχι στο άλλο... Κι αν όχι όχι ευθύ, όχι έμμεσο... Ή όχι δια του διαλόγου... Μια άλλη πρόταση, μια καινούργια ιδέα, μια προσπάθεια εμπλουτισμού... ελάχιστη καλή πίστη... Ποτές των ποτών... Πώς να βάλουμε νερό στο κρασί μας όταν υποστηρίζουμε το δίκιο του (διορισμένου μέ μέσο πολλάκις) εργάτη; Πώς; Και αν, η όποια, κυβέρνηση προσλάβει επιπλέον προσωπικό (πιλοτικά) θα βρεθεί, αν η Αττικό Mετρό θεωρήσει ότι απέτυχε το (πιλοτικό της) πρόγραμμα... Θα βρεθεί η, όποια, κυβέρνηση λέγω, η όποια κυβέρνηση και πάλι, με ν αριθμό φωνακλάδων και φωνακλαδισσών που θα διεκδικούν απελπισμένοι/νες (Ω! Πάντα απελπισμένοι! Τίποτα λιγότερο!) την μονιμοποίηση τους... Και το ΚΚΕ (το συνεπές κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων, το αγέρωχο κόμμα των φοβισμένων μικροαστών) θα τους υποστηρίζει με πάθος... Και ο ΣΥΝ/Σύριζα ουρίτσα και πάλι... Και η αντιπολίτευση δυο φορές ουρίτσα... Και οι ευαίσθητοι δημοσιογράφοι που διανυκτερεύουν θα σπεύσουν κι αυτοί... Και η κυβέρνηση (η αρχιδάτη) θα κάνει πίσω... Το έχει πει κι ο Μπρεχτ: Μόνο τα γατάκι που νιαουρίζει ταΐζεται... Νισάφι...

karaoke queens

2008-01-31T14:36:00.000+02:00

Ξεκίνησα από τη Sophia (αλλά πώς βρέθηκα εκεί δεν θυμάμαι). Απο εκεί chez Sanada choir. Τα υπόλοιπα ήταν απλά.

Sanada choir - Agoraki / video by comicdrums

Sanada Choir - Down in the River to Pray / video by comicdrums

*
Κάτι μου λέει ότι γι αυτή τη Σοφία γράφει η evee.

*

Κυρ Μανουήλ.

2008-01-30T14:06:00.000+02:00

Πρίν δύο χρόνια περίπου ο φίλος μου ο Συμεών έγραφε:

Τον Μάρτιο του 1986 υπηρετούσα στην Τρίτη Μοίρα της Αεροπορίας, στην Τρίπολη.
Παγερό βράδυ Σαββάτου, αναφορά, ο διοικητής μετά τα καθιερωμένα λέει ότι αύριο Κυριακή, πρέπει 20 σμηνίτες να εκκλησιαστούν στον ναό του αγίου τάδε ο οποίος έχει την ονομαστική του εορτή. «Ποιοι θα πάνε;», ερωτά. Σηκώνονται 5 χέρια.
«Άλλοι;», ερωτά κραυγάζοντας. Σιωπή. Αρχίζει να ωρύεται, «δεν είστε Χριστιανοί εσείς, κλπ, κλπ». Εγώ, τελευταίος στη γραμμή, παρέα μ’ έναν δευτεροκλασάτο ποδοσφαιριστή του Πανσερραϊκού, ονόματι Παππάς, παρακαλούσα να τελειώσει το μαρτύριο και να πάω στο θάλαμο να ξεραθώ. Ξαφνικά όμως ακούγεται φωνή από το πλήθος.

η συνέχεια.

*
Και "ο ήρως" άνοιξε μπλογκ. Τι χαρά!

*

Σημείωση 851η

2008-01-30T01:05:00.000+02:00

Ξεφυλλίζοντας τα "Μελετήματα" του Μ. Ζ. Κοπιδάκη, στο σημείο όπου σημειώνει ότι "ο Σιμωνίδης ο Κείος ισχυριζόταν ότι η ποίηση είναι ζωγραφία φθεγγομένη και η ζωγραφική ποίηση σιγώσα" (σελ. 377), πέφτω πάνω στους στίχους του Σεφέρη:

Ταύροι και άλογα μ' ορθάνοιχτο στόμα
και γλώσσα ξαφνικό πουνιάλο.

Διαπιστώνει ο Κοπιδάκης:

Στους στίχους [...] γίνεται μια συγκεκαλυμμένη αναφορά στην "Γκουέρνικα" του Πικάσο.

και συνεχίζει:

Αξίζει να σταθούμε σε μια λεπτομέρεια. Με τη λέξη "πουνιάλο" παρεισάγεται στην άγρια σκηνή ένα επίσης αιματοβαμμένο χωρίο από τον Ερωτόκριτο [...]

κι αράσσουν κι αγκαλιάζονται κρατώντας τα πουνιάλια
επιάσαν τα κοντ' άρματα κι εφήκαν τα μεγάλα.

[Πουνιάλια: Πουνιάλο είναι το εγχειρίδιο, το μαχαίρι, το στιλέτο.]
*

Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να φτιάξει η μέρα του; Μέσα σε τρεις-τέσσερις προτάσεις τρεις άνθρωποι που μ' αρέσουν!

*

Series Of Concentric Circles Emanating From Glowing Red Dot

2008-01-24T12:17:00.000+02:00

Breaking News dpt.

*

Η επικαιρότητα τρέχει.

2008-01-23T13:28:00.000+02:00

ή ο εκδημοκρατισμός της γκρίνιας.

Ο ποιητής Decimus Junius Juvenalis (1-2ος αιώνας μ.Χ., γνωστός στα μέρη μας ως Ιουβενάλης) το έγραψε πριν 19 αιώνες στα λατινικά. Ο καθηγητής Θ. Παπαγγελής μετάφρασε με, όπως φαίνεται, τρελό κέφι. Το είχα αντιγράψει πριν δύο χρόνια, περίπου, σε δύο συνέχειες: Εδώ κι εδώ. Σήμερα όλο μαζί. Τους πάω πάρα πολύ αυτούς τους Ρωμαίους (και τον Αστερίξ βεβαίως.)

Φεύγει απ τη Ρώμη ο φίλος μου ο Ουμβρίκιος, κι έχω μεγάλη στενοχώρια·
στην πόλη ετούτη μεγαλώσαμε μαζί, τώρα θα ζούμε χώρια.
Όλα τα υπάρχοντα του σε μιαν άμαξα· ο αμαξάς μπροστά οι δυο μας πίσω,
στης πόλης φτάσαμε την έξοδο –πήγα ως εκεί να τον ξεπροβοδίσω.

«Το αποφάσισα» μου είπε «φίλε μου. Για μένα δεν υπάρχει τίποτε στη Ρώμη·
θ’ αράξω κάπου πριν να γίνω χούφταλο κι όσο τα πόδια μου κρατούν ακόμη.
Δεν έχω τ’ απαιτούμενα στην πόλη αυτή, δεν έχω τις κατάλληλες συνήθειες·
εδώ είναι τόπος για επιτήδειους, για τα λαμόγια και για τις προμήθειες.

Δεν κάνω για παρατρεχάμενος των ισχυρών, η γλώσσα μου δεν ξέρει κολακείες,
δεν έμαθα να κάνω τον χαφιέ, να κάνω ελιγμούς, να κρύβω ατιμίες.
Δεν έμαθα να συγχρωτίζομαι με πρόσωπα που έκαναν καριέρα στην απάτη
και τώρα που τα πιάσανε χοντρά, το παίζουν κύριοι και ζούνε σε παλάτι.

Τους δήθεν δεν τους πάω γενικώς –κυρίως όσους έχουνε πρεμούρα
να δείξουν ότι είναι συγγραφείς κι ότι συμβάλλουν στη λεγόμενη κουλτούρα.
Μαζί τους ήμουν πάντοτε ωμός (και πάντοτε σοκάρονται οι τύποι) -
«Χάλια το τελευταίο σου διήγημα· αντίτυπο και αφιέρωση να λείπει!»

Και να σου πω και το άλλο μέγα πρόβλημα; Αισθάνομαι πως δεν μπορώ να μείνω
σε μία πόλη που αλώθηκε από την άτιμη τη ράτσα των Ελλήνων.
Η Ρώμη, φίλε μου, είναι ελληνική. Κατάλαβέ το μας την έχουν πέσει·
κατάληψη και εισβολή κανονική –για μας εδώ δεν έχει πλέον θέση.

Σαμιώτες, Αθηναίοι, Μεγαρείς, Μικρασιάτες –άνοιξαν οι δρόμοι,
αδειάσαν την Ελλάδα οι Γραικοί και γέμισαν αντίστοιχα τη Ρώμη.
Πιάσαν τις πάνω και τις κάτω γειτονιές, απλώθηκαν σε κάθε συνοικία,
Μπήκαν στα σπίτια μας, μας πήραν τις δουλειές, μας έκαναν δική τους αποικία.

Πρώτοι στην πάρλα, αετονύχηδες, δεν έχουν μπέσα, «είπα ξείπα»·
σε όλα μέσα, σε πουλάν και σ’ αγοράζουνε –και γενικά δεν έχουν τσίπα.
Πολυτεχνίτες στο επάγγελμα –προφέσορες, γκουρού και αστρολόγοι.
Κομπογιαννίτες και γιατροί, μέντιουμ, ακροβάτες, γυρολόγοι.

Όλα τα ξέρει, όλα τα μπορεί ο άφραγκος Γραικύλος που πεινάει·
Πες του, αν μπορεί, να πάει στον ουρανό –σε βεβαιώ στον ουρανό θα πάει.
Ψευδολογούν ασύστολα, παρουσιάζουν όπως θέλουνε το θέμα·
Εμείς, αντίθετα, δεν πείθουμε –μόνο σε στόμα ελληνικό το ψέμα είναι ψέμα.

Παίζουνε θέατρο παντού· το θέατρο είναι άλλωστε, εύρημα των Ελλήνων·
για μένα φίλε, είναι προφανές: η Ελλάδα είναι χώρα θεατρίνων.
Δεν κάθομαι με τίποτα εδώ. Το πήρα απόφαση και δεν αλλάζω πλάνο·
μέσα σ’ αυτό το ελληναριό, εγώ ο Ουμβρίκιος στη Ρώμη τι να κάνω;

Εξάλλου εδώ δεν είναι μέρος για φτωχούς. Δίχως λεφτά δεν έχεις κύρος·
αν έχεις το εισόδημα μετράς· σαφώς δεν είναι θέμα χαρακτήρος.
Νεόπλουτοι, πρώην μονομάχοι και πορνοβοσκοί, νυν γαλαντόμοι,
αυτοί είναι οι σταρ της εποχής, παντού αλλά κατεξοχήν εδώ, στη Ρώμη.

Εδώ οι πάντες ντύνονται ακριβά, όλοι το παίζουνε ωραίες και ωραίοι-
ας είμαι εγώ ντυμένος στα σινιέ και άσε να μαζεύονται τα χρέη.
Δανείζονται και σπαταλούν, και σπαταλούν για να τους σέβονται οι άλλοι·
το αντίδοτο στη φτώχεια είναι απλό – και ονομάζεται, απλούστατα σπατάλη.

Κι ύστερα, ποια ποιότητα ζωής μπορεί να σου προσφέρει μία πόλη,
όπου τα σπίτια είναι άθλια και σαθρά, και ως εκ τούτου κινδυνεύουμε όλοι;
Και το χειρότερο απ όλα οι πυρκαγιές. Δρόμοι στενοί, κίνηση, παραζάλη,
και ιδού και η συνήθης πυρκαγιά, ιδού η μάστιγά μας η μεγάλη.

Χτυπάει δαιμονικά συναγερμός, βλέπεις ανθρώπους έντρομους, τρεχάτους,
Αν μένουν στο ισόγειο δηλαδή –γιατί οι άλλοι στα ψηλά, βοήθειά τους...
Είχα ένα γνωστό, φτωχό παιδί, κυριολεκτικά κοιμόταν στα σανίδια·
προχθές το σπίτι του άρπαξε φωτιά –στάχτη τα πάντα και αποκαΐδια.

Μα, θα μου πεις, η πυρκαγιά καίει και σπίτια πλούσια, μεγάλα·
Α, ναι, αλλά με μια διαφορά: οι πλούσιοι μπορούν και χτίζουν άλλα.
Κι άντε, καλά, αν υποθέσουμε ότι το σπίτι όπου μένεις σου ανήκει·
αλλά, για πες μου σε παρακαλώ, τι γίνεται όταν πληρώνεις νοίκι;

Οι ιδιοκτήτες τρελαθήκανε, σε σφάζουν φανερά και με το νόμο-
αύξηση, λέει, πενήντα τα εκατό, κι άμα δε δώσεις σε πετάει στο δρόμο.
Εγώ που λες, δεν πλήρωσα χρυσή τη γκαρσονιέρα αυτή στο Κολοσσαίο;
Σπίτι θ’ αγόραζα με τόσα χρήματα αλλού –άκου με που σου λέω.

Αφήνω δε που λόγω ηχορύπανσης κανείς εδώ δε βρίσκει ησυχία·
το έχω πει και θα το πω ξανά: κέντρο της Ρώμης ίσον αϋπνία.
Δρόμοι στενοί και πολυσύχναστοι από πεζούς και άμαξες γεμάτοι,
κίνηση πάνω κάτω και φωνές –αδύνατο να κλείσεις μάτι.

Και βέβαια, μονίμως μποτιλιάρισμα· και πώς ο δόλιος να κυκλοφορήσω
μέσα σε κοσμοθάλασσα που σπρώχνει από μπρος και από πίσω;
Εδώ για να κινείσαι άνετα πρέπει να είσαι ένα από τα τρία:
πολιτικός, επίσημος, λεφτάς –και σου ανοίγει δρόμο η συνοδεία.

Συνεδριάζει η Σύγκλητος, ο κύριος τάδε δεν μπορεί να περιμένει·
Περνά ο κύριος συγκλητικός –κι εμείς οι άλλοι μποτιλιαρισμένοι.
Και επειδή στη Ρώμη αυξήθηκε υπέρμετρα το προλεταριάτο,
Τα φορτηγά κι οι άμαξες φροντίζουν να μας παίρνουν από κάτω.

Έτσι περνούν οι μέρες μας εδώ, με κίνδυνο, με άγχος και φοβέρα·
και όσο για ζωή νυχτερινή – η νύχτα είναι χειρότερη απ’ τη μέρα.
Κυκλοφορείς νυχτιάτικα; Την έβαψες. Κάθε γωνιά και δέκα λωποδύτες,
κάθε σοκάκι και μεθύστακας, ανώμαλοι, κλεφτρόνια και αλήτες.

Από αστυνόμευση, σκατά. Αμπέλι ξέφραγο τα σπίτια μας τις νύχτες·
δεν ωφελούν αμπάρες και κλειδιά, είναι συνέχεια μέσα οι διαρρήχτες.
Ιδού, λοιπόν, τα χάλια μας, ιδού η δοξασμένη Ρώμη των Καισάρων·
Δεν την αντέχω. Φίλε μου σε χαιρετώ, και φεύγω άρον άρον.

*

Και η ωραία προσθήκη, για τέλος, του qarcq:

Και έτσι αποχαιρέτησε τον παιδικό του φίλο,
ανέβασε στην άμαξα το γέρικό του σκύλο
και πήρε δρόμο, αφού κανείς δεν του άλλαξε τη γνώμη,
μα όλοι οι δρόμοι Ουμβρίκιε, πια, οδηγούν…

*

Από το βιβλίο του Θόδωρου Παπαγγελή «H Ρώμη και ο κόσμος της», έκδοση του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη]. Έκανα κάποιες αλλαγές: χώρισα τους στίχους σε τετράστιχα, για να διαβάζονται πιο άνετα, και αφαίρεσα μερικά εισαγωγικά, τα οποία δεν θα πρέπει να υπήρχαν στο πρωτότυπο και, εμένα τουλάχιστον, με χαλάνε. Πχ στο «τα πιάσανε χοντρά» αφαίρεσα τα εισαγωγικά κι έγινε: τα πιάσανε χοντρά.

*

260 (288)

2008-01-23T00:18:00.000+02:00

*
I'm Nobody! Who are you?
Are you - Nobody - too?
Then there's a pair of us!
Don't tell! they'd advertise - you know!

How dreary - to be - Somebody!
How public - like a Frog -
To tell one's name - the livelong June -
To an admiring Bog!

-Emily Dickinson (~1861)

*

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της Magica de Spell.
Στα θεωρητικά όμως, συμφωνώ με την Ραγιουέλα.

ΥΓ. Το ποίημα έχει μεταφραστεί πρόσφατα στα ελληνικά αλλά, τι να πω, δεν είναι το ποίημα που διάβασα στα αγγλικά. Όποιος ενδιαφέρεται, με ένα λεξικάκι βγάζει εύκολα νόημα από το πρωτότυπο.

Ωραία είναι αυτά τα παιχνίδια, αρκεί να γίνονται μια φορά κάθε δυο χρόνια.

Εγωισμός.

2008-01-15T15:20:00.000+02:00

"Είναι η μέρα σου σήμερα. Με πήρε ο Π. τηλέφωνο. Σχεδόν δεν μπορεί να μιλήσει. Πεθαίνω μου είπε. Δεν μιλούσε καθαρά. Δεν ξέρω τι έχει πάρει. Μπορεί να έχει πάρει και ταβόρ. Τον έπεισα να αφήσει την πόρτα του μισάνοιχτη. Ο γιατρός δεν μπορεί να πάει, εγώ δεν μπορώ να αφήσω το παιδί..."

Οδηγώ και τον φαντάζομαι σωριασμένο στο πάτωμα, πνιγμένο στον εμετό του. Είμαι έτοιμος για όλα, δεν με νοιάζει τίποτα. Ο Π. μένει στο ισόγειο. Έχει πράγματι αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη. Μια φωτεινή λουρίδα φαίνεται από το τζάμι της εισόδου της πολυκατοικίας. Αλλά η πόρτα της εισόδου είναι κλειδωμένη. Χτυπάω, ξαναχτυπάω το κουδούνι. Η φωτεινή λουρίδα αμετάβλητη. Τώρα μάλιστα! Τηλέφωνο στο 166. Με παραπέμπουν στο 100. Αν χρειαστεί να παραβιαστεί η πόρτα, η παρουσία της αστυνομίας κρίνεται απαραίτητη. 100. Ζητούν πλήρη στοιχεία. Πιθανή απόπειρα αυτοκτονίας, το και το, δεν ξέρω περισσότερα. "Έρχεται περιπολικό εντός ολίγου, περιμένετε".

Περιμένω. Το διπλανό σουβλατζίδικο κλείνει εκείνη την ώρα. Οι εργαζόμενοι με κοιτάζουν καλά καλά. Το περιπολικό φτάνει λίγο αργότερα. Τρία παιδάκια κι ένας μεγαλύτερος. Τους εξηγώ τι φοβάμαι. Ανάβουν τους μακρόστενους φακούς τους. Ένα αυτοκίνητο σταματάει πίσω από το περιπολικό.
-Κλείσαμε το δρόμο.
-Μπα, δικοί μας είναι.

Το αυγό του Κολόμβου. Χτυπάνε όλα τα κουδούνια της πολυκατοικίας. Κάποιος θα ανοίξει. Κάποιος ανοίγει. Ένα φωτιστικό εδάφους αναμένο. Ο Π. ξάπλα στον καναπέ, σχεδόν σε λήθαργο. Τι έγινε ρε παιδιά; Πέντε έξη άδεια μπουκάλια βότκα στο πάτωμα. Το τραπεζάκι γεμάτο πακέτα τσιγάρα. Τι έγινε ρε παιδιά; Εξηγήσεις και "εξηγήσεις". Ευχαριστώ τους αστυνομικούς. Λυπάμαι. Κανένα πρόβλημα, η δουλειά μας είναι. Ο Π. τραυλίζει "Συγνώμη παιδιά. Χίλια συγνώμη". Κανένα πρόβλημα. 30 δευτερόλεπτα αργότερα επανέρχονται και σημειώνουν τα δεδομένα του συμβάντος.

Όσο μπορούσαμε να μιλήσουμε μιλήσαμε. Ντύθηκε τσάτρα πάτρα. Γέρνοντας μια μπρος και μια πίσω. Τώρα είναι στον καναπέ του σαλονιού μου και κοιμάται.

Κοσμική ζωή.

2008-01-06T12:10:00.000+02:00

Ωραία γκράφιτι στην (μία) ανδρική τουαλέτα νυχτερινού κέντρου στο Γκάζι. Νομίζουμε ότι είναι μέρος της διακοσμητικής πολιτικής της διευθύνσεως και όχι πρωτοβουλία προικισμένων και ανεξέλεγκτων πελατών. Ο συνωστισμός έξω από την τουαλέτα δεν μας επέτρεψε να φωτογραφίσουμε ολοκληρωμένα. Ίσως λερώσαμε και το παντελόνι μας από την πρεμούρα. Ίσως. Σημειώνουμε τη χρήση πολυτονικού. Πιθανόν να προκαλέσει σύγχυση στους μελλοντικούς αρχαιολόγους. Το φύλο των όρχεων επίσης.
*

Μέρες γιορτής.

2008-01-01T10:36:00.000+02:00

-στον Ακίνδυνο.

Για την πρωτοχρονιά, ένα γνωστό ανέκδοτο: Ήτανε δύο ξανθιές πάνω σ ένα δέντρο. Σαν τα πουλάκια ήτανε. Και πριόνιζαν τη βάση του κλαδιού που καθότανε. Περνάει μια γριά. Τους λέει "κορίτσια μ αυτά που κάνετε θα πέσετε". "Δουλειά σου εσύ" απαντάνε τα κορίτσια. Πριόνιζε-πριόνιζε, το κλαδί κόπηκε. Πάρ' τις κάτω τις κοπέλες. Νοσοκομείο, γύψοι κτλ. Ένα μήνα μετά βγαίνουν βόλτα στην πόλη. Κούτσα-κούτσα, αγκαζέ. Ξαφνικά από μια γωνία ξεπροβάλλει η γριά. Τη βλέπει η μία. Σκουντάει την άλλη: "Ρε συ, ρε συ: Το μέντιουμ!"

*

Φτιαγμένος για να ακολουθώ.

Τίποτα πιο ευχάριστο από ένα κοινόβιο μικροαστών.

Με αυτό το δεντράκι μεγάλωσα. Τόσα χρόνια δεν κατάφερα να το αναστήσω. Το κατάφερε η Έλενα.

Τα παιδιά των φίλων.

Μαρμάρινη επιγραφή έξω από την εκκλησία.
Τι θα λένε οι αρχαιολόγοι μετά από 1000 χρόνια;
Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ή Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;
Κι αυτό το σημαδάκι δίπλα στο "Ο" τι είναι;

Επαρχία: Κατεστραμένη ή ατελής;

Επιστροφή στα πάτρια...

Μου αρέσει ό,τι δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς.

One last goodnightly song.

2007-12-29T12:13:00.000+02:00

ή συνειρμοί για το τέλος του χρόνου.

Η γιορτή. Πανηγύρι. Ονειρώξεις εν Ελλάδι. Πολιτική. Μετάλλαξη. Αυταπάτη. Σκηνή. Επί σκηνής. Κοινό. Όλοι μαζί. Δημόσιες Υπηρεσίες. Παράξενο. Γκρίζο. Η Μαριάν. Από κάτω. Από πάνω. Μακριά. Κηθ Ρίτσαρτς. 1968.

Lets drink to the hard working people
Lets think of the lowly of birth
Raise your glass to the good and the evil
Lets drink to the salt of the earth

Do we all look real to you
or do we look too strange?

Υμείς έστε το άλας της γης εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;

Salt of the earth. Uploaded by Salut-les-copains

*

*